Танӣ дид монанди лолаи ситон

تنی دید مانند لاله ستان

Пар аз ғунча ӣ новаки ҷонстон

پر از غنچه ی ناوک جانستان

зи хунаш ба ҳар сӯи равони ҷӯйбор

ز خونش به هر سو روان جویبار

Замини балоро шудаи обёр

زمین بلا را شده آبیار

Чу некӯи худованди худро шинохт

چو نیکو خداوند خود را شناخت

Ба гардуни Суҳайлии зғми брФрохт

به گردون سهیلی زغم برفراخت

Фурӯи рехташ аз ду бинандаи ашк

فرو ریختش از دو بیننده اشک

Ту гуфтӣ ки бар рӯй бастаи ду машк

تو گفتی که بر روی بسته دو مشک

Ба зории ббўииди по то сараш

به زاری ببویید پا تا سرش

Ба дандони ҳаме тир кунад аз буриш

به دندان همی تیر کند از برش

Ҳамеи кӯфти брхоки сам , дам ба дам

همی کوفت برخاک سم، دم به دم

Ҳамеи ёл дар пеш ӯ кард хам

همی یال در پیش او کرد خم

Ки шоҳо чаҳ хусбӣ ба зин бар нишин

که شاها چه خسبی به زین بر نشین

Бизан теғ бар тораки аҳли кин

بزن تیغ بر تارک اهل کین

Чу бинад туро хуфтаи бади хоҳи ту

چو بیند تو را خفته بد خواه تو

Наад рӯ ба тороҷи харгоҳи ту

نهد رو به تاراج خرگاه تو

Шаҳаншоҳ бигирист бар ҳол ӯ

شهنشاه بگریست بر حال او

Басии суди каф бар сару ёл ӯ

بسی سود کف بر سر و یال او

Бигуфт : эй барроқи шаҳодати маро

بگفت: ای براق شهادت مرا

Сабки так саманди саодати маро

سبک تک سمند سعادت مرا

Тамом омад аз ёрии ?ути кори ишқ

تمام آمد از یاری ات کار عشق

Ба манзил расонидӣам бори ишқ

به منزل رسانیدی ام بار عشق

Маро нест дигар ба зинат нишаст

مرا نیست دیگر به زینت نشست

Фалаки роҳи пайкор бар ман бибаст

فلک راه پیکار بر من ببست

Пас аз ман тани осоӣ ба гетии бпоӣ

پس از من تن آسای به گیتی بپای

Наёрад касе бар рикоби ту пой

نیارد کسی بر رکاب تو پای

Магари онкии оради туро зери зин

مگر آنکه آرد تو را زیر زین

Дар охири замон шаҳсаворӣ гузин

در آخر زمان شهسواری گزین

Ки он шаҳсавор аз нажод ман аст

که آن شهسوار از نژاد من است

Чу ман бобади андеши дайн душман аст

چو من بابد اندیش دین دشمن است

Ба пушти ту гетӣ гушойӣ кунад

به پشت تو گیتی گشایی کند

Ба дайни халқро роҳнамоӣ кунад

به دین خلق را راهنمایی کند

Ба теғи каҷи оради сӯии ростӣ

به تیغ کج آرد سوی راستی

Буд ҳар куҷои кажии вкостӣ

بود هر کجا کژی وکاستی

Чу ояд падедори рӯзи шумор

چو آید پدیدار روز شمار

Шавам ман дигар бораи бртўи савор

شوم من دگر باره برتو سوار

Туе шоҳи асбони хуррами биҳишт

تویی شاه اسبان خرم بهشت

Манам шоҳи шоҳони минӯи сиришт

منم شاه شاهان مینو سرشت

Чу ояд гуфт ва бикшод ҷавшани зер

چو آید گفت و بگشاد جوشن زیر

Дигар он шарари бори теғи ду сар

دگر آن شرر بار تیغ دو سر

Дигар ҳайкалии каш ба бар ёдгор

دگر هیکلی کش به بر یادگار

Бад аз бобу пайғамбари тоҷдор

بد از باب و پیغمبر تاجدار

Ҳам созу барги вилоят ки дошт

هم ساز و برگ ولایت که داشت

Ба қрпўши зин ткоўр гузошт

به قرپوش زین تکاور گذاشت

Барони бора бар танг стўор кард

برآن باره بر تنگ ستوار کرد

Ба фармони яздони чунин кор кард

