Гушӯданд ва омад млоики зоўҷ
گشودند و آمد ملایک زاوج
Ба сӯии замин бо фиғони фавҷи фавҷ
به سوی زمین با فغان فوج فوج
Ба пари хӯни срсбти хиролоном
به پر خون سرسبط خیرالانام
Намуданд як як дуруду салом
نمودند یک یک درود و سلام
Вазони пас яке абромди падед
وزان پس یکی ابرآمد پدید
Сӯии хок аз авҷ гардун чамед
سوی خاک از اوج گردون چمید
Падед омад аз абри пас чанд мард
پدید آمد از ابر پس چند مرد
Хурушону ҷӯшону рухсораи зард
خروشان و جوشان و رخساره زرد
Аз онони яке муҷаррад бо ашку оҳ
از آنان یکی مجرد با اشک و آه
Наҳуфтаи тан андар паранд сиёҳ
نهفته تن اندر پرند سیاه
Давиду сари шоҳро барграфт
دوید و سر شاه را برگرفت
Ббўсидшу мӯя андар гирифт
ببوسیدش و مویه اندر گرفت
Ҳаме гуфт зорои мари анвари айн
همی گفت زارای مر انور عین
Ба хӯни ғарқа дар роҳи яздони ҳусайн ( ъ )
به خون غرقه در راه یزدان حسین (ع)
Туро уммат зишт нашнохтанд
تو را امت زشت نشناختند
Ба ҷони ту теғи ситами охтнд
به جان تو تیغ ستم آختند
Буриданд лаби ташнаи сар аз танат
بریدند لب تشنه سر از تنت
Зхўн ранг карданд пероҳанат
زخون رنگ کردند پیراهنت
Манам ҷади ту шоҳи Ясриби диёр
منم جد تو شاه یثرب دیار
Абои боби ту шери парвардгор
ابا باب تو شیر پروردگار
Ба ҳамроҳи мо Муҷтабо ( ъ )у Ақил
به همراه ما مجتبی (ع) و عقیل
Дигар Ҳамзау ҷаъфар бе ъдил
دگر حمزه و جعفر بی عدیل
зи гардуни гардони фурӯди омадем
ز گردون گردان فرود آمدیم
Ба пеши ту баҳри дуруди омадем
به پیش تو بهر درود آمدیم
Чу бедор шуд зи он ғами ангези хоб
چو بیدار شد ز آن غم انگیز خواب
Равон шуд сӯии шӯии худ бо шитоб
روان شد سوی شوی خود با شتاب
Дар оромгоҳаш надид ӯ ба ҷой
در آرامگاهش ندید او به جای
Бигардед ҳрсўи зани порсоӣ
بگردید هرسو زن پارسای
Ба анҷом дар хона ӣ бе чароғ
به انجام در خانه ی بی چراغ
Бидидаш нишаста пар аз дарду доғ
بدیدش نشسته پر از درد و داغ
Ниҳода ба девор рӯй сиёҳ
نهاده به دیوار روی سیاه
Паёпай кашад аз дили тираи оҳ
پیاپی کشد از دل تیره آه
Ҳамеи дам ба дам гуяд он нобакор
همی دم به دم گوید آن نابکار
Маро бо ҳусайни алӣ ( ъ ) бад чаҳ кор
مرا با حسین علی (ع) بد چه کار
Чу ҳиндаши бдонсон пушаймон бидид
چو هندش بدانسان پشیمان بدید
Бадви сар басар гуфт хобӣ ки дид
بدو سر بسر گفت خوابی که دید
Чу бишунид гуфтори зани бади нажод
چو بشنید گفتار زن بد نژاد
Худоу паямбараш нафрин кунод
خدا و پیمبرش نفرین کناد
Ки ӯ кишти он шоҳро бигноаҳ
که او کشت آن شاه را بیگناه
Маро кард назд набии рӯи сиёҳ
مرا کرد نزد نبی رو سیاه
Кунун даргузаштам зи бедоди ман
کنون درگذشتم ز بیداد من
Пушаймонам аз карда ӣ хештан
پشیمانم از کرده ی خویشتن
Намоед агар манзили худ ба шом
نمایید اگر منزل خود به شام
Наяндешад аз ман биҷузи номи ком
نیندیشد از من بجز نام کام
Вагар сӯии Ясриби шумо рости рой
وگر سوی یثرب شما راست رای
Фиристам ба дилхоҳатони бози ҷой
فرستم به دلخواهتان باز جای
Бигуфтанд оли шаҳи тоҷдор
بگفتند آل شه تاجدار
Ки моро ба , зшоми Ясриби диёр
که ما را به، زشام یثرب دیار
Ки андари ҷавори расӯли амин
که اندر جوار رسول امین
Нишинем то умр бошад ғамин
نشینیم تا عمر باشد غمین
Чу гуфтанд ин кард бо шоҳ рӯй
چو گفتند این کرد با شاه روی
Кигар хоҳишат ҳаст боман бигӯӣ
که گر خواهشت هست بامن بگوی
Ки бошад раво назд ман бе сухан
که باشد روا نزد من بی سخن
Ҳамаи орзӯии ту эй мўтмн
همه آرزوی تو ای موتمن
Ба посух чунин гуфт бо ваии эмом
به پاسخ چنین گفت با وی امام
Ки моро ба назд ту бошад се ком
که ما را به نزد تو باشد سه کام
Нахусти онкисозӣ марои комёб
نخست آنکه سازی مرا کامیاب
Дигар раҳи здидори фархундаи боб
دگر ره زدیدار فرخنده باب
Дувуми ончӣ аз мо ббрдаҳаст кас
دوم آنچه از ما ببرده است کس
Сетоне ва моро диҳии бози пас
ستانی و ما را دهی باز پس