Дами вопасин ман омад фароз
دم واپسین من آمد فراز
Биёед ва сайрам бибинед боз
بیایید و سیرم ببینید باز
Шуниданд чун бонги ваии бонувон
شنیدند چون بانگ وی بانوان
Ба сӯяш давиданд зор ва тавон
به سویش دویدند زار و توان
Бидиданд шаҳро валикин чаҳ шоҳ
بدیدند شه را ولیکن چه شاه
зи хоки ваз хӯн карда рахту кулоҳ
ز خاک وز خون کرده رخت و کلاه
Сиррии кӯфтаи ҳамчуи сероби нор
سری کوفته همچو سیراب نار
Бадани чоки чоку зари пораи пор
بدن چاک چاک و زر پاره پار
Хуи дубора дар мавҷ хӯн гашта ғарқ
خو دوباره در موج خون گشته غرق
Змрғон набӯдаш збси тир , фарқ
زمرغان نبودش زبس تیر، فرق
Ба гуфтангар овои ниФрохтӣ
به گفتن گر آوا نیفراختی
Каси он шоҳро боз нашинохтӣ
کس آن شاه را باز نشناختی
Чунон шеван аз бонувон шуд ба пой
چنان شیون از بانوان شد به پای
Ки пуршуд ҷаҳон аз ғўи вои вой
که پرشد جهان از غو وای وای
Аз он ҷумлаи длхстаҳи духти расӯл ( с )
از آن جمله دلخسته دخت رسول (ص)
Сари бонувон , ҷонишини батул ( с )
سر بانوان، جانشین بتول (س)
Ба пеш бародар бинолед сахт
به پیش برادر بنالید سخت
Пароканд ва бадаред гесуӣу рахт
پراکند و بدرید گیسوی و رخت
Бигуфт : эй бародар чаҳ ҳоласт ин ?
بگفت: ای برادر چه حال است این؟
Чаро дил наҳодӣ ба марги инчин ?
چرا دل نهادی به مرگ اینچین؟
Нзодии маро кошкӣ моам ман
نزادی مرا کاشکی مام من
Ва ё гум шудӣ аз ҷаҳони номи ман
و یا گم شدی از جهان نام من
намедидамат пари зхўни созу барг
نمی دیدمت پر زخون ساز و برگ
зи бечораи ?гиии тани ниҳода ба марг
ز بیچاره گی تن نهاده به مرگ
Ҳусайн ( ъ )у брози теғи кини чоки чок
حسین (ع) و براز تیغ کین چاک چاک
Чаро зайнаб ( с ) аз ғам нагардад ҳалок ?
چرا زینب(س) از غم نگردد هلاک؟
Шҳншаҳ бадв гуфт : ором бош
شهنشه بدو گفت: آرام باش
Макун мӯӣ ва аз дидаи гон хӯн мапош
مکن موی و از دیده گان خون مپاش
Бад-ӣни ҷоншкри дард инак бисоз
بدین جانشکر درد اینک بساز
Ки дар пеш доред ранҷи дароз
که در پیش دارید رنج دراز
Дамӣ бар наомад ки чун барда ҳо
دمی بر نیامد که چون برده ها
Бар орандатон аз пас парда ҳо
بر آرندتان از پس پرده ها
Дўонндтон дар бар бораи ?гий
دوانندتان در بر باره گی
Набахшанд бар ҳоли бечораи ?гий
نبخشند بر حال بیچاره گی
Нишонанд бар уштур бе ҳиҷоз
نشانند بر اشتر بی حجاز
Баронанд андари фурӯду фароз
برانند اندر فرود و فراز
Кшоннд бар кӯй ва бозорҳо
کشانند بر کوی و بازارها
Намоянд ҳар гӯнаи озорҳо
نمایند هر گونه آزارها
Азин пас басии зор хоҳӣ гирист
ازین پس بسی زار خواهی گریست
Вале ҷузи шикебеи ?ут чора нест
ولی جز شکیبایی ات چاره نیست
