Чу дарвеш аз хештани руста Эй
چو درویش از خویشتن رسته ای
Дили андари раҳи нестии баста Эй
دل اندر ره نیستی بسته ای
зи тоҷи таваллои сараши тоҷдор
ز تاج تولا سرش تاجدار
Заҳри тарки он тарки ҷони ошкор
زهر ترک آن ترک جان آشکار
Зчҳли тораши ин нукта будӣ аён
زچهل تارش این نکته بودی عیان
Ки андари вафои сахти бастаи миён
که اندر وفا سخت بسته میان
Ҳаме гуфт бар дӯш ӯ тахти пӯст
همی گفت بر دوش او تخت پوست
Ки дар мағз ӯ нест ҷузи ёди дӯст
که در مغز او نیست جز یاد دوست
зи гесу ба гардани каманди ризо
ز گیسو به گردن کمند رضا
Ба ҷон ва ба дили пайрави Муртазо ( ъ )
به جان و به دل پیرو مرتضی (ع)
зи чӯбаши яке косаи баркафи пуроб
ز چوبش یکی کاسه برکف پرآب
Ба дили ишқаш оташ фиканда ба об
به دل عشقش آتش فکنده به آب
Чу аз даври шаҳ рӯй ӯро бидид
چو از دور شه روی او را بدید
зи симоӣ ӯ гашт бар ваии падед
ز سیمای او گشت بر وی پدید
Ки бошад яке зи ошноён ӯ
که باشد یکی ز آشنایان او
зи ёрони фархунда роён ӯ
ز یاران فرخنده رایان او
Ба бар хонд ӯро шаҳи моҳу меҳр
به بر خواند او را شه ماه و مهر
Назар бар ваии афканд аз рӯй меҳр
نظر بر وی افکند از روی مهر
Ҳам аз он назари корҳо сохташ
هم از آن نظر کارها ساختش
Збнди ду гетии раҳои сохташ
زبند دو گیتی رها ساختش
Дил дигараш доду ҷон дигар
دل دیگرش داد و جان دگر
Кашидаш ба сӯии ҷаҳон дигар
کشیدش به سوی جهان دگر
Ба нармӣ бадв гуфт : к-эии раҳнамӯд
به نرمی بدو گفت: کای رهنمود
Чаҳ ҷӯӣ дар ин пҳндшти набард ?
چه جویی در این پهندشت نبرد؟
Чаҳ хоҳӣ ? ки эй ? аз куҷо омадӣ ?
چه خواهی؟ که ای؟ از کجا آمدی؟
Шитобони бад-ӣни ҷо чаро омадӣ
شتابان بدین جا چرا آمدی
Дар ин дашти ҷузи тир ва шамшер нест
در این دشت جز تیر و شمشیر نیست
Биравгар туро Зуҳра ӣ шер нест
برو گر تو را زهره ی شیر نیست
Ба шаҳ гуфт он марди шӯридаи ҳол
به شه گفت آن مرد شوریده حال
Ки Балхаст ҷои ман эй бе ҳам?ил
که بلخ است جای من ای بی همال
Сӯии турбати шери парвардгор
سوی تربت شیر پروردگار
зи баҳр зиёрат шудам раҳсипор
ز بهر زیارت شدم رهسپار
Шаби дӯш бо ҷони андӯҳгин
شب دوش با جان اندوهگین
Ғунудам дарин сарзамини хашмгин
غنودم درین سرزمین خشمگین
Азин бршдаҳи харгаҳи шоҳвор
ازین برشده خرگه شاهوار
Шунидам яке кӯдак бе қарор
شنیدم یکی کودک بی قرار
зи лаби тишнагии дам ба дам май сурӯд
ز لب تشنگی دم به دم می سرود
зи сӯзи аташи тобам аз тани рабӯд
ز سوز عطش تابم از تن ربود
Сипеда чу ин шамъи оташи бадан
سپیده چو این شمع آتش بدن
Падед омад аз ин зумурради лаган
پدید آمد از این زمرد لگن
Ман ин косаи барадами сӯии рӯдбор
من این کاسه بردم سوی رودبار
Намудем пар аз оби ширини гўор
نمودم پر از آب شیرین گوار
Ки шояд бидон хурдсолаши даҳум
که شاید بدان خردسالش دهم
Дилашро зи сӯзи аташ вораам
دلش را ز سوز عطش وارهم
Гирифт азкФши шоҳи кашкули об
گرفت ازکفش شاه کشکول آب
Фурӯи рехти он обро бар туроб
فرو ریخت آن آب را بر تراب
Бадв гуфт : об офаринем мо
بدو گفت: آب آفرینیم ما
На аз ташна комӣ ҳазинем мо
نه از تشنه کامی حزینیم ما
Ҳама , ташна ӣ васл ҷонона ем
همه، تشنه ی وصل جانانه ایم
Аз он дар ҳаёҳӯ чу девона ем
از آن در هیاهو چو دیوانه ایم
