Давиданд яксар бурун бо шитоб
دویدند یکسر برون با شتاب
Гирифтанд шаҳро Аннану рикоб
گرفتند شه را عنان و رکاب
Заҳри сӯ ба домонаш овехтанд
زهر سو به دامانش آویختند
Сиришк аз ҷаҳони байн фурӯ рехтанд
سرشک از جهان بین فرو ریختند
Бигуфтанд : шоҳои сарои срўро
بگفتند: شاها سرا سرورا
Паноҳи занӣ чанд ғами пурваро
پناه زنی چند غم پرورا
Ба мо байн ки ҷуз ту надорем кас
به ما بین که جز تو نداریم کس
Балои рӯ ба мо карда аз пеш ва пас
بلا رو به ما کرده از پیش و پس
Чаҳ шуд то змо рӯй бркоштӣ ?
چه شد تا زما روی برکاشتی؟
Ба ҳиҷрони худ мубтало доштӣ ?
به هجران خود مبتلا داشتی؟
Сӯии марги худ чанд дории шитоб ?
سوی مرگ خود چند داری شتاب؟
Буд пурсиш аз биксони ҳам савоб
بود پرسش از بیکسان هم ثواب
Танат аз чаҳ шуд инчунин чоки чок
تنت از چه شد اینچنین چاک چاک
Лабат аз чаҳ хушкед бо хӯну хок
لبت از چه خشکید با خون و خاک
На он зеби оғӯш пайғамбар аст
نه آن زیب آغوش پیغمبر است
На ин ҷой бӯсидани ҳидрост
نه این جای بوسیدن حیدراست
Биё ва ба бистар биёсо дамӣ
بیا و به بستر بیاسا دمی
Бад-ӣни захми ҳайти бунаи марҳамӣ
بدین زخم هایت بنه مرهمی
Биандеш як лухти даркори мо
بیندیش یک لخت درکار ما
Ки ҷузи ту касе нест ғмхўори мо
که جز تو کسی نیست غمخوار ما
Пас аз ту ки он дам наёяд ба пеш
پس از تو که آن دم نیاید به پیش
зи пеш ки ҷӯйем дармони хеш ?
ز پیش که جوییم درمان خویش؟
Аз ин пеш хорӣ набад хуии мо
از این پیش خواری نبد خوی ما
Надида касе хира бар рӯй мо
ندیده کسی خیره بر روی ما
Кунун ин занӣ чанд ошуфтаи ҳол
کنون این زنی چند آشفته حال
Ва дигари басии кӯдаки хурдсол
و دیگر بسی کودک خردسال
Дар ин дашти пари душмани кӣнаи бор
در این دشت پر دشمن کینه بار
Чаҳ созему брчисти анҷоми кор ?
چه سازیم و برچیست انجام کار؟
Бигуфтанд ва шеван биёростанд
بگفتند و شیون بیاراستند
Ҳамеи марги хеш аз худо хостанд
همی مرگ خویش از خدا خواستند
з гуфторашон рафт аз шоҳи тоб
ز گفتارشان رفت از شاه تاب
Равон кард бар чеҳра аз дидаи об
روان کرد بر چهره از دیده آب
Фурӯд омад аз пушти асби ниё
فرود آمد از پشت اسب نیا
Забонаши зи андарзи пуркимиё
زبانش ز اندرز پرکیمیا
Нишаст ва ба наздики бншохтшон
نشست و به نزدیک بنشاختشان
Якояк ба гуфтори бнўохтшон
یکایک به گفتار بنواختشان
зи некуии сабри андари бало
ز نیکویی صبر اندر بلا
зи афзӯнии ранҷи аҳли вло
ز افزونی رنج اهل ولا
зи подоши некӯ ки андӯхта
ز پاداش نیکو که اندوخته
Худованд аз баҳри длсўхтаҳ
خداوند از بهر دلسوخته
Басӣ гуфт он шоҳ ҳар гӯнаи панд
بسی گفت آن شاه هر گونه پند
Ки оромиши орад ба ҳар дардманд
که آرامش آرد به هر دردمند
Аз он пас ба бадрӯди шани як ба як
از آن پس به بدرود شان یک به یک
Фурӯи рехти хуноба аз мардумак
فرو ریخت خونابه از مردمک
Сипас гуфт бо хоҳари ашки рез
سپس گفت با خواهر اشک ریز
Ки эй духти Заҳрои ҳўрои каниз
که ای دخت زهرای حورا کنیز
Ба андарзи ман як замони ҳуши дор
به اندرز من یک زمان هوش دار
