Яке пӯр будаш ба пардаи сарой
یکی پور بودش به پرده سرای
Самани буи , гул рӯйу хуршеди рой
سمن بوی، گل روی و خورشید رای
Дили шоҳи оканда аз меҳр ӯ
دل شاه آکنده از مهر او
Рухи равшанаши тоза бо чеҳр ӯ
رخ روشنش تازه با چهر او
Нарафта бар ӯ сол беш аз чаҳор
نرفته بر او سال بیش از چهار
Куҷои хондаи Абдуллоҳаши шаҳриёр
کجا خوانده عبداللهش شهریار
Дарони дам дилаш кард ёди падар
درآن دم دلش کرد یاد پدر
Зхргаҳи сӯй паҳна биниҳод сар
زخرگه سوی پهنه بنهاد سر
Давидӣ ба ҳар сӯии ҷӯёии боб
دویدی به هر سوی جویای باب
Ба гардани зи ҷазб наонаш таноб
به گردن ز جذب نهانش طناب
Кашидаш аҷал то бидонҷо зимом
کشیدش اجل تا بدانجا زمام
Ки бади хуфта бар хоки фаррухи эмом
که بد خفته بر خاک فرخ امام
Падарро чу шҳзодаҳ зонгўнаҳ дид
پدر را چو شهزاده زانگونه دید
Ғамин гашт ва аз дил хурӯшӣ кашид
غمین گشت و از دل خروشی کشید
Ба сандӯқи илм худоӣ нишаст
به صندوق علم خدایی نشست
Бияфканад бар гардани боб , даст
بیفکند بر گردن باب، دست
Бидон чеҳри пари хӯни бсоиид рӯй
بدان چهر پر خون بسایید روی
Ба хӯн лългўн кард рухсору мӯӣ
به خون لعلگون کرد رخسار و موی
Бигуфто ба зорӣ ки эй боби ман
بگفتا به زاری که ای باب من
Шикеби дилу ҷон бе тоби ман
شکیب دل و جان بی تاب من
Змо аз чаҳ раҳ рӯй бнҳФтаҳ эй ?
زما از چه ره روی بنهفته ای؟
Бар ин гарми хок , аз чаҳ рӯи хуфтае ?
بر این گرم خاک، از چه رو خفته ای؟
Ки зад ӣнҳамаи захм бар пайкарат ?
که زد اینهمه زخم بر پیکرت؟
Чаро гашта пурхоку хӯни афсарат ?
چرا گشته پرخاک و خون افسرت؟
зи харгоҳи худ по кашидӣ чаро ?
ز خرگاه خود پا کشیدی چرا؟
Ки бар ту падед ояд ин моҷаро
که بر تو پدید آید این ماجرا
зи ҳиҷрони ту амма ӣ дили фигор
ز هجران تو عمه ی دل فگار
Надорад ба ҷузи нола ӣ зор , кор
ندارد به جز ناله ی زار، کار
Буд хоҳарами чашм бар роҳи ту
بود خواهرم چشم بر راه تو
Бигардади ҳамеи гирди харгоҳи ту
بگردد همی گرد خرگاه تو
Ба сояи бчм аз бар офтоб
به سایه بچم از بر آفتاب
Ба дилҷӯе бонувон кун шитоб
به دلجویی بانوان کن شتاب
Чу ту хуфта бошӣ ба хок инчунин
چو تو خفته باشی به خاک اینچنین
Шавад хаймаи ?ути ғорати аҳли кин
شود خیمه ات غارت اهل کین
Писандӣ чу ман кӯдакии хурдсол
پسندی چو من کودکی خردسال
Шавад зери сами ситами поймол ?
