?герати брншонд ба гоҳи баланд
گرت برنشاند به گاه بلند
Ҳам андозад охир ба чоҳи газанд
هم اندازد آخر به چاه گزند
Ҳаме то туоне ба некӣ бакӯш
همی تا توانی به نیکی بکوش
Ту хокӣ чу дарёӣ оташ Биҷӯш
تو خاکی چو دریای آتش بجوش
Аҷал чунки соли ҳаётати шимурд
اجل چونکه سال حیاتت شمرد
Чунон кун ки мардуми нгўинди мард
چنان کن که مردم نگویند مرد
Бубахш ва бихӯр каз пас мурданат
ببخش و بخور کز پس مردنت
Або дайгарӣ хӯрд хоҳад занат
ابا دیگری خورد خواهد زنت
Раҳи азлату нестии пеши гир
ره عزلت و نیستی پیش گیر
Аз он пеши кати мард бояд , бимир
از آن پیش کت مرد باید، بمیر
Намурда ту дар мотами худ бмўӣ
نمرده تو در ماتم خود بموی
Ба оби мижаи тирагӣ ҳо бишӯй
به آب مژه تیرگی ها بشوی
Ҷаҳон дар бар аҳли дил андакӣ аст
جهان در بر اهل دل اندکی است
Чу мебугзарад ранҷ ва роҳат якеаст
چو می بگذرد رنج و راحت یکیست
Махӯр ғами зи марги каси андари ҷаҳон
مخور غم ز مرگ کس اندر جهان
Ки шуд фӯти тани зиндаи гонии ҷон
که شد فوت تن زنده گانی جان
Агар ғами хурии баҳри оншоаҳи хур
اگر غم خوری بهر آنشاه خور
Ки бади халқро сӯии ҳақи роҳбар
که بد خلق را سوی حق راهبر
Чу ӯ кушта шуд дайн ва дониш бамурд
چو او کشته شد دین و دانش بمرد
Чунон дони ҳама офариниш бамурд
چنان دان همه آفرینش بمرد
Бибин то ки дар сўки ин шоҳи дайн
ببین تا که در سوک این شاه دین
Чаҳ бади пеша ӣ сидолсоҷдин
چه بد پیشه ی سیدالساجدین
Чиҳил соли ҷокрд дар гӯша Эй
چهل سال جاکرد در گوشه ای
Набӯдаш ҷузи ашки равони тӯша Эй
نبودش جز اشک روان توشه ای
Ҳама гиря мекард дар марги боб
همه گریه میکرد در مرگ باب
Нахурд ӯ ба роҳати дамии нону об
نخورد او به راحت دمی نان و آب
Агар нони гарм ва агар оби сард
اگر نان گرم و اگر آب سرد
Бидидӣ задӣ нола бо доғу дард
بدیدی زدی ناله با داغ و درد
Ки афсӯси лаби ташнаи ҷони додшоаҳ
که افسوس لب تشنه جان دادشاه
Нахурд об дар паҳна ӣ размгоҳ
نخورد آب در پهنه ی رزمگاه
Дарони рӯз дар бад буд каз теғи кин
درآن روز در بد بود کز تیغ کین
Бидод ӯ сару ҷон ба ҷони офарин
بداد او سر و جان به جان آفرین
Яке рӯз дар кӯчаи мардии дмон
یکی روز در کوچه مردی دمان
Гузаштӣ ки ногоҳ аз новдон
گذشتی که ناگاه از ناودان
Басар омадаш об ва шуд бимнок
بسر آمدش آب و شد بیمناک
Ки он об шояд набӯдааст пок
که آن آب شاید نبوده است پاک
Яке гуфташ эй марди прҳизкор
یکی گفتش ای مرد پرهیزکار
Аз ингуна пиндошти озарми дор
از اینگونه پنداشت آزرم دار
Мари ин об аз обҳиўон ба асб
مر این آب از آبحیوان به اسب
Чунин об ноед Хизрро ба даст
چنین آب ناید خضر را به دست
Аз ин оби шӯи пайкари хештан
از این آب شو پیکر خویشتن
зи олӯдаи ?гий ҳо бикун поки тан
ز آلوده گی ها بکن پاک تن
Бипурсед кин об чбўд бигӯӣ
بپرسید کاین آب چبود بگوی
Каз он хеш бояд дарҳами штшўӣ
کز آن خویش باید درهم شتشوی
Ба посух бадв гуфт гӯяндаи ин
به پاسخ بدو گفت گوینده این
Буд оби чашми худованди дайн
بود آب چشم خداوند دین
Ки дар мотами боби гирён буд
که در ماتم باب گریان بود
зи оҳи дилаши чархи бирён буд
ز آه دلش چرخ بریان بود
Чунон резад аз дидаи ашки равон
چنان ریزد از دیده اشک روان
Ки чун сайл шуд ояд аз новдон
که چون سیل شد آید از ناودان
зи доғи падари ҳамчуи абри баҳор
ز داغ پدر همچو ابر بهار
Ҳаме гиря кардӣ ба шом ва наҳор
همی گریه کردی به شام و نهار
Ки то шуд ба хулди барин онҷноб
که تا شد به خلد برین آنجناب
зи дидори ҷаду падари комёб
ز دیدار جد و پدر کامیاب