Чу шуд даври лухтии зи пардаи сарой
چو شد دور لختی ز پرده سرای
Ситоди асби пайғамбари раҳнамоӣ
ستاد اسب پیغمبر رهنمای
намерафт ҳарчаш барангехти шоҳ
نمی رفت هرچ اش برانگیخت شاه
Ки бади дасти ҳақи бастаи поиши зроаҳ
که بد دست حق بسته پایش زراه
Ҳамеи брхрўшид ва ифшоанд дам
همی برخروشید و افشاند دم
Ҳаме бар замини кӯфти рўиинаҳи сам
همی بر زمین کوفت رویینه سم
Ки шоҳои з рафтор дорам муъоф
که شاها ز رفتار دارم معاف
Ки хуфта аст барадаст ман кӯҳи қоф
که خفته است بردست من کوه قاف
Агар чанд дар пеши фармони шоҳ
اگر چند در پیش فرمان شاه
Сабк оядам кӯҳ чун пари коҳ
سبک آیدم کوه چون پر کاه
Мароин кӯҳ аз арш сангин турост
مراین کوه از عرش سنگین تراست
Ки арши офаринро гузин духтар аст
که عرش آفرین را گزین دختر است
Шаҳаншоҳи сӯии замини бнгрист
شهنشاه سوی زمین بنگریست
Ки норафтан бора бинад ки чист
که نارفتن باره بیند که چیست
Гузин духтро дид афтодаи зор
گزین دخت را دید افتاده زار
Гирифтаи сами асбро даркинори
گرفته سم اسب را درکنار
Фурӯд омад аз бораи ?гий бе диранг
فرود آمد از باره گی بی درنگ
Кашидаш чўҷони андари оғӯши танг
کشیدش چوجان اندر آغوش تنگ
Ҳамеи даст бар рӯйу мӯяши бсўд
همی دست بر روی و مویش بسود
Сакина ( с ) ба зории ҳаме бар фузуд
سکینه (س) به زاری همی بر فزود
Замонӣ бдонгўнаҳ бигузашт кор
زمانی بدانگونه بگذشت کار
Дили шаҳи зи шавқи шаҳодати фигор
دل شه ز شوق شهادت فگار
На ӯ худ зи шаҳи дасти бардоштӣ
نه او خود ز شه دست برداشتی
На озурданаши шаҳи рўодоштӣ
نه آزردنش شه رواداشتی
Дрондм ба оғӯши фархундаи боб
درآندم به آغوش فرخنده باب
Рабӯдаш ба амри худованди хоб
ربودش به امر خداوند خواب
Чу як лухт бигузашт бедор шуд
چو یک لخت بگذشت بیدار شد
Равони оби чашмаш ба рухсор шуд
روان آب چشمش به رخسار شد
Здомони шаҳи хешро давр кард
زدامان شه خویش را دور کرد
Бадв гуфт : башитоб сӯии набард
بدو گفت: بشتاب سوی نبرد
Шҳншаҳ бифармудаш эй ҷони боб
شهنشه بفرمودش ای جان باب
Равонат чаҳ дид ? андарин турфаи хоб
روانت چه دید؟ اندرین طرفه خواب
Ки то ин замон доштӣ ашку оҳ
که تا این زمان داشتی اشک و آه
Нҳштӣ ки тозам ба ҷанги сипоҳ
نهشتی که تازم به جنگ سپاه
Кунунам барангезӣ аз баҳри ҷанг
کنونم برانگیزی از بهر جنگ
Ҳамеи зории оре ки манимо диранг
همی زاری آری که منما درنگ
Бигуфто : дар ин дам ки хобами рабӯд
بگفتا: در این دم که خوابم ربود
Паямбар ( с ) ба ман рӯй фаррух намӯд
پیمبر (ص) به من روی فرخ نمود
Бифармуд каз домани боби даст
بفرمود کز دامن باب دست
Раҳо кун Маяфкан ба азмаши шикаст
رها کن میفکن به عزمش شکست
Бҳл то равад сӯии майдони кин
بهل تا رود سوی میدان کین
Ки инаст фармони ҷони офарин
که این است فرمان جان آفرین
Бигуфт ину гирёни сӯии хаймаи гоҳ
بگفت این و گریان سوی خیمه گاه
Бирафт ва нишаст аз бар бораи шоҳ
برفت و نشست از بر باره شاه