Нигаҳ кард жулида , дид он замин
نگه کرد ژولیده، دید آن زمین
Яке жўФи дарё шуда , саҳмгин
یکی ژوف دریا شده، سهمگین
з ҳар нохуни пнчи ангушти шоҳ
ز هر ناخن پنچ انگشت شاه
Яке равад аз об бигрифта роҳ
یکی رود از آب بگرفته راه
зи иксўи кушода дар осмон
ز یکسو گشاده در آسمان
Млоики ситодаи Аннан дар Аннан
ملایک ستاده عنان در عنان
Ба каф ҳар якеро яке ҷоми об
به کف هر یکی را یکی جام آب
Паии ҳадя ӣ он шаҳи комёб
پی هدیه ی آن شه کامیاب
Форуманд дарвеши андари шигифт
فروماند درویش اندر شگفت
Сипас шоҳ , кашкулро барграфт
سپس شاه، کشکول را برگرفت
Пар аз рег кард ва бидон мард дод
پر از ریگ کرد و بدان مرد داد
Чу некӯ нигаҳ кард он поки зод
چو نیکو نگه کرد آن پاک زاد
Мрони косаро дид бар ҷои санг
مرآن کاسه را دید بر جای سنگ
Бёкндаҳ аз гавҳари ранги ранг
بیاکنده از گوهر رنگ رنگ
Чу он дид шӯрида ӣ жандаи пӯш
چو آن دید شوریده ی ژنده پوش
Ба хок андар афтоду барзади хурӯш
به خاک اندر افتاد و برزد خروش
Бабўсед сами саманди эмом
ببوسید سم سمند امام
Бигуфто : ки шоҳои туро чист ном ?
بگفتا: که شاها تو را چیست نام؟
Ки дар мушти ту санг марҷон шавад
که در مشت تو سنگ مرجان شود
Вази ангушти ту хок , Аммон шавад
وز انگشت تو خاک، عمان شود
Млоики ҳамаи зер фармон туаст
ملایک همه زیر فرمان توست
Сипеҳру замин , гӯй чавгон туаст
سپهر و زمین، گوی چوگان توست
Бадв гуфт : шоҳи алӣ ( ъ ) гавҳарам
بدو گفت: شاه علی (ع) گوهرم
Буд духтари Мустафо ( с ) модарам
بود دختر مصطفی (ص) مادرم
Ҳусайнам ( ъ ) ки прўрдӣам даркинори
حسینم (ع) که پروردی ام درکنار
Гиромӣ чу ҷони шери парвардгор
گرامی چو جان شیر پروردگار
Мари ин қавм дар банд қатл мананд
مر این قوم در بند قتل منند
Аз онру ки бо Муртазо ( ъ ) душмананд
از آنرو که با مرتضی (ع) دشمنند
Чу он рози ҷӯи огаҳ аз кор шуд
چو آن راز جو آگه از کار شد
Дили равшанаши ҷой тимор шуд
دل روشنش جای تیمار شد
Ба ҳол шаҳаншоҳ бигирист зор
به حال شهنشاه بگریست زار
Взўи хости дастурии корзор
وزو خواست دستوری کارزار
Чу дастур додаш ба майдони шитофт
چو دستور دادش به میدان شتافت
Синонеи шикаста ба раҳи бозёфт
سنانی شکسته به ره بازیافت
Рабӯд аз замини он шикастаи синон
ربود از زمین آن شکسته سنان
Бузади хешро бар сипоҳии гарон
بزد خویش را بر سپاهی گران
Бидон найзаи кишт аз сипаҳи панҷ мард
بدان نیزه کشت از سپه پنج مرد
Сипас ҷони худ бархе шоҳ кард
سپس جان خود برخی شاه کرد
Валикин шунидам зи донишварон
ولیکن شنیدم ز دانشوران
Ки аз баъди шаҳ чун асади гавҳарон
که از بعد شه چون اسد گوهران
Ба дафн шаҳаншоҳ бишитофтанд
به دفن شهنشاه بشتافتند
Варои зинда дркштгон ёфтанд
ورا زنده درکشتگان یافتند
Вале буд андом ӯ пораи пор
ولی بود اندام او پاره پار
Чу ба гашти зии нинавои раҳсипор
چو به گشت زی نینوا رهسپار
Ҳамаи умри онҷои парастанда буд
همه عمر آنجا پرستنده بود
зи мо бод бар ҷони покаши дуруд
ز ما باد بر جان پاکش درود
Аё солики роҳи фақру фано
ایا سالک راه فقر و فنا
Ки андари дилати хуфтаи ганҷи Гана
که اندر دلت خفته گنج غنا
Наҳаштаи сари андаракманди ҷаҳон
نهشته سر اندرکمند جهان
Нагашта дилати пои банди ҷаҳон
نگشته دلت پای بند جهان