Ва дигар ба Ясриби яке рӯзи нав
و دیگر به یثرب یکی روز نو
Биёмад равонҳо ба ъушрати гарав
بیامد روان ها به عشرت گرو
Ҳамаи хурдсолони он сарзамин
همه خردسالان آن سرزمین
Бпўшидаҳи зарбафти абрешимин
بپوشیده زربفت ابریشمین
Якояки абри уштурии роҳвор
یکایک ابر اشتری راهوار
Ба бозичаи дркўӣу барзани савор
به بازیچه درکوی و برزن سوار
Дарони рӯз , ман богиромии ҳасан ( ъ )
درآن روز، من باگرامی حسن (ع)
Бирафтем назд расӯли змн ( с )
برفتیم نزد رسول زمن (ص)
Бигуфтем к-эии подшоҳи ҳиҷоз
بگفتیم کای پادشاه حجاز
Дарин рӯзи ҷншӣ нав омад , фароз
درین روز جنشی نو آمد، فراز
Ҳамаи кӯдакон бо дилии шоди хор
همه کودکان با دلی شاد خوار
Саворанд бар ноқа ӣ роҳвор
سوارند بر ناقه ی راهوار
Надорем мо ноқа ӣ тндтоз
نداریم ما ناقه ی تندتاز
Ки ҳастем шҳзодаҳи гони ҳиҷоз
که هستیم شهزاده گان حجاز
Паямбар ( с ) гулӯии ман влъл ӯ
پیمبر (ص) گلوی من ولعل او
Бабўсед ва гуфт : эй ду покизаи ху
ببوسید و گفت:ای دو پاکیزه خو
Буд брҳиўнгар ниёзи шумо
بود برهیون گر نیاز شما
Манам ноқа ӣ сарфарози шумо
منم ناقه ی سرفراز شما
Бигуфт ин ва кард аз ямину ясор
بگفت این و کرد از یمین و یسار
Абрдўши фархундаи моро савор
ابردوش فرخنده ما را سوار
Бигуфтем : к-эии шоҳи ҳафт ва чаҳор
بگفتیم:کای شاه هفت و چهار
Чаро ноқа ӣ мо надорад маҳор ?
چرا ناقه ی ما ندارد مهار؟
Паямбар ( с ) дўгисўӣ чун машки ноб
پیمبر (ص) دوگیسوی چون مشک ناب
Гушӯд аз сарв кард пари печи втоб
گشود از سرو کرد پر پیچ وتاب
Ба мо доду гуфто : маҳораст ин
به ما داد و گفتا: مهارست این
Чу шуд дасти мо ҷои ҳабли алмтин
چو شد دست ما جای حبل المتین
Бигуфтем : к-эии шоҳи гетии паноҳ
بگفتیم:کای شاه گیتی پناه
Чаро ноқа ӣ мо напуед ба роҳ ?
چرا ناقه ی ما نپوید به راه؟
Биёмад шаҳаншоҳ дар ҳрўлаҳ
بیامد شهنشاه در هروله
БиФтод дар қудсёни валвала
بیفتاد در قدسیان ولوله
Дигар бораи гуфтем : к-эии муқтадо
دگر باره گفتیم: کای مقتدا
Чаро ноқа ӣ мо надорад садо ?
چرا ناقه ی ما ندارد صدا؟
Ба хўшнўдии мо расӯли араб ( с )
به خوشنودی ما رسول عرب (ص)
Ба овоӣ алъФў багушӯд лаб
به آوای العفو بگشود لب
Ба ногуҳ сурӯшаш бигуфто : агар
به ناگه سروشش بگفتا: اگر
Бигӯе ту алъФўи бор дигар
بگویی تو العفو بار دگر
Ба ҷӯшоварӣ бахшиши кирдигор
به جوش آوری بخشش کردگار
Шавад дӯзахи афсурдау сарди нор
شود دوزخ افسرده و سرد نار
Кунун он таниро ки гашта савор
کنون آن تنی را که گشته سوار
Абри дӯши пайғамбари тоҷдор
ابر دوش پیغمبر تاجدار
Шумо аз чаҳ хоҳед бо теғи кин
شما از چه خواهید با تیغ کین
Бирезед хунаши дарини сарзамин ?
