Ба ногоҳ зи ҳомӯни яке тираи гирд
به ناگاه ز هامون یکی تیره گرد
Баромад ки он паҳнаро тира кард
برآمد که آن پهنه را تیره کرد
Бурун омад аз гирди мардӣ ба зин
برون آمد از گرد مردی به زین
Абои пайкару чеҳра ӣ саҳмгин
ابا پیکر و چهره ی سهمگین
Ба зераши самандӣ чу озари гшсб
به زیرش سمندی چو آذر گشسب
Ки по доштӣ чун шутури сар чу асб
که پا داشتی چون شتر سر چو اسب
Биёмад бар шоҳ ва аз тези гом
بیامد بر شاه و از تیز گام
Фурӯд омад ва кард бар ваии салом
فرود آمد و کرد بر وی سلام
Шаҳаш посух оварад ва гуфт : эй шигифт
شهش پاسخ آورد و گفت: ای شگفت
Мродли зкори ту ҳайрат гирифт
مرادل زکار تو حیرت گرفت
Ки эй ? аз куҷое ? вдорӣ чаҳ ном ?
که ای؟ از کجایی؟ وداری چه نام؟
Ки дар бе касе бар ман ореи салом
که در بی کسی بر من آری سلام
Чунин гуфт он марди посух ба шоҳ
چنین گفت آن مرد پاسخ به شاه
Ки ман зъФрми шоҳи ҷинии сипоҳ
که من زعفرم شاه جنی سپاه
Худу лашгар аз дӯстони тўоим
خود و لشگر از دوستان توایم
Киҳни банда ӣ остони тўоим
کیهن بنده ی آستان توایم
Ба фармони яздони чўшири худоӣ
به فرمان یزدان چوشیر خدای
Ба бӣролълми гашти разми озмоӣ
به بئرالعلم گشت رزم آزمای
Ману боб дар дасти он шаҳриёр
من و باب در دست آن شهریار
Мусулмони шудему варои дӯстдор
مسلمان شدیم و ورا دوستدار
Чу омад ба сари рӯзгори падар
چو آمد به سر روزگار پدر
Ба ман дод тахти вукалоау камар
به من داد تخت وکلاه و کمر
Дарин рӯз дар бангаи хештан
درین روز در بنگه خویشتن
Бидам сохтаи баҳри сури анҷуман
بدم ساخته بهر سور انجمن
Ба ногуҳи ду ҷинии шитобони зи роҳ
به ناگه دو جنی شتابان ز راه
Ба наздам расиданд бо ашку оҳ
به نزدم رسیدند با اشک و آه
Бигуфтанд : шоҳо чаҳ сураст ин ?
بگفتند: شاها چه سور است این؟
Чаҳ ҳангоми ҷашн ва сарвараст ин ?
چه هنگام جشن و سرور است این؟
Ҳамоно ндонӣ ки дркрбло
همانا ندانی که درکربلا
Шаҳи дайни ҳусайн ( ъ )аст андари бало
شه دین حسین (ع) است اندر بلا
Паии куштанаши лашгарии бадгумон
پی کشتنش لشگری بدگمان
Ниҳодаи ҳамаи тирҳо дар камон
نهاده همه تیرها در کمان
На фарзанди барҷо на пайванду ёр
نه فرزند برجا نه پیوند و یار
Шаҳаншоҳ танҳо ва бе дастёр
شهنشاه تنها و بی دستیار
Шунидам чу аз ҷинёни ин сухан
شنیدم چو از جنیان این سخن
Ту гуфтӣ равонам бар омад зтн
تو گفتی روانم بر آمد زتن
Биёростам ҳафт биўри ҳазор
بیاراستم هفت بیور هزار
зи мардони ҷангии паии корзор
ز مردان جنگی پی کارزار
Кунун бо сипоҳӣ чу абрсёҳ
کنون با سپاهی چو ابرسیاه
Ба хизмати расидами дарини размгоҳ
به خدمت رسیدم دراین رزمگاه
Ки бурҷони мо ҷумла миннат наҳй
که برجان ما جمله منت نهی
Ба пигори ин қавми рухсати диҳӣ
به پیگار این قوم رخصت دهی
Бадв гуфт шоҳ ин набошад раво
بدو گفت شاه این نباشد روا
Ки бошад змни даври хашму ҳаво
که باشد زمن دور خشم و هوا
Шумо дар наёед бар чашми кас
شما در نیایید بر چشم کس
Ба душман битозед аз пеш ва пас
به دشمن بتازید از پیش و پس
Ба икдм бароред аз эшон дамор
به یکدم برآرید از ایشان دمار
Мурувват набошад чунин корзор
مروت نباشد چنین کارزار
Ба шаҳ гуфт ҷинӣ ки эй тоҷўр
به شه گفت جنی که ای تاجور
Бифармоӣ то дар либоси башар
بفرمای تا در لباس بشر
Абои дшмнонт , набарди оварем
ابا دشمنانت، نبرد آوریم
Срҷмлаҳро зери гирди оварем
سرجمله را زیر گرد آوریم
Бадв гуфт шаҳи хостаи зўолмнн
بدو گفت شه خواسته ذوالمنن
Марои куштаи андари раҳи хештан
مرا کشته اندر ره خویشتن
Надорам ниёзӣ ба ёру сипоҳ
ندارم نیازی به یار و سپاه
Бипаймо сӯии бангаи хеши роҳ
بپیما سوی بنگه خویش راه
Ба ночори зъФр ба чашми пари об
به ناچار زعفر به چشم پر آب
Бабўсед шаҳро ҳилолу рикоб
ببوسید شه را هلال و رکاب
Рӯонаши з андӯҳ шуд пари зи дард
روانش ز اندوه شد پر ز درد
Сӯии бангаи хештан рӯй кард
سوی بنگه خویشتن روی کرد
Пас онгаҳ зи ҷинии сипоҳ дигар
پس آنگه ز جنی سپاه دگر
з рӯй ҳаво бар гшўдндпр
ز روی هوا بر گشودندپر
Бршоаҳи дайн пӯзиш оростанд
برشاه دین پوزش آراستند
Взўи рухсат ёварӣ хостанд
وزو رخصت یاوری خواستند