Ҳамаи халқро ӯст парвардгор

همه خلق را اوست پروردگار

Хтобхшу рӯзии даҳ мӯру мор

خطابخش و روزی ده مور و مار

Худованду дороӣ рӯз ҷазост

خداوند و دارای روز جزاست

Ҳама ҳастӣ аз ҳастӣ ӯ ба пост

همه هستی از هستی او به پاست

Ба даврии зана осмонаст бар

به دوری زنه آسمان است بر

Ба наздикӣ аз розҳо бо хабар

به نزدیکی از رازها با خبر

Агршҳди борад ба мо ё шрнг

اگرشهد بارد به ما یا شرنگ

з ҳамдаш наёрем кардани диранг

ز حمدش نیاریم کردن درنگ

Чу ҳар сахтӣу ранҷ ва мотам азуаст

چو هر سختی و رنج و ماتم ازوست

Бар мо ҳамаи саҳлу нағз ва накӯаст

بر ما همه سهل و نغز و نکوست

Аё қавми яздони паии озмӯн

ایا قوم یزدان پی آزمون

Балое ба мо дод аз ҳади фузун

بلایی به ما داد از حد فزون

Яке рахнаи афканди ислом ро

یکی رخنه افکند اسلام را

Ки расво кунад марди худ ком ро

که رسوا کند مرد خود کام را

Ҳусайни алӣ ( ъ ) кушта гардид зор

حسین علی (ع) کشته گردید زار

Абои ёру авлоду хешу табор

ابا یار و اولاد و خویش و تبار

Зану кӯдаконаши бгштнди асир

زن و کودکانش بگشتند اسیر

Бирафтанд даршаҳрҳо дастгир

برفتند درشهرها دستگیر

Сарашро ба найза ба бозорҳо

سرش را به نیزه به بازارها

Ббрднд ва карданд озорҳо

ببردند و کردند آزارها

Азин сахттар мотамӣ кас надид

ازین سخت تر ماتمی کس ندید

Ки броҳли байт паямбар расед

که براهل بیت پیمبر رسید

Шигифтаст вазин пас Аё мардумон

شگفت است وزین پس ایا مردمان

Ки монад дилӣ аз шумо шодмон

که ماند دلی از شما شادمان

Ва ё оби дидаи намояди дареғ

و یا آب دیده نماید دریغ

Аз ани тан ки шуд чок аз захми теғ

از ان تن که شد چاک از زخم تیغ

Азиро ки аз қатли он шаҳриёр

ازیرا که از قتل آن شهریار

Ҳамаи офариниши грстнди зор

همه آفرینش گرستند زار

Бгриид дар мотамаши осмон

بگریید در ماتمش آسمان

зи дарёи баромад азон ғами духон

ز دریا برآمد ازان غم دخان

Грстнд дар сӯг ӯ чӯбу санг

گرستند در سوگ او چوب و سنگ

Замини гашти дрқтл ӯ бе диранг

زمین گشت درقتل او بی درنگ

зи моҳӣ ба дарёу мурғи ҳаво

ز ماهی به دریا و مرغ هوا

Паии мотам ӯ баромади наво

پی ماتم او برآمد نوا

Млоики бҳФти осмон нола кард

ملایک بهفت آسمان ناله کرد

Кадомин диласт онкӣ ноед бадарад

کدامین دلست آنکه ناید بدرد

зи исломён то ки ёрад шунид

ز اسلامیان تا که یارد شنید

Ки ин рахнаи исломро шуд падед

که این رخنه اسلام را شد پدید

Ки моро чунин хор карданд зор

که ما را چنین خوار کردند زار

Бронднду бурданди дарҳари диёр

براندند و بردند درهر دیار

Ту гуфтӣ асирон таркем мо

تو گفتی اسیران ترکیم ما

Ва ё сар зад аз мо бад-ӣни нораво

و یا سر زد از ما بدین ناروا

Ба яздон агар ҷади мо Мустафо ( с )

به یزدان اگر جد ما مصطفی (ص)

