Чаҳ аз давр шуд бора ӣ он диёр

چه از دور شد باره ی آن دیار

Ба чашми дили афсурдаи гони ошкор

به چشم دل افسرده گان آشکار

Чу дарёии гардун ба ҷӯш омаданд

چو دریای گردون به جوش آمدند

Басии сахттар дар хурӯш омаданд

بسی سخت تر در خروش آمدند

Ба рухам кулсум хуноб ронад

به رخ ام کلثوم خوناب راند

Ба тозии забони шеър чанде бихонад

به تازی زبان شعر چندی بخواند

Ки дрхўиш эй тахтгоҳи расӯл

که درخویش ای تختگاه رسول

Мадаи роҳ ва манимоӣ моро қабул

مده راه و منمای ما را قبول

Чу рафтем аз ту сиррӣ доштем

چو رفتیم از تو سری داشتیم

Вазони сар , ба сар афсарӣ доштем

وزان سر، به سر افسری داشتیم

Бурун аз ту корӣ ки мо карда ем

برون از تو کاری که ما کرده ایم

Бирафтем шод ва ғам оварда ам

برفتیم شاد و غم آورده ام

Бади овеза ӣ арши солори мо

بد آویزه ی عرش سالار ما

Бародараши мейру аламдори мо

برادرش میر و علمدار ما

Чу парвона будем ва ӯ шамъи мо

چو پروانه بودیم و او شمع ما

Парешон набад хотири ҷамъи мо

پریشان نبد خاطر جمع ما

Яке дӯда будем ороста

یکی دوده بودیم آراسته

Пар аз нави ҷавонони нави хостаҳ

پر از نو جوانان نو خاسته

Басии хурдсолони зи духту писар

بسی خردسالان ز دخت و پسر

Ба симои тобон чу шамсу қамар

به سیمای تابان چو شمس و قمر

Занон дар пас парда бо гӯшвор

زنان در پس پرده با گوشوار

Ҷавонон бар асбони тозии савор

جوانان بر اسبان تازی سوار

Кунун комдм эй Мадинаи зи роҳ

کنون کامدم ای مدینه ز راه

Надорем бо худ аламдору шоҳ

نداریم با خود علمدار و شاه

Шуд он шамъ аз бод фитна хамӯш

شد آن شمع از باد فتنه خموش

Супурданд парвонаи гон низ ҳуш

سپردند پروانه گان نیز هوش

Аз он навҷавонони минӯи хисол

از آن نوجوانان مینو خصال

Вазони хурдсолони некӯи ҷамол

وزان خردسالان نیکو جمال

Набошад яке зиндаи ҳамроҳи мо

نباشد یکی زنده همراه ما

Ки бо мо даройад ба бунгоҳи мо

که با ما درآید به بنگاه ما

Бигӯ эй Мадина ба шоҳи ҳарам

بگو ای مدینه به شاه حرم

Шаҳи осмони тахти парвини илм

شه آسمان تخت پروین علم

Ки моием авлоди ту эй расӯл

که ماییم اولاد تو ای رسول

Пас азтў чунин гашта зору малул

پس ازتو چنین گشته زار و ملول

Бикуштанд чашму чароғи ту ро

بکشتند چشم و چراغ تو را

Ҳусайн ( ъ ) он сеӣ сарви боғи ту ро

حسین (ع) آن سهی سرو باغ تو را

Дариданд моро зхрду бузург

دریدند ما را زخرد و بزرگ

Ба дандони шамшери уммат чу гург

به دندان شمشیر امت چو گرگ

Фиканданд пари хӯни бараҳна ба хок

فکندند پر خون برهنه به خاک

Таниро ки буд ӯ турои ҷони пок

تنی را که بود او ترا جان پاک

Ҳамон пардаи ?гиии духтарони ту ро

همان پرده گی دختران تو را

Ба чархи шарафи ахтарони ту ро

به چرخ شرف اختران تو را

Асиронаи даршаҳр ва бозорҳо

اسیرانه درشهر و بازارها

Кашиданд ва доданд озорҳо

کشیدند و دادند آزارها

Заноне ки бар рӯишон бе ниқоб

زنانی که بر رویشان بی نقاب

Набӯдӣ ризо бингарад офтоб

نبودی رضا بنگرد آفتاب

Бараҳна бар чашми номаҳрамон

برهنه بر چشم نامحرمان

Ббрднди баста ба як ресмон

