Биёмад ба болин ӯ кард ҷой
بیامد به بالین او کرد جای
Ба зону гирифт он сари арши соӣ
به زانو گرفت آن سر عرش سای
зи бинанда монанди борандаи меғ
ز بیننده مانند بارنده میغ
Баборед ашк ва бигуфт эй дареғ
ببارید اشک و بگفت ای دریغ
Ки аз теша ӣ кину бедоди марг
که از تیشه ی کین و بیداد مرگ
Ниҳоли алӣ ( ъ ) гашт бебору барг
نهال علی (ع) گشت بی بار و برگ
Яке пӯри мондаи марои нотавон
یکی پور مانده مرا ناتوان
Ба гирди андараши мӯягар бонувон
به گرد اندرش مویه گر بانوان
Наад сар ба поиши зан бе касе
نهد سر به پایش زن بی کسی
Занад чанги брдомнши наврасӣ
زند چنگ بردامنش نورسی
Яке гуяд эй шоҳи бемори ман
یکی گوید ای شاه بیمار من
Чаҳ шуд онкии бади мӯнису ёри ман ?
چه شد آنکه بد مونس و یار من؟
Яке гуяд эй меҳрбон чун падар
یکی گوید ای مهربان چون پدر
Чаро соя бигирифт боБами зи сар ?
چرا سایه بگرفت بابم ز سر؟
Чаҳ посух диҳад он дами ин нотавон
چه پاسخ دهد آن دم این ناتوان
Бидон хурдсолон ва он бонувон
بدان خردسالان و آن بانوان
зи мижгони фархундаи ашки падар
ز مژگان فرخنده اشک پدر
Бипошед бар рӯй фаррухи писар
بپاشید بر روی فرخ پسر
Ба хеш омад ва дид бошад сараш
به خویش آمد و دید باشد سرش
Ба зонуии мурғии пар аз хӯни париш
به زانوی مرغی پر از خون پرش
Уқобӣ нишаста ба болин ӯ
عقابی نشسته به بالین او
Аз оғӯш карда ниҳолин ӯ
از آغوش کرده نهالین او
Бигуфто : эй мурғи тӯбои мақом
بگفتا: ای مرغ طوبی مقام
Бигӯ аз куҷоеу дорӣ чаҳ ном ?
بگو از کجایی و داری چه نام؟
эй биҳиштии ту ё бози арш ?
همای بهشتی تو یا باز عرش؟
Ки кардӣ ба тимори ман рои фарш
که کردی به تیمار من رای فرش
Бадв гуфт симурғи қофи сипеҳр
بدو گفت سیمرغ قاف سپهر
( фурӯзанда ӣ моҳу ноҳиду меҳр )
( فروزنده ی ماه و ناهید و مهر)
Ки эй пӯри бемори минӯи сиришт
که ای پور بیمار مینو سرشت
Биҳишти офаринам на мурғи биҳишт
بهشت آفرینم نه مرغ بهشت
Ҳумо нестам лек рустаи з бар
هما نیستم لیک رسته ز بر
Пару болам аз новаки чори пар
پر و بالم از ناوک چار پر
Падарро чу бишнохт донист кон
پدر را چو بشناخت دانست کان
Збс тир гашта чу парандаи гон
زبس تیر گشته چو پرنده گان
Фурӯ монад аз ҳоли вай дар шигифт
فرو ماند از حال وی در شگفت
Бидон захмҳо мӯя андар гирифт
بدان زخم ها مویه اندر گرفت
Бигуфто : ки эй довари дайни паноҳ
بگفتا: که ای داور دین پناه
Миёни шумо венаи бдохтри сипоҳ
میان شما وین بداختر سپاه
Чаҳ бигузашт аз оташӣ ё набард ?
چه بگذشت از آتشی یا نبرد؟
Шҳншаҳ бифармуд бо ӯ ба дард
شهنشه بفرمود با او به درد
Ки шуд аҳримани чира бар ҷонишон
که شد اهرمن چیره بر جانشان
Фаромӯш шуд номи яздонишон
فراموش شد نام یزدانشان
Змо ва аз эшон басӣ хӯн бирехт
زما و از ایشان بسی خون بریخت
Ҳамаи ришта ӣ оташии бргсихт
همه رشته ی آتشی برگسیخت
Бигуфто : кҷоинди ёрони ту ?
بگفتا: کجایند یاران تو؟
Ҳамон бо вафои ҷони нисорони ту ?
همان با وفا جان نثاران تو؟
Куҷо рафт моҳ банӣ ҳошимат ?
