Кунун азмни аишоаҳи пӯзиш пазир
کنون ازمن ایشاه پوزش پذیر
Карам кун ба кори гузаштаи мгир
کرم کن به کار گذشته مگیر
Бадв гуфт шоҳи ҷаҳон эй палид
بدو گفت شاه جهان ای پلید
Чу ту биҳёи чашм гетӣ надид
چو تو بیحیا چشم گیتی ندید
Ҳамоно ндонӣ киро кушта Эй
همانا ندانی که را کشته ای
Ба хӯн ки теғи худ оғишта Эй
به خون که تیغ خود آغشته ای
Гумонат ки киштии танӣ аз араб
گمانت که کشتی تنی از عرب
Ва ё , бандае пасти ному насаб
و یا، بنده ای پست نام و نسب
Чунон дон ки киштии ҷҳонрои ҳама
چنان دان که کشتی جهانرا همه
зи қатли ҷигари гӯша ӣ Фотима ( с )
ز قتل جگر گوشه ی فاطمه (س)
Бикуштӣ набӣу алӣ ( ъ ) бо ҳасан ( ъ )
بکشتی نبی و علی (ع) با حسن (ع)
Ҳамон Фотима ( ъ ) бонӯии мумтаҳан
همان فاطمه (ع) بانوی ممتحن
Ба сӯрат агар бади шаҳи Карбало
به صورت اگر بد شه کربلا
Ба маънии бадии хунаши хӯни худо
به معنی بدی خونش خون خدا
Бирезӣ зкини хӯни парвардгор
بریزی زکین خون پروردگار
Бихоҳӣ диҳии хўнбҳои шарми дор
بخواهی دهی خونبها شرم دار
Раҳоӣ аз ин доварӣ кӣ тавон
رهایی از این داوری کی توان
Магари куштагонро бубахшӣ равон
مگر کشتگان را ببخشی روان
зи гуфтор шҳзодаҳ шуд шармсор
ز گفتار شهزاده شد شرمسار
Мари он душмани поки парвардгор
مر آن دشمن پاک پروردگار
Фурӯ монад ва посух нагуфт он шарир
فرو ماند و پاسخ نگفت آن شریر
СроФкнд аз шармсорӣ ба зер
سرافکند از شرمساری به زیر
Сипас гуфт то уштурон бе шумор
سپس گفت تا اشتران بی شمار
Биоранд бо ҳуди ҷами зарнигор
بیارند با هود جم زرنگار
Ки то корвони асирони ғам
که تا کاروان اسیران غم
Бабанданд эҳроми сӯии ҳарам
ببندند احرام سوی حرم
Чу зайнаб ( с ) аз ин корашад бо хабар
چو زینب (س) از این کارشد با خبر
Фиристод пайғоми зии бади гуҳар
فرستاد پیغام زی بد گهر
Ки бо ҳўдҷу маҳмили зарнигор
که با هودج و محمل زرنگار
Асирону ғмдидаҳи гонро чаҳ кор
اسیران و غمدیده گان را چه کار
Касеро ки шуд куштаи солори аидриғ
کسی را که شد کشته سالار ایدریغ
Ки брмн буд бадтар аз захми теғ
که برمن بود بدتر از زخم تیغ
Чу бишунид ин гуфт пӯшиши сиёҳ
چو بشنید این گفت پوشش سیاه
Ба маҳмил фиканданд он дайни табоҳ
به محمل فکندند آن دین تباه
Вазони пас сияҳ рӯй марди шарир
وزان پس سیه روی مرد شریر
Ба бар хонд нӯъмони пӯри бшир
به بر خواند نعمان پور بشیر
Ки буд он хирадманди покизаи дайн
که بود آن خردمند پاکیزه دین
зи ёрони хоси расӯли амин
ز یاران خاص رسول امین
Бадв гуфт бодухтарони батул ( с )
بدو گفت بادختران بتول (س)
Аз эдар бирав то ба қабри расӯл ( с )
از ایدر برو تا به قبر رسول (ص)
Бабр низ ҳамроҳ бо хештан
ببر نیز همراه با خویشتن
Гуруҳеи саворони шамшери зан
گروهی سواران شمشیر زن
Ту ва он саворони ҳамаи бандаи вор
تو و آن سواران همه بنده وار
Бадишони ббошиди хидматгузор
بدیشان بباشید خدمتگزار
Равони гашти нӯъмон ба фармону зуд
روان گشت نعمان به فرمان و زود
Ҳамаи кор рафтан фароҳам намӯд
همه کار رفتن فراهم نمود
Ҳиўнон чу гаштанд яксар қатор
هیونان چو گشتند یکسر قطار
Сркорўони хоҳари шаҳриёр
سرکاروان خواهر شهریار
Ба кӯй омад аз парда бо ашку оҳ
به کوی آمد از پرده با اشک و آه
Чу дӯди дилаши рахту баргаши сиёҳ
چو دود دلش رخت و برگش سیاه
Ба дунболи ваии корвони ситам
به دنبال وی کاروان ستم
Бмҳмл нишастанд бо дарду ғам
بمحمل نشستند با درد و غم
Ба пеш сипаҳ рафт нӯъмони бароа
به پیش سپه رفت نعمان براه
Дирафшии бкФи парчами он сиёҳ
درفشی بکف پرچم آن سیاه
зи дунбол ӯ мӯягар корвон
ز دنبال او مویه گر کاروان
Ҳаддӣ хон ба банки азои сорибон
حدی خوان به بانک عزا ساربان
Ҷараси банки мотам чу бунёд кард
جرس بانک ماتم چو بنیاد کرد
Чу ғмдидаҳи гони чарх фарёд кард
چو غمدیده گان چرخ فریاد کرد
Пар аз нола шуд ҳафт кохи сипеҳр
پر از ناله شد هفت کاخ سپهر
Сияҳи гашт аз гирди ғам рӯй меҳр
سیه گشت از گرد غم روی مهر
Шуданд аҳли он боргоҳи ашкбор
شدند اهل آن بارگاه اشکبار
Ки ғамро дарон ҳичгаҳ нест бор
که غم را دران هیچگه نیست بار
Супурданд знисон чу икчнди роҳ
سپردند زنیسان چو یکچند راه
Ба нӯъмон чунин гуфт фархундаи шоҳ
به نعمان چنین گفت فرخنده شاه
Ббркорўонро бидон сари замин
ببرکاروان را بدان سر زمین
Ки шуд куштаи онҷои шаҳаншоҳи дайн
که شد کشته آنجا شهنشاه دین