Чунон гавҳари овеза ӣ гӯши дор
چنان گوهر آویزه ی گوش دار
Чу ғам оварад бар равонати наҳиф
چو غم آورد بر روانت نهیب
з яздон бахшанда май ҷӯи шикеб
ز یزدان بخشنده می جو شکیب
Парешон макун мӯӣ дар марги ман
پریشان مکن موی در مرگ من
Макуна перҳани чок ва бар рух мазан
مکنه پیرهن چاک و بر رخ مزن
Ки аз кажӣ ояд чунин кори зишт
که از کژی آید چنین کار زشت
Бибандад ба рухи роҳи хуррами биҳишт
ببندد به رخ راه خرم بهشت
Чу ман зинда бошам мабош ашкбор
چو من زنده باشم مباش اشکبار
Ки некӯ буд мардуми бурдбор
که نیکو بود مردم بردبار
Пас азмрги мангар туро чора нест
پس ازمرگ من گر تو را چاره نیست
Бгриӣ агар ҷой биғораҳ нест
بگریی اگر جای بیغاره نیست
Бикун гиря онгаҳ чу абри баҳор
بکن گریه آنگه چو ابر بهار
Бикаш нола аз дил чу мурғони зор
بکش ناله از دل چو مرغان زار
Ва дигар чу Бернии серум тоҷ шуд
و دیگر چو برنی سرم تاج شد
Ҳамаи харгаҳу хайма тороҷ шуд
همه خرگه و خیمه تاراج شد
Гар ин кўдконм ба саҳрои ҳама
گر این کودکانم به صحرا همه
Парокандаи гаштанд аз воҳима
پراکنده گشتند از واهمه
Мҳли шани парокандау бимнок
مهل شان پراکنده و بیمناک
Ки подоши бинии зи яздони пок
که پاداش بینی ز یزدان پاک
Чу созандашон бар шутурҳо савор
چو سازندشان بر شترها سوار
Ҳиўнон бепӯшиш ва бе маҳор
هیونان بی پوشش و بی مهار
Агар чанд ин қавми сангин дил анд
اگر چند این قوم سنگین دل اند
зи подоши рӯзи ҷазо ғофил анд
ز پاداش روز جزا غافل اند
Ба саҳрои ҳаме аз штрбон бихоҳ
به صحرا همی از شتربان بخواه
Ки оҳиста ронад шутурро ба роҳ
که آهسته راند شتر را به راه
Ки танашон буд парварида ба ноз
که تنشان بود پروریده به ناز
Надоранд тоб ар равад тоз тоз
ندارند تاب ار رود تاز تاز
Агар кӯдакӣ уфтад аз роҳила
اگر کودکی افتد از راحله
Ммон то ба ҷо монад аз қофила
ممان تا به جا ماند از قافله
Вагар ташна гирданд аз ин сипоҳ
و گر تشنه گردند از این سپاه
Басӣ лоба кун ҷуръае оби хоҳ
بسی لابه کن جرعه ای آب خواه
Ки дар ҳар куҷои пар зобаст дашт
که در هر کجا پر زآب است دشت
Барои манаст ин ки ноёб гашт
برای من است این که نایاب گشت
Аз эшон танӣ гар бихоҳад падар
از ایشان تنی گر بخواهد پدر
Мҳл то ки ёбад зи маргами хабар
مهل تا که یابد ز مرگم خبر
Падаратон бигӯ ҳаст зини алъбод
پدرتان بگو هست زین العباد
Падар бошад ореи ҷаҳонро имод
پدر باشد آری جهان را عماد
Ҳамаи дӯстони ман ихвонашон
همه دوستان من اخوانشان
Худованди ёру нигаҳбонашон
خداوند یار و نگهبانشان
Туе модари меҳрбони ҳама
تویی مادر مهربان همه
Сарати зиндаи бод эй шубони рама
سرت زنده باد ای شبان رمه
зи гуфтори шаҳи зайнаби доғдор
ز گفتار شه زینب داغدار
Чу абр баҳорӣ бинолед зор
چو ابر بهاری بنالید زار
Сипас шаҳи раҳ хайма бигирифт пеш
سپس شه ره خیمه بگرفت پیش
Ба дидори фарзанди биморхўиш
به دیدار فرزند بیمارخویش
Бидидаш ки аз тоб таб карда ғаш
بدیدش که از تاب تب کرده غش
Лабонаш шудаи нилгун аз аташ
لبانش شده نیلگون از عطش