Ки бӯсем он турбати пок ро

که بوسیم آن تربت پاک را

Гули орем аз ашки он хок ро

گل آریم از اشک آن خاک را

Бигӯям ба шаҳи дарди дерина ро

بگویم به شه درد دیرینه را

зи андӯҳи созами тиҳии сина ро

ز اندوه سازم تهی سینه را

Ба фармони султони дайни пери род

به فرمان سلطان دین پیر راد

Сӯии водии Карбалои рӯи ниҳод

سوی وادی کربلا رو نهاد

Ҳаме рафт бо корвони ҳарам

همی رفت با کاروان حرم

Сар ва рӯй пургирди зору дижам

سر و روی پرگرد زار و دژم

Вазони сӯи зи ансор перӣ гузин

وزان سو ز انصار پیری گزین

Ки бади ном ӯ ҷобири покдин

که بد نام او جابر پاکدین

Паии тўФи он марқади мшкбор

پی طوف آن مرقد مشکبار

Сӯй Карбало шуд зи Ясриби диёр

سوی کربلا شد ز یثرب دیار

Ба рўзикаҳи бади арбаъӣни эмом

به روزیکه بد اربعین امام

Расед андарони дашти он никном

رسید اندران دشت آن نیکنام

Нахустин ба ойини ҳуҷҷоҷи мард

نخستین به آیین حجاج مرد

Ба оби Фуроти андарун ғусл кард

به آب فرات اندرون غسل کرد

Сипас басти эҳрому бардошти гом

سپس بست احرام و برداشت گام

Сӯии турбати сибти хиролоном

سوی تربت سبط خیرالانام

Ба ҳамроҳи ваии қавмӣ аз бастаи гон

به همراه وی قومی از بسته گان

Ки буданд ӯро зи пайвастаи гон

که بودند او را ز پیوسته گان

Фиристод буришаи салому дуруд

فرستاد برشه سلام و درود

Барони хок , силии з мижгон гушӯд

برآن خاک، سیلی ز مژگان گشود

Бияфканад худро барони қабри пок

بیفکند خود را برآن قبر پاک

Бимолид рӯйу ҷабинро ба хок

بمالید روی و جبین را به خاک

Ҳамеи роз дил гуфт ва бигирист зор

همی راز دل گفت و بگریست زار

Ба гирди андараши бастагони сӯгвор

به گرد اندرش بستگان سوگوار

Ба ногоҳ бархест банк дароӣ

به ناگاه برخاست بانک درای

Расиданди оли расӯли худоӣ

رسیدند آل رسول خدای

Чу диданди он турбати тобнок

چو دیدند آن تربت تابناک

Фиканданд худро зи маҳмил ба хок

فکندند خود را ز محمل به خاک

Чу шуд бо хабари ҷобири поки дайн

چو شد با خبر جابر پاک دین

Биёмад бар сидолсоҷдин

بیامد بر سیدالساجدین

Бабўсед ӯро ҳилоли рикоб

ببوسید او را هلال رکاب

Фурӯи рехт аз дидагони хӯни ноб

فرو ریخت از دیدگان خون ناب

зи дарди даруни нола бунёд кард

ز درد درون ناله بنیاد کرد

Зшоаҳи шаҳидони ҳаме ёд кард

زشاه شهیدان همی یاد کرد

Шаҳаншоҳи бемори бнўохтш

شهنشاه بیمار بنواختش

Фурӯд омад ва пеш бишнохташ

فرود آمد و پیش بشناختش

Бифармуд то аз бар он мазор

بفرمود تا از بر آن مزار

Равад марди бегонаи брики канор

رود مرد بیگانه بریک کنار

Чу шуд ҷои зи бегонаи пардохта

چو شد جا ز بیگانه پرداخته

Ливои азои гашти афрохта

لوای عزا گشت افراخته

Чгўим ки аз ғами дарони пҳндшт

چگویم که از غم درآن پهندشت

Ба оли набии он замон чун гузашт

به آل نبی آن زمان چون گذشت

Хурушону ҷӯшони пришидаҳи мӯӣ

خروشان و جوشان پریشیده موی

Сӯии турбат шаҳ ниҳоданд рӯй

سوی تربت شه نهادند روی

зи мотам ба сар бар фишонданд хок

ز ماتم به سر بر فشاندند خاک

Ба ҷайб сабурӣ фиканданд чок

به جیب صبوری فکندند چاک

Чунон хост зон биксони ғулғула

چنان خاست زان بیکسان غلغله

Ки афтод дар осмону лӯла

که افتاد در آسمان و لوله

зи аФғоми он қавми андӯҳгин

ز افغام آن قوم اندوهگین

Грстнди ҷанбндаи гони замин

گرستند جنبنده گان زمین

зи моҳӣ ба дарёи зи мурғ аз ҳаво

ز ماهی به دریا ز مرغ از هوا

Баромад дарон дашт чун неи наво

برآمد دران دشت چون نی نوا

зи дӯд азо шуд замонаи сиёҳ

ز دود عزا شد زمانه سیاه

Ҳаво танг гардид зи анбӯҳи оҳ

هوا تنگ گردید ز انبوه آه

Ҳаме ҳар касе нола мекард зор