شود زیر سم ستم پایمال؟
Ҳаме кард ширини забонӣу тир
همی کرد شیرین زبانی و تیر
Кашид аз бар боби равшани замир
کشید از بر باب روشن ضمیر
Шаҳаншоҳ аз хоки бардошти сар
شهنشاه از خاک برداشت سر
Кашидаш чу ҷои гиромӣ ба бар
کشیدش چو جای گرامی به بر
Ббўсидши он рӯй хуршед вааш
ببوسیدش آن روی خورشید وش
Дигар он лаби нилгун аз аташ
دگر آن لب نیلگون از عطش
Ниҳодаши лаби пари зхўни брглўӣ
نهادش لب پر زخون برگلوی
Ҳаме даст соед бар рӯйу мӯӣ
همی دست سایید بر روی و موی
Бадв гуфт : к-эии нури чашми терм
بدو گفت: کای نور چشم ترم
Сарвари равони ?илами пурварам
سرور روان الم پرورم
зи харгаҳи бад-ӣни сӯ чаро тохтӣ ?
ز خرگه بدین سو چرا تاختی؟
Дили модар аз дарди бгдохтӣ
دل مادر از درد بگداختی
Макун беш аз ин нола ӣ дилхарош
مکن بیش از این ناله ی دلخراش
Бирав мӯниси модар пер бош
برو مونس مادر پیر باش
Ки ин бдмнши қавмро шарм нест
که این بدمنش قوم را شرم نیست
Ба дил аз худои ҳеҷ озарм нест
به دل از خدا هیچ آزرم نیست
Набахшанд ?бурмаи зи хираду бузург
نبخشند برما ز خرد و بزرگ
Бадаранд аз ҳам чу дарандаи гург
بدرند از هم چو درنده گرگ
Тўкии тоб шамшер дорад танат ?
توکی تاب شمشیر دارد تنت؟
Бирав то нагашта хабари душманат
برو تا نگشته خبر دشمنت
Маро беш аз ин дар шиканҷа махоҳ
مرا بیش از این در شکنجه مخواه
Ки маргат кунад рӯз бар ман сиёҳ
که مرگت کند روز بر من سیاه
Шҳншоҳзодаҳ ба пеши падар
شهنشاهزاده به پیش پدر
Злби тишнагӣ шиква бинмуд сар
زلب تشنگی شکوه بنمود سر
Ки эй боб аз тишнагии сӯхтам
که ای باب از تشنگی سوختم
Чу хошок аз оташи биФрўхтм
چو خاشاک از آتش بیفروختم
Ба теғ ар бирезанд хӯнами зибр
به تیغ ار بریزند خونم زبر
Маро ҳаст аз ин тишнагии саҳл тар
مرا هست از این تشنگی سهل تر
Ба комами расони ҷуръа ӣ оби сард
به کامم رسان جرعه ی آب سرد
Бҳл то дар ояд серуми зери гирд
بهل تا در آید سرم زیر گرد
Аз он обхўоҳии шаҳи инсу ҷон
از آن آبخواهی شه انس و جان
Ту гуфтӣ ки афтодаш оташ ба ҷон
تو گفتی که افتادش آتش به جان
Фурӯ монад дар кор , фарзанди род
فرو ماند در کار، فرزند راد
Ба рух аз мижаи сайл хӯн баргушод
به رخ از مژه سیل خون برگشاد
Дарини ҳоли бади шоҳ бо пӯри хеш
دراین حال بد شاه با پور خویش
Ба ногоҳ дади гавҳарии зишти кеш
به ناگاه دد گوهری زشت کیش
зи лашгар ба болин шаҳ даргузашт
ز لشگر به بالین شه درگذشت
зи афғон ӯ дид пари нолаи дашт
ز افغان او دید پر ناله دشت
Ба чашм омадаш кӯдакии хурдсол
به چشم آمدش کودکی خردسال
Ки нолад чу мурғони бишкастаи бол
که نالد چو مرغان بشکسته بال
з наргис чакад жола бар лола аш
ز نرگس چکد ژاله بر لاله اش
Бисӯзад дили санг бар нола аш
بسوزد دل سنگ بر ناله اش
Ба рухи баста аз оби мижгони ду ҷӯй
به رخ بسته از آب مژگان دو جوی
Лабаши оби гӯйу дилаши тоби ҷӯй
