Ниҳоди он гуҳии даст бар рӯй даст

نهاد آن گهی دست بر روی دست

Нигаҳро ба ёл ткоўр бибаст

نگه را به یال تکاور ببست

Чу аз шоҳ , шимури палиди ин падед

چو از شاه، شمر پلید این پدید

зи шодии дили тирааш ?бардамӣад

ز شادی دل تیره اش بردمید

Бигуфт : эй сипаҳ кормо шуд ба ком

بگفت: ای سپه کارما شد به کام

Ки теғи алӣ ( ъ ) рафт андари ниёам

که تیغ علی (ع) رفت اندر نیام

Битозед айдун ба қатлаши ҳама

بتازید ایدون به قتلش همه

Мёрид бар дил дигар воҳима

میارید بر دل دگر واهمه

Ба ҳар сӯи бадви теғ ва ханҷар наед

به هر سو بدو تیغ و خنجر نهید

Ба зӯдӣ аз ин дард сар вораед

به زودی از این درد سر وارهید

Сипоҳи бади ахтари згФтор ӯ

سپاه بد اختر زگفتار او

Заҳр сӯ бидон шаҳ ниҳоданд рӯ

زهر سو بدان شه نهادند رو

Гурозон чу диданди бозуии шер

گرازان چو دیدند بازوی شیر

Ба занҷири гаштанд бар ваии далер

به زنجیر گشتند بر وی دلیر

Ба тир ва ба шамшери вгрзи гарон

به تیر و به شمشیر وگرز گران

Ба зубину санг ва ба теғу синон

به زوبین و سنگ و به تیغ و سنان

Задандаш бар он пайкари нозанин

زدندش بر آن پیکر نازنین

з хунаш бишуд лаъл , хоки замин

ز خونش بشد لعل، خاک زمین

Расӯли худо , истодаи зи давр

رسول خدا، ایستاده ز دور

Ҳамеи мӯягар буд бар ҳоли пӯр

همی مویه گر بود بر حال پور

Ҳамаи офариниши пар аз ?вила буд

همه آفرینش پر از ویله بود

Ҳаме кард хиролнсоء равад равад

همی کرد خیرالنساء رود رود

Млоик кашида ба назораи саф

ملایک کشیده به نظاره صف

Равони ҷбриили амин ҳар тараф

روان جبرییل امین هر طرف

Ҳамаи хираи монда дар он доварӣ

همه خیره مانده در آن داوری

Касеро набад ёрии ёварӣ

کسی را نبد یاری یاوری

ЗкўФии сипаҳи солеҳи ибни вҳб

زکوفی سپه صالح ابن وهب

Биёмад дмони бардаи дандон ба лаб

بیامد دمان برده دندان به لب

Бузади найзае бар тиҳӣгоҳи шоҳ

بزد نیزه ای بر تهیگاه شاه

Ки аз ҷони покаш бар оварад оҳ

که از جان پاکش بر آورد آه

Аз он тир якбора шуд бе тавон

از آن تیر یکباره شد بی توان

Ба сӯии замини гашт аз , зин , навон

به سوی زمین گشت از، زین، نوان

Чу огоҳ шуд зулҷаноҳи расӯл ( с )

چو آگاه شد ذوالجناح رسول (ص)

Ки дорад шаҳаншоҳи рои нузул

که دارد شهنشاه رای نزول

Ба нармии ду даст аз ду по баргушод

به نرمی دو دست از دو پا برگشاد

Шикамро ба пушти замин бар ниҳод

شکم را به پشت زمین بر نهاد

Шаҳаншоҳ аз зин ба паҳлавии рост

شهنشاه از زین به پهلوی راست

БиФтоду бонг аз саворони бхост

بیفتاد و بانگ از سواران بخاست

Ту гуфтӣ биФтоди арши барин

تو گفتی بیفتاد عرش برین

На арши барин балки арши офарин

نه عرش برین بلکه عرش آفرین

Билразед бар хеши арқони хок

بلرزید بر خویش ارکان خاک

Пар аздўд шуд аз смотои смок

پر ازدود شد از سماتا سماک

Ба хок андар омад баланди офтоб

به خاک اندر آمد بلند آفتاب

Ба бозуии яздон дар афтод тоб

به بازوی یزدان در افتاد تاب

зи пояи сипеҳри барин аўФтод

ز پایه سپهر برین اوفتاد

Збни кохи стўори дайни аўФтод

زبن کاخ ستوار دین اوفتاد

Зиҳами ришта ӣ коф ва навен бргсихт

زهم رشته ی کاف و نون برگسیخت

Ба фарқи ҷаҳони хок зиллат бирехт

به فرق جهان خاک ذلت بریخت

Здрдш чу биниҳод паҳлу ба хок

زدردش چو بنهاد پهلو به خاک

Ҷигари банди шери худои гашти чок

جگر بند شیر خدا گشت چاک

Шаҳаншоҳ чун бар замин кард ҷой

شهنشاه چون بر زمین کرد جای

Бар ӯ ҷилвагар гашти яктои худоӣ

بر او جلوه گر گشت یکتا خدای

зи хоки замини фар миъроҷ дид

ز خاک زمین فر معراج دید

Ҳамаи ончӣ меҷуст омад падед

همه آنچه می جست آمد پدید

Ба шукрона биниҳод брхок , рӯй

به شکرانه بنهاد برخاک، روی

Забонаши бдонгўнаҳи тасбеҳи гӯй

زبانش بدانگونه تسبیح گوی

Пас аз пӯзиши ҷилва ӣ додгар

پس از پوزش جلوه ی دادگر

Ғарибонаи бунаади сар бар сипар

غریبانه بنهد سر بر سپر

Ба дасти андараши қабза ӣ зулфиқор

به دست اندرش قبضه ی ذوالفقار

Ду чашмаши сӯии хаймаҳо раҳсипор

دو چشمش سوی خیمه ها رهسپار

Ки бинад аз он қавми бидодгар

که بیند از آن قوم بیدادگر

Мрони биксонро чаҳ ояд ба сар

مرآن بیکسان را چه آید به سر

Ҳаме гуфт оҳиста дар зери лаб

همی گفت آهسته در زیر لب

Ки эй чарх рӯзат барояд чу шаб

که ای چرخ روزت برآید چو شب

Ба оли алӣ ( ъ ) ин ҳама кӣна чист ?

به آل علی (ع) این همه کینه چیست؟

Ки аз ту шабу рӯзи эшон яке аст

که از تو شب و روز ایشان یکی است