کجا رفت ماه بنی هاشمت؟
Чаҳ шуд Авну Абдуллоҳу қосимат ?
چه شد عون و عبدالله و قاسمت؟
Бародарами шҳзодаҳ Акбар куҷост ?
برادرم شهزاده اکبر کجاست؟
Магари дилаши дидори моро нахост ?
مگر دلش دیدار ما را نخواست؟
Шаҳаш гуфт : к-эии зода ӣ покроӣ
شهش گفت: کای زاده ی پاکرای
Ба ғайр аз ман ва ту ба пардаи сарой
به غیر از من و تو به پرده سرای
Золи алӣ ( ъ ) нест мардӣ ки ӯ
زآل علی (ع) نیست مردی که او
Тавонад ба майдон шавад разми ҷӯ
تواند به میدان شود رزم جو
Ҳамаи куштаи гаштанд вагоҳ ман аст
همه کشته گشتند وگاه من است
Ки ҷон бохтани расму роҳ ман аст
که جان باختن رسم و راه من است
Бибинӣ дами дигари андари синон
ببینی دم دیگر اندر سنان
Серумро ба дасти бдохтри синон
سرم را به دست بداختر سنان
Кунун омадам то кунам ҳамчуи хеш
کنون آمدم تا کنم همچو خویش
Туро ва бигирам раҳи разми пеш
تو را و بگیرم ره رزم پیش
Сипорам ба дастати ҷаҳонро зимом
سپارم به دستت جهان را زمام
Ки ҳастӣ пас аз ман ба гетии эмом
که هستی پس از من به گیتی امام
Дар рози пинҳон ба рӯйиши кушод
در راز پنهان به رویش گشاد
Бадв дод ҳар ончӣ боист дод
بدو داد هر آنچه بایست داد
Ба ганҷи вилояташ ганҷур кард
به گنج ولایتش گنجور کرد
Сипас рух бидон шоҳ ранҷур кард
سپس رخ بدان شاه رنجور کرد
Ки бесар шавам чун зтиғи сипоҳ
که بی سر شوم چون زتیغ سپاه
Занами тахт дар эзадии боргоҳ
زنم تخت در ایزدی بارگاه
Ту бояд барӣн бе падари кӯдакон
تو باید براین بی پدر کودکان
Падар бошӣу ғмхўру меҳрбон
پدر باشی و غمخور و مهربان
НаМонӣ ки гирданд помоли ғам
نمانی که گردند پامال غم
Барории ҳамаи комашон беш ва кам
برآری همه کامشان بیش و کم
Парастории ин занон бо ту бод
پرستاری این زنان با تو باد
Ки икдми набуданд аз чархи шод
که یکدم نبودند از چرخ شاد
Чу печон шаванд аз бади рӯзгор
چو پیچان شوند از بد روزگار
Ба гуфтори некӯашони шоди дор
به گفتار نیکوشان شاد دار
Парастори ту низ дар ин сафар
پرستار تو نیز در این سفر
Буд хоҳарами зайнаби хўнҷгр
بود خواهرم زینب خونجگر
Чу рафтӣ сӯии марзи Ясриби зи шом
چو رفتی سوی مرز یثرب ز شام
Змни гӯй бо дӯстони ин паём
زمن گوی با دوستان این پیام
Ки эй шиъён то буд рӯзгор
که ای شیعیان تا بود روزگار
Банушед чун оби ширини гўор
بنوشید چون آب شیرین گوار
Лаб ташнаамро ба ёд оваред
لب تشنه ام را به یاد آورید
Лаби худ пар аз сар бод оваред
لب خود پر از سر باد آورید
Ва ё чун ниўшиди беруни здод
و یا چون نیوشید بیرون زداد
Касе кушта шуд ё ба ғурбат афтод
کسی کشته شد یا به غربت افتاد
Бмўииди барҳоли ношоди ман
بمویید برحال ناشاد من
Ки мардуми ғарибонаи давр аз ватан
که مردم غریبانه دور از وطن
Ббўдид эй коши дркрбло
ببودید ای کاش درکربلا
Дар ин рӯзи пари меҳнату пари бало
در این روز پر محنت و پر بلا
Нигаҳ менамудед сӯем ки чун
نگه می نمودید سویم که چون
Бадии хоҳишам дар бар қавми дун
بدی خواهشم در بر قوم دون
Ки бахшандам обӣ ба Тифли сағир
که بخشندم آبی به طفل صغیر
Ҷавобӣ надоданд ҷузи захми тир
جوابی ندادند جز زخم تیر