بریزید خونش دراین سرزمین؟
Агар ман на фарзанди пайғамбарам ( с )
اگر من نه فرزند پیغمبرم (ص)
Чаро ҳаст дастор ӯ барсарам ?
چرا هست دستار او برسرم؟
Ҳамон ҷавшан ӯ танами рости рахт
همان جوشن او تنم راست رخت
Спрдорм аз Ҳамза ӣ ( ъ ) некбахт
سپردارم از حمزه ی (ع) نیکبخت
Миён баста дорам ба теғи падар
میان بسته دارم به تیغ پدر
Ки номаш буд зулфиқори ду сар
که نامش بود ذوالفقار دو سر
Чаҳ созед агар шикваҳо аз шумо
چه سازید اگر شکوه ها از شما
Намоянди ӣнон ба рӯзи ҷазо ?
نمایند اینان به روز جزا؟
Ки киштед ёру табори маро
که کشتید یار و تبار مرا
Ҳамон дӯда ӣ номдори маро
همان دوده ی نامدار مرا
Кунун баҳри қатли ман омода ед
کنون بهر قتل من آماده اید
Ба хунрезӣам сахт устода ед
به خونریزی ام سخت استاده اید
Буд ҳамраҳи ман ҳарими расӯл ( с )
بود همره من حریم رسول (ص)
Ҳамон пардаи ?гиии духтарони батул
همان پرده گی دختران بتول
Ва дигари басии кӯдаки хурдсол
و دیگر بسی کودک خردسال
Зоўлоди пайғамбар ( с ) бе ҳам?ил
زاولاد پیغمبر (ص) بی همال
Ки ҷуз ман надоранд фарёди рас
که جز من ندارند فریاد رس
На муҳаррам на мӯнис на ғмхўоркс
نه محرم نه مونس نه غمخوارکس
Гузоред азин дашти пари шӯру шар
گذارید ازین دشت پر شور و شر
Брмшон ба сӯии диёр дигар
برمشان به سوی دیار دگر
Ба бтҳоу Ясриб агар нест бор
به بطحا و یثرب اگر نیست بار
Нуҳуми сари сӯии рӯм ё Зангбор
نهم سر سوی روم یا زنگبار
Ва ё обӣ эй мардуми пари ҷафо
و یا آبی ای مردم پر جفا
Бубахшед ба итрати Мустафо ( с )
ببخشید به عترت مصطفی (ص)
Ки аз тишнагии дасти шастаи зҷон
که از تشنگی دست شسته زجان
Надоред умеди он барӣни ин бар он
ندارید امید آن براین این بر آن
ЗгФтори он довар бе сипоҳ
زگفتار آن داور بی سپاه
Баромади змоҳии фиғон то ба моҳ
برآمد زماهی فغان تا به ماه
Ба лашгари дарафтоди афғони вшўр
به لشگر درافتاد افغان وشور
Фурӯ рехтанд аз мижаи оби шӯр
فرو ریختند از مژه آب شور
Здл баркашиданд онсони наво
زدل برکشیدند آنسان نوا
Ки пурнола шуд паҳна ӣ нинаво
که پرناله شد پهنه ی نینوا
Ҳамаи бораи ?гийҳо ба зери савор
همه باره گی ها به زیر سوار
Грстнд бар ғурбати шаҳриёр
گرستند بر غربت شهریار
Чунон шуд ки дар паҳна ӣ размгоҳ
چنان شد که در پهنه ی رزمگاه
Парокандаи гаштанди яксараи сипоҳ
پراکنده گشتند یکسره سپاه
Чу ин дид шимури он знозодаҳи мард
چو این دید شمر آن زنازاده مرد
Злшгр бурун рафт ва фарёд кард
زلشگر برون رفت و فریاد کرد
Ки эй пӯри лаби ташна ӣ Бутуроб
که ای پور لب تشنه ی بوتراب
Нахоҳем додан яке қатраи об
نخواهیم دادن یکی قطره آب