لبش آب گوی و دلش تاب جوی
Ба гӯшаши ду овеза чун моҳи нав
به گوشش دو آویزه چون ماه نو
Рахши барда аз меҳри тобони гарав
رخش برده از مهر تابان گرو
Шудаи заъфаронии гул ва рӯй ӯ
شده زعفرانی گل و روی او
Парешон бару сунбули мшкбў
پریشان بر و سنبل مشکبو
Зхўни падари лългўни кокулаш
زخون پدر لعلگون کاکلش
Шудаи шоха ӣ арғавони сунбулаш
شده شاخه ی ارغوان سنبلش
Бидидаш чу дижхими ноҳӯшманд
بدیدش چو دژخیم ناهوشمند
Баров тохт чун деви бигусастаи банд
براو تاخت چون دیو بگسسته بند
Сарви даст шҳзодаҳ бигирифт сахт
سرو دست شهزاده بگرفت سخت
Ки давраш кунад аз шаҳи некбахт
که دورش کند از شه نیکبخت
Гирифташ шаҳаншоҳи даст дигар
گرفتش شهنشاه دست دگر
Ки барҷои худ боз дорад магар
که برجای خود باز دارد مگر
Палиди ситами пешаи зинсон чу дид
پلید ستم پیشه زینسان چو دید
Ба сахтии зи оғӯш шоҳаш кашид
به سختی ز آغوش شاهش کشید
Бар дида ӣ шоҳи дунёу дайн
بر دیده ی شاه دنیا و دین
Кашидаш ба хошоку хору замин
کشیدش به خاشاک و خار و زمین
Зпс , рӯй , шҳзодаҳ бар хоки суд
زپس، روی، شهزاده بر خاک سود
Шуд он чеҳра ӣ арғавонаши кабӯд
شد آن چهره ی ارغوانش کبود
Бипечед мӯяш ба дасти он лъин
بپیچید مویش به دست آن لعین
Баровардаш аз ҷой ва зад бар замин
برآوردش از جای و زد بر زمین
Кашид аз миёни ханҷари обдор
کشید از میان خنجر آبدار
Шҳншаҳ ҳаме дид ва бигирист зор
شهنشه همی دید و بگریست زار
Яке пои брдўши фарзанди шоҳ
یکی پای بردوش فرزند شاه
Ниҳод ва ҳаме кард он шаҳи нигоҳ
نهاد و همی کرد آن شه نگاه
Гирифтӣ зи нхдонши он кӣнаи ҷӯй
گرفتی ز نخدانش آن کینه جوی
Шҳншаҳи з фарзанд бартофт рӯй
شهنشه ز فرزند برتافت روی
Дилаш бар нтобед он дард ро
دلش بر نتابید آن درد را
Магари бади зоҳни дили он мард ро
مگر بد زآهن دل آن مرد را
Ки бибаред дар пеш рӯй эмом
که ببرید در پیش روی امام
зи пайкари сари пӯр ӯ ташнаи ком
ز پیکر سر پور او تشنه کام
Дариғо аз он кӯдаки моҳрӯ
دریغا از آن کودک ماهرو
Ки шуд сари ҷудо аз тани пок ӯ
که شد سر جدا از تن پاک او
Шигифтои зи тоб ва тавон эмом
شگفتا ز تاب و توان امام
Зиҳии сабри фарзанди хиролоном
زهی صبر فرزند خیرالانام
Спҳро чаро менагаштӣ хароб ?
سپهرا چرا می نگشتی خراب؟
Нагаштӣ чаро тирае офтоб ?
نگشتی چرا تیره ای آفتاب؟
Ҷаҳоно чу бо довари худ чунин
جهانا چو با داور خود چنین
Намӯдӣ ба мо то чаҳсозӣ зкин
نمودی به ما تا چه سازی زکین
Хунаки онкӣ бар меҳри ту дил набаст
خنک آنکه بر مهر تو دل نبست
Ба мардии зи банди ту номарди ҷуст
به مردی ز بند تو نامرد جست
Пас аз қатли шҳзодаҳ ӣ бе гуноҳ
پس از قتل شهزاده ی بی گناه
Дигар бора аз хештан рафт шоҳ
دگر باره از خویشتن رفت شاه
Бдонсон чу як лухт бигузашт боз
بدانسان چو یک لخت بگذشت باز
Ба хеш омад ва кард бинандаи боз
به خویش آمد و کرد بیننده باز