Ба ногуҳи яке мрдтозии нажод
به ناگه یکی مردتازی نژاد
Абри кӯҳа ӣ ноқае ҳамчуи бод
ابر کوهه ی ناقه ای همچو باد
з ҳомӯн биёмад ба пеши сипоҳ
ز هامون بیامد به پیش سپاه
Чунин гуфт бо лашгари кӣнаи хоҳ
چنین گفت با لشگر کینه خواه
Ки эй қавми нўбораҳ ӣ Бутуроб
که ای قوم نوباره ی بوتراب
Кадомаст аз ин лашгар бе ҳисоб
کدام است از این لشگر بی حساب
Яке гуфт аз он лшгрнобкор
یکی گفت از آن لشگرنابکار
Ҳамон шаҳ ки дар паҳна ӣ корзор
همان شه که در پهنه ی کارزار
Ғарибона бар найза биниҳода сар
غریبانه بر نیزه بنهاده سر
зи хунаш шуда рӯй ин паҳна тар
ز خونش شده روی این پهنه تر
Бпўшидаҳи ҷавшан ба равшани бадан
بپوشیده جوشن به روشن بدن
БиФкндаҳ бар рӯй ҷавшани кафан
بیفکنده بر روی جوشن کفن
Ду рухсораи варяши пургирду хок
دو رخساره وریش پرگرد و خاک
Зираи лухти лухти вбрши чоки чок
زره لخت لخت وبرش چاک چاک
Ҳаме ёр хоҳад тании ёр ӯ
همی یار خواهد تنی یار او
Нагардад аз ин мардуми кӣнаи ҷӯ
نگردد از این مردم کینه جو
Ҳусайн ( ъ )аст сибти расӯл ( с ) ҳиҷоз
حسین (ع) است سبط رسول (ص) حجاز
Чу шаҳро пажӯҳанда донист боз
چو شه را پژوهنده دانست باز
Бидонҷо ки ӯ буд бишитофт зуд
بدانجا که او بود بشتافت زود
Шутурро бихобанд ва омад фурӯд
شتر را بخواباند و آمد فرود
Бршоаҳ дайн рафт ва кардаш салом
برشاه دین رفت و کردش سلام
Бадв посух оварад фаррухи эмом
بدو پاسخ آورد فرخ امام
Бигуфташ : ки эй марди ном ту чист ?
بگفتش: که ای مرد نام تو چیست؟
Бад-ӣни дили шикастаи салом ту чист ?
بدین دل شکسته سلام تو چیست؟
Надорам касеро дар ин сарзамин
ندارم کسی را در این سرزمین
Ки аз меҳр хонд ба ман офарин
که از مهر خواند به من آفرین
Бигуфто : наванд ин амири араб
بگفتا: نوند این امیر عرب
Падедовар рӯз аз тираи шаб
پدید آور روز از تیره شب
Ним ман азин мардуми кӣнаи хоҳ
نیم من ازین مردم کینه خواه
Нўндми зисрб ба наздики шоҳ
نوندم زیثرب به نزدیک شاه
Ҳамон Фотимаи духти бемори ту
همان فاطمه دخت بیمار تو
Ки бемор бошад зи тимори ту
که بیمار باشد ز تیمار تو
Яке нома бинвишта бо чашм тар
یکی نامه بنوشته با چشم تر
Фиристода бо ман зи баҳри падар
فرستاده با من ز بهر پدر
Шҳншаҳ гирифт он гузин нома ро
شهنشه گرفت آن گزین نامه را
Ҳаме бӯса зад ҷои он хома ро
همی بوسه زد جای آن خامه را
Ҳаме гуфт : к-эии бенавои духтарам
همی گفت: کای بینوا دخترم
Ки зад номаи ?ути бррўони ахгарам
که زد نامه ات برروان اخگرم
Туро тоби таби зор ва ранҷур кард
تو را تاب تب زار و رنجور کرد
Фалак аз канори падар давр кард
فلک از کنار پدر دور کرد
Ту андари Мадинаи асири бало
تو اندر مدینه اسیر بلا
Падари мубтало дар сафи Карбало
پدر مبتلا در صف کربلا
Набӯдӣ дар ин дашти пари доғу дард
نبودی در این دشت پر داغ و درد
Ки бо мо бибинӣ замона чаҳ кард ?
