Ба ногуҳи хурӯшии з харгоҳ хост

به ناگه خروشی ز خرگاه خاست

Як ?вила аз бонувони гашти рост

یک ویله از بانوان گشت راست

Бародари писар буд шаҳро яке

برادر پسر بود شه را یکی

Гиронмояи фархундаи Фркўдкӣ

گرانمایه فرخنده فرکودکی

Биҳишту баҳораши ду тани банда буд

بهشت و بهارش دو تن بنده بود

Мау офтобаши парастанда буд

مه و آفتابش پرستنده بود

Дарони дами зи фархунда ъам ёд кард

درآن دم ز فرخنده عم یاد کرد

Намӯд аз ҳарами рух ба дашти набард

نمود از حرم رخ به دشت نبرد

Ҳасан ( ъ ) бобу ъбдолҳш ( ъ ) номи барад

حسن (ع) باب و عبدالهش (ع) نام برد

Ҳусайни алӣ ( ъ )ро дили ором буд

حسین علی (ع) را دل آرام بود

Ҳанузаш зиҳ , даҳ беш нагузашта сол

هنوزش زه، ده بیش نگذشته سال

Чу ҷаду падар буд дар фару фол

چو جد و پدر بود در فر و فال

зи дунбол ӯ фотимии бонувон

ز دنبال او فاطمی بانوان

Збҳри нигаҳдорӣ ӯ давон

زبهر نگهداری او دوان

зи иксўӣ ишқаш кашидӣ зимом

ز یکسوی عشقش کشیدی زمام

зи сӯй дигар бонгу афғони моам

ز سوی دگر بانگ و افغان مام

Шҳншаҳ чу он бонг ва афғон шунид

شهنشه چو آن بانگ و افغان شنید

Нигаҳ кард он кашмакашро бидид

نگه کرد آن کشمکش را بدید

Бузади наъраи к-эии хоҳари хӯни ҷигар

بزد نعره کای خواهر خون جگر

Маро ӯро бигир ва ба харгоҳ бар

مرا او را بگیر و به خرگاه بر

Мҳл то бад-ӣни сӯ шитоб оварад

مهل تا بدین سو شتاب آورد

Аҷали чашм ӯро ба хоб оварад

اجل چشم او را به خواب آورد

Ки ин девсорон чу дарандаи гург

که این دیوساران چو درنده گرگ

Набахшанд бар мо зи хираду бузург

نبخشند بر ما ز خرد و بزرگ

Гирифташ сари бонувони остин

گرفتش سر بانوان آستین

Ки бози орадаш аз раҳи дашти кин

که باز آردش از ره دشت کین

Бадв гуфт шҳзодаҳи к-эии некбахт

بدو گفت شهزاده کای نیکبخت

Ба ҷони офаринандаи савганд , сахт

به جان آفریننده سوگند، سخت

Ки аз дидан ъам ном оварам

که از دیدن عم نام آورم

Нтобам Аннан гар биафтад серум

نتابم عنان گر بیفتد سرم

Ҳамеи хости бонӯ ба гуфтори гарм

همی خواست بانو به گفتار گرم

Сӯии хаймаи бози орадаши нарми нарм

سوی خیمه باز آردش نرم نرم

Ба ногоҳ шҳзодаҳ ӣ ростин

به ناگاه شهزاده ی راستین

Раҳо кард аз чанг ӯ остин

رها کرد از چنگ او آستین

Чу боз ба парвоз шуд

چو باز به پرواز شد

Ба наздик ъам сарафроз шуд

به نزدیک عم سرافراز شد

Бародари падарро чу зон гӯна дид

برادر پدر را چو زان گونه دید

Бузади даст ва аз ғам гиребон дарид

بزد دست و از غم گریبان درید

Шаҳаш гуфт : к-эии ҷон чаро омадӣ ?