همی هر کسی ناله میکرد زار

зи баҳри шаҳидӣ чу нолони ҳазор

ز بهر شهیدی چو نالان هزار

Зондаҳи дили зайнаб ( с ) омад ба ҷӯш

زانده دل زینب (س) آمد به جوش

Кашид аз ҷигари ҳамчуи дарёи хурӯш

کشید از جگر همچو دریا خروش

Ниқоб аз рухи рӯз осо гушӯд

نقاب از رخ روز آسا گشود

Барони мӯии шбгўн парешон намӯд

برآن موی شبگون پریشان نمود

Ду рух бар харошид ва пошед хӯн

دو رخ بر خراشید و پاشید خون

Барони турбати пок ва шуд лългўн

برآن تربت پاک و شد لعلگون

Ба зорӣ ҳаме гуфт эй шоҳи ман

به زاری همی گفت ای شاه من

Ғамат то дами марги ҳамроҳи ман

غمت تا دم مرگ همراه من

Баровари сар аз турбати лълФом

برآور سر از تربت لعلفام

Ки оўрдмти армағонии зи шом

که آوردمت ارمغانی ز شام

Биоварадам аои довари раҳнамӯн

بیاوردم اای داور رهنمون

Дилии хастау пайкарии нилгун

دلی خسته و پیکری نیلگون

Напурсӣ пас аз ту ба мо чун гузашт

نپرسی پس از تو به ما چون گذشت

Ки доне дарозаст ин саргузашт

که دانی دراز است این سرگذشت

Бигӯямгар аз Кӯфау шаҳри шом

بگویم گر از کوفه و شهر شام

Нагардад ҳаме то ба маҳшари тамом

نگردد همی تا به محشر تمام

Марои ин ҳамаи ранҷу меҳнат ки буд

مرا این همه رنج و محنت که بود

Ситамҳо ки рафт аз сипеҳри кабӯд

ستم ها که رفت از سپهر کبود

Набӯд ончунон сахт каз пайкарат

نبود آنچنان سخت کز پیکرت

Ҷудо кард душмани ғамин хоҳарат

جدا کرد دشمن غمین خواهرت

Нҳштш бимонад ба пешати дамӣ

نهشتش بماند به پیشت دمی

Наад захмҳои туро марҳамӣ

نهد زخم های تو را مرهمی

Дареғ эй бародари дарин тираи хок

دریغ ای برادر درین تیره خاک

Чисони хуфтае бо тани чоки чок

چسان خفته ای با تن چاک چاک

Таниро ки аз шҳпри ҷбриил

تنی را که از شهپر جبرییل

Бадии перҳан , ғуслашро слсбил

بدی پیرهن، غسلش را سلسبیل

Чаҳ омад бирав андари он офтоб

چه آمد برو اندر آن آفتاب

Ки бурнои хушкидааш рехти об ?

که برنای خشکیده اش ریخت آب؟

Ки шаст ва кафан кард дар хок кард

که شست و کفن کرد در خاک کرد

Ки дар мотамаши перҳан чок кард ?

که در ماتمش پیرهن چاک کرد؟

На модар ба сар будат эй шаҳриёр

نه مادر به سر بودت ای شهریار

На хоҳар ки ҷисмат кунанд устувор

نه خواهر که جسمت کنند استوار

Чаҳ гӯям ман эй шаҳи куҷои бади сарат

چه گویم من ای شه کجا بد سرت

Ки чашмати бибандади магари модарат

که چشمت ببندد مگر مادرت

Сарат буд бо хоҳарати ҳамсафар

سرت بود با خواهرت همسفر

Ки бинии мар ӯро чаҳ ояд ба сар

که بینی مر او را چه آید به سر

Чу будӣ ту аишоаҳ ва дидӣ маро

چو بودی تو ایشاه و دیدی مرا

Ҳамон ба ки кӯтаҳ кунам моҷаро

همان به که کوته کنم ماجرا

Басӣ гуфт азингўнаҳ то шуд зҳўш

بسی گفت ازینگونه تا شد زهوش

Чу он бонӯии навҳа гар шуд хамӯш

چو آن بانوی نوحه گر شد خموش

Дигар бонувон мӯя карданд сар

دگر بانوان مویه کردند سر

Яке бар падари он дигар бар писар

یکی بر پدر آن دگر بر پسر

Чу азкор мотам бипардохтанд

چو ازکار ماتم بپرداختند

Сӯии Ясриби оҳанг раҳ сохтанд

سوی یثرب آهنگ ره ساختند

Мадори ҷаҳони сидолсоҷдин

مدار جهان سیدالساجدین

Ба пайваст бо тан , сари шоҳи дайн

به پیوست با تن، سر شاه دین

Вазони пас ба танҳо сари ёварон

وزان پس به تن ها سر یاوران

Ба пайваст ва шуд сӯии Ясриби равон

به پیوست و شد سوی یثرب روان

Дили андар бар шоҳу дида ба роҳ

دل اندر بر شاه و دیده به راه

Бирафтанд бо борҳои ашку оҳ

برفتند با بارها اشک و آه

Ба ҳар ҷо шутурҳо ниҳоданд пой

به هر جا شترها نهادند پای

Шуд аз оби чашми занони чашмаи зой

شد از آب چشم زنان چشمه زای