که با ما ببینی زمانه چه کرد؟
Набӯдӣ бибинӣ зи марги писар
نبودی ببینی ز مرگ پسر
Шабаҳи гаван чу шаби рӯзгори падар
شبه گون چو شب روزگار پدر
Набӯдӣ бибинӣ ки аббоси ман
نبودی ببینی که عباس من
Чаҳ сон шуд ҷудо ҳар ду дасташи зтн
چه سان شد جدا هر دو دستش زتن
Надидӣ ки қосими ҳинои брдўи даст
ندیدی که قاسم حنا بردو دست
Зхўни сар аз ҷавр душман бибаст
زخون سر از جور دشمن ببست
Надидӣ ки Асғари дроғўши боб
ندیدی که اصغر درآغوش باب
Чаҳ сони гашт аз хӯни худ сироб
چه سان گشت از خون خود سیرآب
Надонам туро то чаҳ ояд ба сар
ندانم تو را تا چه آید به سر
Чу ёбии змрги азизони хабар
چو یابی زمرگ عزیزان خبر
Чу будӣ дигар борае ҷони боб
چو بودی دگر باره ای جان باب
Зчҳрт шудӣ дидаам комёб
زچهرت شدی دیده ام کامیاب
Наҳодӣ ту сар бар сари дӯши ман
نهادی تو سر بر سر دوش من
Гирифтӣ чу ҷони ҷо дар оғӯши ман
گرفتی چو جان جا در آغوش من
Чу лухтӣ бидон нома бигирист шоҳ
چو لختی بدان نامه بگریست شاه
Ба парда саро омад аз размгоҳ
به پرده سرا آمد از رزمگاه
Хурӯшед к-эии бонувони ҳазин
خروشید کای بانوان حزین
Аё аҳли байти расӯли амин ( с )
ایا اهل بیت رسول امین (ص)
Ба бор омад аз нави ниҳоли ғамам
به بار آمد از نو نهال غمم
Бишуд гарми ҳангома ӣ мотамам
بشد گرم هنگامه ی ماتمم
Биёед аз хаймаи беруни ҳама
بیایید از خیمه بیرون همه
Ки омад яке нома аз Фотима
که آمد یکی نامه از فاطمه
БгФтори он нома доред гӯш
بگفتار آن نامه دارید گوش
Ки аз дили баради тоб ва аз мағзи ҳуш
که از دل برد تاب و از مغز هوش
Давиданд пӯшидаи рӯйони шоҳ
دویدند پوشیده رویان شاه
Ба наздик ӯ ҷумла бо ашки воаҳ
به نزدیک او جمله با اشک وآه
Шҳншаҳи мрони номаро кард боз
شهنشه مرآن نامه را کرد باز
Бхўондш бар бонувони ҳиҷоз
بخواندش بر بانوان حجاز
Чунин дошт унвон ки аз ин каниз
چنین داشت عنوان که از این کنیز
Ки зорасту афкору бемор низ
که زار است و افکار و بیمار نیز
Ба шоҳи ҷаҳони сибти хиролоном
به شاه جهان سبط خیرالانام
Басии офарини боду афзӯни салом
بسی آفرین باد و افزون سلام
Дигар бар бародараши аббоси род
دگر بر برادرش عباس راد
Ки шаҳро дил аз дидан ӯст шод
که شه را دل از دیدن اوست شاد
Вдигр ба аъмом ва ъам зодаҳи гон
ودیگر به اعمام و عم زآده گان
Ба ҳошими нажодону озодаи гон
به هاشم نژادان و آزاده گان
Ва дигар бидон амма ҳои гузин
و دیگر بدان عمه های گزین
Ҳамон духтарони расӯли амин
همان دختران رسول امین
Сипас хоҳарони накӯноми ман
سپس خواهران نکونام من
Ғарибони даври аздёру ватан
غریبان دور ازدیار و وطن
Тўои боб чун сояи ?ут аз серум
توای باب چون سایه ات از سرم
Ҷудо гашт шуд ранҷи аФзўми терм
جدا گشت شد رنج افزوم ترم
Зҳҷронтони рӯзи ман чу шаб аст
زهجرانتان روز من چو شب است
Дилами доғдору танам пуртаб аст
دلم داغدار و تنم پرتب است
На ёр ва на мӯнис на фарёди рас
نه یار و نه مونس نه فریاد رس
Ғарибӣ чу ман дар ватани дидаи кас ?