Бад-ӣни қавми барҷои меҳру вафо

بدین قوم برجای مهر و وفا

Сифориш ба озор мо карда буд

سفارش به آزار ما کرده بود

Азин бештар дастрасмон набӯд

ازین بیشتر دسترسمان نبود

Вале мо азин ранҷ ва аз ин бало

ولی ما ازین رنج و از این بلا

Ки ворид ба мо гашти дркрбло

که وارد به ما گشت درکربلا

Наёрем ҳаргиз ба хотири наҳиф

نیاریم هرگز به خاطر نهیب

Бихоҳйм аз поки яздони шикеб

بخواهیم از پاک یزدان شکیب

Худованди азкштни шоҳи мо

خداوند ازکشتن شاه ما

Диҳад кайфари бад ба бадхоҳи мо

دهد کیفر بد به بدخواه ما

ЗгФтори он шоҳ аз мардумон

زگفتار آن شاه از مردمان

Баромади ғўи гиря то осмон

برآمد غو گریه تا آسمان

Чу афканди шаҳи сӯии ҳомӯни назар

چو افکند شه سوی هامون نظر

Саворӣ ба чашм омадаш мӯя гар

سواری به چشم آمدش مویه گر

Бидонаст ъмши Муҳамад буд

بدانست عمش محمد بود

Маин зода ӣ шоҳи сармад буд

مهین زاده ی شاه سرمد بود

Зҷои ҷусти афсурдау мӯя гар

زجا جست افسرده و مویه گر

Пазира шуд аз ъам волои гуҳар

پذیره شد از عم والا گهر

Чу афтодаи пӯри алӣ ( ъ )ро нигоҳ

چو افتاده پور علی (ع) را نگاه

Бидон анҷуман бо либоси сиёҳ

بدان انجمن با لباس سیاه

Нигунсор гардид аз тўсно

نگونسار گردید از توسنا

Ту гуфтӣ рӯонаш бирафт аз тно

تو گفتی روانش برفت از تنا

Шҳншаҳ шуд аз кор ъам дршгФт

شهنشه شد از کار عم درشگفت

Сари фаррухашро ба зону гирифт

سر فرخش را به زانو گرفت

Бимолиди пайвастааш нарми нарм

بمالید پیوسته اش نرم نرم

Ки то сарви андом ӯ гашти гарм

که تا سرو اندام او گشت گرم

Ба ҳуш омаду дида аз ҳам гушӯд

به هوش آمد و دیده از هم گشود

Ба зорӣ ба пӯри бародари сурӯд

به زاری به پور برادر سرود

Ки кӯи корфармои малики ҷаҳон

که کو کارفرمای ملک جهان

Бародарами он ёдгори ниҳон

برادرم آن یادگار نهان

Худованди гоҳ паямбар куҷост

خداوند گاه پیمبر کجاست

Равони тани пок ҳайдар куҷост

روان تن پاک حیدر کجاست

Бародарами шоҳи сарфарози кӯ

برادرم شاه سرفراز کو

Ҳасан ( ъ )ро ҳамонанду анбози кӯ

حسن (ع) را همانند و انباز کو

Шаҳаш гуфт эй ъам волои гуҳар

شهش گفت ای عم والا گهر

Зҷўри язиди омадам бе падар

زجور یزید آمدم بی پدر

Чу бишунид ин пӯри зрғоми дайн

چو بشنید این پور ضرغام دین

зи ғами дасти чандон бузад бар ҷабин

ز غم دست چندان بزد بر جبین

Ки бор дигар рафт ҳушаши зи сар

که بار دگر رفت هوشش ز سر

Ту гуфтӣ зи гетӣ бурун шуд магар

تو گفتی ز گیتی برون شد مگر

Чу дидаш чунин кушта бо хоки паст

چو دیدش چنین کشته با خاک پست

Ба дӯшаши бимолиди бемори даст

به دوشش بمالید بیمار دست

Ба ҳуш омад ва аз дили пари зи ҷӯш

به هوش آمد و از دل پر ز جوش

Бар оварад чун мурғ бе пари хурӯш

بر آورد چون مرغ بی پر خروش

Пас гиря гуфто бидон шаҳриёр

پس گریه گفتا بدان شهریار

Ки баргӯӣ зи оғозу анҷоми кор

که برگوی ز آغاز و انجام کار

ЗгФтор ъам шоҳ бигирист сахт

زگفتار عم شاه بگریست سخت

Пас аз гиря гуфто барон некбахт

پس از گریه گفتا بران نیکبخت

Саросари ситамҳо ки дар он сафар

سراسر ستم ها که در آن سفر

Бидиданд авлоди хиролбшр

بدیدند اولاد خیرالبشر

Казин зода ӣ шери парвардгор

کزین زاده ی شیر پروردگار

зи гуфтори он шоҳ шуд бе қарор

ز گفتار آن شاه شد بی قرار

зи прўизни ғам ба сари хоки бехат

ز پرویزن غم به سر خاک بیخت

Ҳамеи хӯни зи чашмони намноки рехт

همی خون ز چشمان نمناک ریخت

Пас онгаҳ сӯй шаҳр карданд рӯй

پس آنگه سوی شهر کردند روی

Ҷаҳон пар шуд аз шеван ваҳоиу ҳўӣ

جهان پر شد از شیون و های و هوی