به فرمان یزدان چنین کار کرد

Ки аз он бора бар танг стўор кард

که از آن باره بر تنگ ستوار کرد

Ба фармони яздони чунин кор кард

به فرمان یزدان چنین کار کرد

Ки он рахт ва он олати корзор

که آن رخت و آن آلت کارزار

Бимонад бар зодагони ёдгор

بماند بر زادگان یادگار

Бифармуд бобора , бигушоӣ пар

بفرمود باباره، بگشای پر

Чу мурғон ва ин рахт бояд ба бар

چو مرغان و این رخت باید به بر

Бидонсу ки гӯямат башитоб ҳин

بدانسو که گویمت بشتاب هین

Ба зери ту андари навардади замин

به زیر تو اندر نوردد زمین

Ба як гардиши чашм , парвардгор

به یک گردش چشم، پروردگار

Расонади туро пеши як марғзор

رساند تو را پیش یک مرغزار

Ба ҷое зи гетӣ ки чашм касе

به جایی ز گیتی که چشم کسی

Бибинандаш ар боз ҷӯяд басӣ

ببینندش ار باز جوید بسی

Мароин рахт ва ин олати корзор

مراین رخت و این آلت کارزار

з қрпўс баргиру онҷои гузор

ز قرپوس برگیر و آنجا گذار

Ки эзад нигаҳдордаш баҳри он

که ایزد نگهداردش بهر آن

Ки бо теғи ҳайдари кушояди ҷаҳон

که با تیغ حیدر گشاید جهان

Чу боз омадӣ андарин сарзамин

چو باز آمدی اندرین سرزمین

Марои киштии бинӣ ба шамшери кин

مرا کشتی بینی به شمشیر کین

Бёло ба хӯнам бару ёл ро

بیالا به خونم بر و یال را

Чу гулзор кун чеҳра ӣ ол ро

چو گلزار کن چهره ی آل را

Гусастаи Аннану нигунсори зин

گسسته عنان و نگونسار زین

Бирав сӯии он бонувони ҳазин

برو سوی آن بانوان حزین

Бигӯ : кушта шуд шаҳриёри шумо

بگو: کشته شد شهریار شما

Сияҳ шуд чу шаби рӯзгори шумо

سیه شد چو شب روزگار شما

Чу Аҳмади зтиғш ба сари тоҷи ишқ

چو احمد زتیغش به سر تاج عشق

Шуд аз кӯҳа ӣ ман ба миъроҷи ишқ

شد از کوهه ی من به معراج عشق

Бирафт ӯ абри рФрФи иштиёқ

برفت او ابر رفرف اشتیاق

Ман аз вай ба ҷои мондаи ҳамчуи барроқ

من از وی به جا مانده همچو براق

Бисозед аз баҳри ранҷии дароз

بسازید از بهر رنجی دراز

Ки омад замони асирии фароз

که آمد زمان اسیری فراز

Саромади ҷаҳон бар нигаҳбонашон

سرآمد جهان بر نگهبانشان

Ғам омад ба меҳмонии хуонишон

غم آمد به مهمانی خوانشان

Бад-ӣни миҳмон ҳамзабонӣ кунед

بدین میهمان همزبانی کنید

Чунон каш сазад мизбонӣ кунед

چنان کش سزد میزبانی کنید

Ки ин тозаи меҳмони зхўони шумо

که این تازه مهمان زخوان شما

Нахоҳад шудан то қиёмати ҷудо

نخواهد شدن تا قیامت جدا

Ба ҳар барзану шуҳра ёр шумост

به هر برزن و شهره یار شماست

Яке ҳадя аз шаҳриёр шумост

یکی هدیه از شهریار شماست

Сухани кӯтаҳи он асби пӯяндаи тафт

سخن کوته آن اسب پوینده تفت

Ба пои худованди сари суд ва рафт

به پای خداوند سر سود و رفت

Чу рафт ӯ шаҳаншоҳ биҳуш шуд

چو رفت او شهنشاه بیهوش شد

зи гуфтор , лаби баст ва хомӯш шуд

ز گفتار، لب بست و خاموش شد

Ҳаме буд чунон замонии дароз

همی بود چنان زمانی دراز

Аз он пас ки омад бадви ҳуш , боз

از آن پس که آمد بدو هوش، باز

Балоеи знўи сӯй шаҳ кард рӯ

بلایی زنو سوی شه کرد رو

Ки доғӣ наад бар сари доғ ӯ

که داغی نهد بر سر داغ او