ببردند بسته به یک ریسمان

Ало эй Мадина ба сӯии расӯл

الا ای مدینه به سوی رسول

Чу барадӣ паёмам бигӯ бо батул

چو بردی پیامم بگو با بتول

Ки эй духтари подшоҳи ҳарам

که ای دختر پادشاه حرم

Ҳам?или алӣ ( ъ ) модари муҳтарам

همال علی(ع) مادر محترم

Ту медидӣ ар духтаронро ба шом

تو می دیدی ار دختران را به شام

Бараҳнаи брдидаҳ ӣ хосу ом

برهنه بردیده ی خاص و عام

Ба ҳар кӯйу бозори уштури савор

به هر کوی و بازار اشتر سوار

Кушодаи сару мӯи парешону зор

گشاده سر و مو پریشان و زار

зи бихўобии шаб ту гуфтӣ ки нур

ز بیخوابی شب تو گفتی که نور

Буруни рафта аз чашм ва гардӣда кӯр

برون رفته از چشم و گردیده کور

Ва гар дидӣ Андам ки дарбанд буд

و گر دیدی آندم که دربند بود

Ҳамон нотавони кати ҷигари банд буд

همان ناتوان کت جگر بند بود

Агар то қиёмати бадии зиндаи ҷон

اگر تا قیامت بدی زنده جان

Кашидӣ зи дил зон мсиби фиғон

کشیدی ز دل زان مصیب فغان

Яке модрои сари з турбат барор

یکی مادرا سر ز تربت برآر

Ситамдидаи гонро башу ғмгсор

ستمدیده گان را بشو غمگسار

Ба ёди яке сахти ҳангомаи байн

به یاد یکی سخت هنگامه بین

Ҳамаи зодаи гонро сияҳи ҷомаи байн

همه زاده گان را سیه جامه بین

Чу лухтии чунин гавҳари доғи сифт

چو لختی چنین گوهر داغ سفت

Хурӯшед ва бо шоҳ бемор гуфт

خروشید و با شاه بیمار گفت

Ки башитоб аз эдар ба дарду мҳн

که بشتاب از ایدر به درد و محن

Ба сӯй ситудон ъмти ҳасан ( ъ )

به سوی ستودان عمت حسن (ع)

Бадви кӯи бародарати он шоҳи дайн

بدو کو برادرت آن شاه دین

Ниҳони гашти дрхоки гарми замин

نهان گشت درخاک گرم زمین

Чаҳ кардӣ агар дидӣ эй шаҳриёр

چه کردی اگر دیدی ای شهریار

Ҳарими бародаратро хору зор

حریم برادرت را خوار و زار

Гуҳии сари бараҳна ба ҳар марзу бум

گهی سر برهنه به هر مرز و بوم

Гуҳии ҷо ба вайрон намӯда чу бум

گهی جا به ویران نموده چو بوم

Пас оварад рӯи сӯй шоҳ амам

پس آورد رو سوی شاه امم

Ҳаме гуфт балету дарди ғам

همی گفت باله و درد غم

Ки эй офариниши туро бандаи гон

که ای آفرینش تو را بنده گان

Сипеҳру заминати парастандаи гон

سپهر و زمینت پرستنده گان

Бикуштанд фаррухи бародарам ро

بکشتند فرخ برادرم را

з парда кашиданд хоҳарам ро

ز پرده کشیدند خواهرم را

Рабуданди овезу халхоли пой

ربودند آویز و خلخال پای

зи духти бародарам эй раҳнамо

ز دخت برادرم ای رهنما

Сакинаи хурушони ҳазини Фотима

سکینه خروشان حزین فاطمه

Ҳамаи зодаи гони ту дар воҳима

همه زاده گان تو در واهمه

Ки инки ба оташ бисӯзанд мон

که اینکه به آتش بسوزند مان

Ва ё тан ба новаки бдўзндмон

و یا تن به ناوک بدوزندمان

Шҳо тоҷдоро ба турбати бмўӣ

شها تاجدارا به تربت بموی

Рух аз марги фарзанд дар хӯн бишӯй

رخ از مرگ فرزند در خون بشوی

Ба рӯзи сиёҳи ман эй мардумон

به روز سیاه من ای مردمان

Баборед хӯн аз мижаи ин замон

ببارید خون از مژه این زمان

Бад-ӣни гӯнаи он бонувони мӯя гар

بدین گونه آن بانوان مویه گر

Бирафтанд то қабри хиролбшр

برفتند تا قبر خیرالبشر