شهش گفت: کای جان چرا آمدی؟

Сипари пеши тир бало омадӣ

سپر پیش تیر بلا آمدی

Мронк ба сӯги ту бояд гирист

مرانک به سوگ تو باید گریست

Ки ин , дашт маргаст , бозича нест

که این، دشت مرگ است، بازیچه نیست

Бадв гуфт : ишқи ту шоҳои чунин

بدو گفت: عشق تو شاها چنین

Маро мекашонад ба майдони кин

مرا می کشاند به میدان کین

Ба хоҳари ту гӯйӣ нигаҳ дорадам

به خواهر تو گویی نگه داردم

Вале дар ниҳон , ишқи нгзордм

ولی در نهان، عشق نگذاردم

Маро низ қурбонии хеши гир

مرا نیز قربانی خویش گیر

Чун ёрон ҷон дода аз пеши гир

چون یاران جان داده از پیش گیر

Шаҳаш хам шуд ва барграфт аз замин

شهش خم شد و برگرفت از زمین

Ниҳодаш чу гулдаста дар пеши зин

نهادش چو گلدسته در پیش زین

Бабўсед рӯйу ббўиди мӯӣ

ببوسید روی و ببوید موی

Бадви гашти пӯри ҳасан ( ъ ) рози гӯй

بدو گشت پور حسن (ع) راز گوی

Чу дид абҳри каъб , шаҳро чунон

چو دید ابحر کعب، شه را چنان

Гирифтори он Тифли ширини забон

گرفتار آن طفل شیرین زبان

Ба гармӣ бадв кард наздики роҳ

به گرمی بدو کرد نزدیک راه

Ки теғӣ занад бар сари тарки шоҳ

که تیغی زند بر سر ترک شاه

Чу ин дид шҳзодаҳ фарёд кард

چو این دید شهزاده فریاد کرد

Бигуфто : ки ҳон ! эй бади ниҳод на мард

بگفتا: که هان! ای بد نهاد نه مرد

Ту хоҳии зании теғ бар ъам ман ?

تو خواهی زنی تیغ بر عم من؟

Бар оради худои ҷонат аз тираи тан

بر آرد خدا جانت از تیره تن

Барошуфт абҳри зи гуфтор ӯ

برآشفت ابحر ز گفتار او

Пар аз чин чу дев дижам кард , рӯ

پر از چین چو دیو دژم کرد، رو

Сӯии торак шаҳ бияфканад теғ

سوی تارک شه بیفکند تیغ

Сипар кард шҳзодаҳи даст ва , дареғ

سپر کرد شهزاده دست و، دریغ

Яке дасти он моҳ дар роҳи дӯст

یکی دست آن ماه در راه دوست

Бёўихт аз теғи душман ба пӯст

بیاویخت از تیغ دشمن به پوست

Бипечед шҳзодаҳ бар худ зи дард

بپیچید شهزاده بر خود ز درد

Дар оғӯши шаҳи нола бунёд кард

در آغوش شه ناله بنیاد کرد

Хурӯшед к-эй ъам нигаҳ кун бибин

خروشید کای عم نگه کن ببین

Ки дастами биФтод аз теғи кин

که دستم بیفتاد از تیغ کین

Шаҳаншоҳ бигирист бар ҳол ӯ

شهنشاه بگریست بر حال او

Кашидаш ба бар , танг ва бӯсед рӯ

کشیدش به بر، تنگ و بوسید رو

Бигуфташ : ки ҷонои шикеби ори пеш

بگفتش: که جانا شکیب آر پیش

Ки айдун рӯй пеши покони хеш

که ایدون روی پیش پاکان خویش

Дар ин буд фарзанди шоҳи Наҷаф

در این بود فرزند شاه نجف

Ки омад дмони ҳармалаи пеши саф

که آمد دمان حرمله پیش صف

Хадангӣ бар оварад заҳри обдор

خدنگی بر آورد زهر آبدار

Ки аз кӯҳ хоро намӯдӣ гузор

که از کوه خارا نمودی گذار

Ба чархи андараши баст ва бикшод шаст

به چرخ اندرش بست و بگشاد شست

Галӯгоҳи шҳзодаҳ аз вай бахаст

گلوگاه شهزاده از وی بخست

Аз он тири ҷони пеши ҷонони супурд

از آن تیر جان پیش جانان سپرد

Ту эй чархи шармӣ аз он дастбурд

تو ای چرخ شرمی از آن دستبرد

Бикуштӣ чунон кӯдаки шоҳ ро

بکشتی چنان کودک شاه را

Ки монаст дар чархи дайни моҳ ро

که مانست در چرخ دین ماه را

Шаҳ аз марг ӯ андар омад ба хашм

شه از مرگ او اندر آمد به خشم

Ду рухро бишуед аз оби чашм

دو رخ را بشویید از آب چشم

Бар куштаи гонаши ниҳод ва ба ҷанг

بر کشته گانش نهاد و به جنگ

Броҳихт аз дарди дили теғи чанг

برآهیخت از درد دل تیغ چنگ

Ба ҷавлон даромад агар асби шоҳ

به جولان درآمد اگر اسب شاه

зи моҳии пар аз ?вила шуд то ба моҳ

ز ماهی پر از ویله شد تا به ماه

Шуд аз теғи як захми он шаҳриёр

شد از تیغ یک زخم آن شهریار

Замини пари ду нимаи сутуру савор

زمین پر دو نیمه ستور و سوار