غریبی چو من در وطن دیده کس؟
На иктн ки аз ман расонади салом
نه یکتن که از من رساند سلام
Ба назд тўои сибти хиролоном
به نزد توای سبط خیرالانام
На пайкӣ ки оради бароями хабар
نه پیکی که آرد برایم خبر
Ки буриша чаҳ бигузашт дар ин сафар ?
که برشه چه بگذشت در این سفر؟
Ту аз ман расон эй шаҳи никном
تو از من رسان ای شه نیکنام
Ба ихвони номовар ман салом
به اخوان نام آور من سلام
Ба вижаи бародарами Акбар ( ъ ) ки ҳеҷ
به ویژه برادرم اکبر (ع) که هیچ
Нагирад маш аз дили ман басӣҷ
نگیرد مش از دل من بسیج
Бабўс эй сарафроз бар ҷои ман
ببوس ای سرافراز بر جای من
Зосғр ( ъ ) руху мӯӣ ва ноӣу даҳан
زاصغر (ع) رخ و موی و نای و دهن
Бигӯ бо сакина ( с ) ки дили шоди дор
بگو با سکینه (س) که دل شاد دار
Марои гоҳи шодии фарои ёди ор
مرا گاه شادی فرا یاد آر
Хушо хурмои рӯзгори шумо
خوشا خرما روزگار شما
Ки бошад падари ғмгсори шумо
که باشد پدر غمگسار شما
Азони номаи ҳангома Эй шуд падед
ازآن نامه هنگامه ای شد پدید
Ки чашмии чунон сӯгворӣ надид
که چشمی چنان سوگواری ندید
Баромади зи хираду бузурги ҳарам
برآمد ز خرد و بزرگ حرم
Фиғонӣ ки шуд душман аз ғами дижам
فغانی که شد دشمن از غم دژم
зи мижгони чунон хӯн дил рехтанд
ز مژگان چنان خون دل ریختند
Ки он хокро бо вай омехтанд
که آن خاک را با وی آمیختند
Вазон пас биёмад сӯии қатлгоҳ
وزان پس بیامد سوی قتلگاه
Дамӣ кард бар он шаҳидони нигоҳ
دمی کرد بر آن شهیدان نگاه
Баровард аз дили яке оҳи сард
برآورد از دل یکی آه سرد
Ба рух аз ду дидаи равон ашк кард
به رخ از دو دیده روان اشک کرد
Бигуфто : ки эй роди солори ман
بگفتا: که ای راد سالار من
Абулфазли мейри аламдори ман
ابوالفضل میر علمدار من
Аё куштаи фарзанди ношоди ман
ایا کشته فرزند ناشاد من
Аё номвари тозаи домоди ман
ایا نامور تازه داماد من
Ки бастед бинанда аз ин ҷаҳон
که بستید بیننده از این جهان
Гузаштед аз вай чу барқи ҷаҳон
گذشتید از وی چو برق جهان
Илми сӯй лоҳут афроштед
علم سوی لاهوت افراشتید
Маро бе мададкори бгзоштид
مرا بی مددکار بگذاشتید
зи Ясриби замини духти бемори ман
ز یثرب زمین دخت بیمار من
Ҳамон нози парвардаи аФгори ман
همان ناز پرورده افگار من
Шуморо дар ин номаи як як ба ном
شما را در این نامه یک یک به نام
набиштаи дуруд ва бидода салом
نبشته درود و بداده سلام
Бигуфт ин воФшонд аз дидаи об
بگفت این وافشاند از دیده آب
Чу нишнид аз он номдорони ҷавоб
چو نشنید از آن نامداران جواب
Дигар бораи оҳанг пигор кард
دگر باره آهنگ پیگار کرد
Барангехти асби ниёро чу гирд
برانگیخت اسب نیا را چو گرد