Змхзн бурун омад он поки сар

زمخزن برون آمد آن پاک سر

Боситод дар пеш рӯй писар

باستاد در پیش روی پسر

Бифармуд бо вай ба бонги баланд

بفرمود با وی به بانگ بلند

Ки эй пӯри фархунда ӣ арҷманд

که ای پور فرخنده ی ارجمند

Туро бод аз ман салому дуруд

تو را باد از من سلام و درود

Ки шоҳӣ кунун барфарозу фурӯд

که شاهی کنون برفراز و فرود

Ман аз ту ҳаме эй Халифа ӣ худоӣ

من از تو همی ای خلیفه ی خدای

Ба ҳар ҷо ки ҳастам набошам ҷудоӣ

به هر جا که هستم نباشم جدای

Супурдами туро эй писари ҳуши хеш

سپردم ترا ای پسر هوش خویش

Вазон пас гирифтам раҳи хулди пеш

وزان پس گرفتم ره خلد پیش

Писар чунки бишунид рози падар

پسر چونکه بشنید راز پدر

Шуд аз ҳуш ва омад чу ҳушаш ба сар

شد از هوش و آمد چو هوشش به سر

Сари шоҳро аз миёни ҳаво

سر شاه را از میان هوا

Гирифт ва бабўсед бо сад наво

گرفت و ببوسید با صد نوا

Ба зорӣ бигуфт эй ҷҳонбони падар

به زاری بگفت ای جهانبان پدر

Ки аз рӯй ту ҳақ буд ҷилва гар

که از روی تو حق بود جلوه گر

Куҷо инчунин гарми рӯи тохтӣ

کجا اینچنین گرم رو تاختی

Марои дркФи душмани андохтӣ

مرا درکف دشمن انداختی

Ҳронкўи марои дида бенур кард

هرانکو مرا دیده بی نور کرد

Чунинам зи наздики ту давр кард

چنینم ز نزدیک تو دور کرد

Ба нафрини додари ҷони офарин

به نفرین دادار جان آفرین

Гирифтори боди он бади андеши дайн

گرفتار باد آن بد اندیش دین

Ман айдун равонам ба Ясриби замин

من ایدون روانم به یثرب زمین

Сӯии хонгоҳи расӯли амин

سوی خانگاه رسول امین

Биё то бабўсам ба бадрӯди ту

بیا تا ببوسم به بدرود تو

Ду пурхӯни лаби гавҳари Омуади ту

دو پرخون لب گوهر آمود تو

Бигуфт ин ва бар рӯй шаҳи суд рӯй

بگفت این و بر روی شه سود روی

Ббўсидши он лългўн рӯйу мӯӣ

ببوسیدش آن لعلگون روی و موی

Баромади хурӯш аз сари шаҳриёр

برآمد خروش از سر شهریار

Дили шоҳ бемор шуд биқрор

دل شاه بیمار شد بیقرار

Ба рӯй андроФтод ва аз ҳуш рафт

به روی اندرافتاد و از هوش رفت

Ту гуфтӣ зи фаррухи таниш туаш рафт

تو گفتی ز فرخ تنش توش رفت

Сршоаҳи дайни рӯ ба рӯйиши ниҳод

سرشاه دین رو به رویش نهاد

Ҳаме рӯй фарзандро бӯса дод

همی روی فرزند را بوسه داد

Чу лухтии баромади сари шаҳриёр

چو لختی برآمد سر شهریار

Бишуд бози ҷой аз бар пӯри зор

بشد باز جای از بر پور زار

Чу ӯ рафт бемор омад ба ҳуш

چو او رفت بیمار آمد به هوش

Надид ани сарви барзад аз дили хурӯш

ندید ان سرو برزد از دل خروش

Нагӯйӣ ки беҳӯшии шаҳриёр

نگویی که بیهوشی شهریار

Чу мо буду гашти азхрди барканор

چو ما بود و گشت ازخرد برکنار

Ки ин биҳшии айн ҳушёрӣ аст

که این بیهشی عین هشیاری است

Чу хоби набии айн бедорӣ аст

چو خواب نبی عین بیداری است

Ҷамоли худо чун таҷаллӣ намӯд

جمال خدا چون تجلی نمود

Тани шоҳро тавр Мӯсо намӯд

تن شاه را طور موسی نمود

Чу дидори ёри дил оро бидид

چو دیدار یار دل آرا بدید

Бишуд маҳви дилдор ва аз худ бурид

بشد محو دلدار و از خود برید

Худиро чу ӯ остини брФшонд

خودی را چو او آستین برفشاند

Ба ғайри худои чиз дигар намонад

به غیر خدا چیز دیگر نماند

Саропои ҳамаи маҳв дидор шуд

سراپا همه محو دیدار شد

Хушо онкии зингўнаҳ ҳушёр шуд

خوشا آنکه زینگونه هشیار شد

Чу дид ин шигифтии язиди палид

چو دید این شگفتی یزید پلید

Битарсед ва ларзиду дами дркшид

بترسید و لرزید و دم درکشید

Бигуфт ончии зоятон ба яғмо бирафт

بگفت آنچه زایتان به یغما برفت

з лашгар бигирӣд ва оред тафт

ز لشگر بگیرید و آرید تفت

Пажӯҳон ба ҳар сӯй бишитофтанд

پژوهان به هر سوی بشتافتند

Ҳар ончии зи амвол шаҳ ёфтанд

هر آنچه ز اموال شه یافتند

Ба бар дид наздики шоҳи змн

به بر دید نزدیک شاه زمن

Ҳамон ақд ва он чодару перҳан

همان عقد و آن چادر و پیرهن

Дигар ончии барҷои бад беш ва кам

دگر آنچه برجای بد بیش و کم

Гирифтанду бурданд назд ҳарам

گرفتند و بردند نزد حرم

Сари шоҳу ёронашро низ дод

سر شاه و یارانش را نیز داد

Ба дасти шаҳаншоҳи некӯи нажод

به دست شهنشاه نیکو نژاد

Сипас гуфт бо шоҳи он бади гуҳар

سپس گفت با شاه آن بد گهر

Ки бустони змни хунбҳоии падар

که بستان زمن خونبهای پدر

Ман эй шаҳ ба пайғамбару Муртазо

من ای شه به پیغمبر و مرتضی

Набудам бад-ӣни кори ҳаргизи ризо

نبودم بدین کار هرگز رضا

Худои пӯри мараҷонаро рӯи сиёҳ

خدا پور مرجانه را رو سیاه

Кунад дрдўи гетии зи чунин гуноҳ

کند دردو گیتی ز چونین گناه