Яке хирқа оред айдун маро
یکی خرقه آرید ایدون مرا
Ки стўори бандам ба захми саро
که ستوار بندم به زخم سرا
Бирафт ва биоварад зайнаб ( с ) ба дард
برفت و بیاورد زینب (س) به درد
Яке куҳнаи зонсон ки шаҳ амр кард
یکی کهنه زانسان که شه امر کرد
Ба сари басти шоҳи он куҳани ҷома ро
به سر بست شاه آن کهن جامه را
Ба болои он ҳайат , ъамома ро
به بالای آن هیئت، عمامه را
Ба по хост корд ба новирди рӯ
به پا خاست کارد به ناورد رو
Бузади чанг , хоҳар ба домон ӯ
بزد چنگ، خواهر به دامان او
Бигуфт : эй бародари замонии бпоӣ
بگفت: ای برادر زمانی بپای
Ки бӯсами туро баҳри бадрӯд , пой
که بوسم تو را بهر بدرود،پای
зи дидори ту тӯшаи гирами дамӣ
ز دیدار تو توشه گیرم دمی
Ки донам нбинмти дигари ҳаме
که دانم نبینمت دیگر همی
Азин рӯз огаҳ бидам пештар
ازین روز آگه بدم پیشتر
Маро гуфта бади духти хиролбшр
مرا گفته بد دخت خیرالبشر
Маро гуфт он бонӯии ростин
مرا گفت آن بانوی راستین
Чу дидӣ ҳусайнам ( ъ ) дами вопасин
چو دیدی حسینم (ع) دم واپسین
Ба пигори душман ниҳодааст рӯй
به پیگار دشمن نهاده است روی
Ба ҷои маниши бӯсаи зан бар гулӯӣ
به جای منش بوسه زن بر گلوی
Бигуфт ину шаҳро ба бар дар кашид
بگفت این و شه را به بر در کشید
Яке оҳи сахт аз ҷигар бар кашид
یکی آه سخت از جگر بر کشید
Бузади бӯса бар ҳнҷрӣ каз ҷафо
بزد بوسه بر حنجری کز جفا
Ба ханҷараш бибаред шимур аз қафо
به خنجرش ببرید شمر از قفا
Сипас бӯса зад пои он шоҳ ро
سپس بوسه زد پای آن شاه را
Ки наълаши бадии бӯсаи гуҳ , моҳ ро
که نعلش بدی بوسه گه، ماه را
БиФтод бар хок чун бе ҳашон
بیفتاد بر خاک چون بی هشان
Равон , сайлаш аз дида ӣ хўнФшон
روان، سیلش از دیده ی خونفشان
Дигар бонувон низ дар пои шоҳ
دگر بانوان نیز در پای شاه
Фитоданду афғони баромад ба моҳ
فتادند و افغان برآمد به ماه
Аз он ҳол шуд қиргўни чеҳри меҳр
از آن حال شد قیرگون چهر مهر
Ба пои гашти шеван ба кохи сипеҳр
به پا گشت شیون به کاخ سپهر
Мрони биксонро шаҳи арҷманд
مرآن بیکسان را شه ارجمند
Навозиш басӣ кард ва фармуд чанд
نوازش بسی کرد و فرمود چند
Ҳаме то ки хомӯши гаштанду шоҳ
همی تا که خاموش گشتند و شاه
Ба майдони равони гашт аз хаймаи гоҳ
به میدان روان گشت از خیمه گاه
Бузади хешро бар сипаҳи бидрнг
بزد خویش را بر سپه بیدرنگ
Чу шери дижам бар яке гилаи ранг
چو شیر دژم بر یکی گله رنگ
Ба ҳар сӯ ки бозу барафроштӣ
به هر سو که بازو برافراشتی
Равонҳо ба дӯзах равон доштӣ
روان ها به دوزخ روان داشتی
зи ахбори донони некӯи сиришт
ز اخبار دانان نیکو سرشت
Яке достонӣ дар онҷо навишт
یکی داستانی در آنجا نوشت