Зхлқи ҷаҳони риштаи бгсихтаҳ

زخلق جهان رشته بگسیخته

Ба хоки обрӯии ҳаваси рехта

به خاک آبروی هوس ریخته

Рух аз молику моли ҷаҳони тофта

رخ از مالک و مال جهان تافته

Ки андари дилати нури ҷони тофта

که اندر دلت نور جان تافته

Тиҳии ҷонат аз тобиш нур нест

تهی جانت از تابش نور نیست

Сарати ҳичгаҳи холӣ аз шӯр нест

سرت هیچگه خالی از شور نیست

Қаноати матоъии з дукон туаст

قناعت متاعی ز دکان توست

Сабурии яке гавҳар аз кон туаст

صبوری یکی گوهر از کان توست

На аз баҳри нони сӯии ду нони шӯй

نه از بهر نان سوی دو نان شوی

На бар хон номарди меҳмони шӯй

نه بر خوان نامرد مهمان شوی

Шабу рӯзи дмсозу ғмхўои ман

شب و روز دمساز و غمخوای من

Ба ҳар кор дар , меҳрбони ёри ман

به هر کار در، مهربان یار من

Равонами гарави монда дар меҳри ту

روانم گرو مانده در مهر تو

Ду бинандаам равшан аз чеҳри ту

دو بیننده ام روشن از چهر تو

Ба кунҷи малол аз чаҳ бинишастае ?

به کنج ملال از چه بنشسته ای؟

Ба рух бар , дар хуррамии баста Эй

به رخ بر، در خرمی بسته ای

Зкошонаҳ то чанд ноеи бурун ?

زکاشانه تا چند نایی برون؟

Зондаҳи хурӣ чанд чун нофаи хӯн ?

زانده خوری چند چون نافه خون؟

Ммони зори азин беш ва манишин дижам

ممان زار ازین بیش و منشین دژم

Махӯр ғам ки дархурад ту нест ғам

مخور غم که درخورد تو نیست غم

Куҷо ғам хӯрд солики роҳи дӯст ?

کجا غم خورد سالک راه دوست؟

Чу донад ки ҳар шодӣ ва ғам азуаст

چو داند که هر شادی و غم ازوست

Ғами ишқро хотирии шод ба

غم عشق را خاطری شاد به

Дил аз банди андешаи озод ба

دل از بند اندیشه آزاد به

Худои ҷӯйро ранҷу роҳат яке аст

خدا جوی را رنج و راحت یکی است

Азал то абади пеш ӯ андакӣ аст

ازل تا ابد پیش او اندکی است

Агар фии алмисли ком ӯ дайр шуд

اگر فی المثل کام او دیر شد

Набояд ҳамеи зуд дилгир шуд

نباید همی زود دلگیر شد

Гараш рафт бояд ва ба иқлӣми чин

گرش رفت باید و به اقلیم چین

Нишоед ки уфтад ба абрӯаши чин

نشاید که افتد به ابروش چین

Талаб бояду кӯшишу ростӣ

طلب باید و کوشش و راستی

Ба яздони пноҳидн аз костӣ

به یزدان پناهیدن از کاستی

Агар чанд дар сахт бар баста аст

اگر چند در سخت بر بسته است

Кушояд бар ӯ каз худӣ руста аст

گشاید بر او کز خودی رسته است

Нахуфтааст бинанда ӣ кирдигор

نخفته است بیننده ی کردگار

Ниҳон ҳо бибинад ҳамаи ошкор

نهان ها ببیند همه آشکار

Ҳар онкў равад сӯии ваии як қадам

هر آنکو رود سوی وی یک قدم

Ба пеши одрши шоҳроҳи қадам

به پیش آدرش شاهراه قدم

Басаст ар буд дард , дармони мҷу

بس است ار بود درد، درمان مجو

Ки дармон биҷӯед туро кӯ ба кӯ

که درمان بجوید تو را کو به کو

Намояд ба ту хешро раҳнамо

نماید به تو خویش را رهنما

Кашонад сӯии шаҳри банди бақо

کشاند سوی شهر بند بقا

зи дарвеши балхии ту андозаи гир

ز درویش بلخی تو اندازه گیر

Ки чун дард дар сар , ӯ бади стир

که چون درد در سر، او بد ستیر

Паии турбати Муртазо май давид

پی تربت مرتضی می دوید

Ҷамоли ҷаҳони офаринро бидид

جمال جهان آفرین را بدید

Кулем аз паии нори зӣ тавр шуд

کلیم از پی نار زی طور شد

Чу ҷӯяндаи бади нор ӯ нур шуд

چو جوینده بد نار او نور شد

Ки анӣ анооллаҳ шунид аз дарахт

که انی اناالله شنید از درخت

Чунинанд мардони фархундаи бахт

چنین اند مردان فرخنده بخت

Тугар марди роҳии чунин пўии роҳ

تو گر مرد راهی چنین پوی راه

Ки то баҳраи ёбии здидори шоҳ

که تا بهره یابی زدیدار شاه

Вале , то валеро ндонӣ нахуст

ولی، تا ولی را ندانی نخست

Ба чашм оядат ҳар шикаста , дуруст

به چشم آیدت هر شکسته، درست

Сари оҳанги ин корвонро биҷавӣ

سر آهنگ این کاروان را بجوی

Вазони пас ба роҳи ҳақиқати бпўӣ

وزان پس به راه حقیقت بپوی

Худоро дарин раҳи басӣ мард ҳаст

خدا را درین ره بسی مرد هست

Ки вомондаи гонро бигиранд даст

که وامانده گان را بگیرند دست

Шикастаи тилисмот ҳар ҳафт хон

شکسته طلسمات هر هفت خوان

Расида ба сари манзили ҷовдон

رسیده به سر منزل جاودان

зи шохи таваккул самар ёфта

ز شاخ توکل ثمر یافته

Қавии панҷа ӣ озро тофта

قوی پنجه ی آز را تافته

Тиҳии хирқа аз буд худ сохта

تهی خرقه از بود خود ساخته

Ба ғайр аз худои ҳеҷ нашинохта

به غیر از خدا هیچ نشناخته

Буруни омадаи ҳамчуи зар аз халос

برون آمده همچو زر از خلاص

Ба ҳар тоб нагудохта чун рсос

به هر تاب نگداخته چون رصاص

Нагӯяд магар ончӣ хоҳад худоӣ

نگوید مگر آنچه خواهد خدای

Ба ҳар ду ҷаҳон гашта фармонравоӣ

به هر دو جهان گشته فرمانروای

Худомон ба ваии ошнои дҳод

خدامان به وی آشنایی دهاد

Ба дил аз дамаши равшанои дҳод

به دل از دمش روشنایی دهاد

Кунун бози гирдами сӯии Карбало

کنون باز گردم سوی کربلا

Бигӯям ки бошаҳ чаҳ вақт аз бало ?

بگویم که باشه چه وقت از بلا؟

Чу он марди фарзонаи дарвеши Балх

چو آن مرد فرزانه درویش بلخ

Ма зндгониш омад ба слх

مه زندگانیش آمد به سلخ

Бади устода бар ҷои худ шаҳриёр

بد استاده بر جای خود شهریار

Ки лухтӣ биёсоед аз корзор

که لختی بیاساید از کارزار