Заҳри сӯи бадв нокасон тохтанд

زهر سو بدو ناکسان تاختند

Кушоданд пайкону теғи охтнд

گشادند پیکان و تیغ آختند

Гирифтанд гардиши сарони сипоҳ

گرفتند گردش سران سپاه

Изоин гуфта ҷӯям ба яздони паноҳ

ازاین گفته جویم به یزدان پناه

Бузади хўлии он зишти нопокхўӣ

بزد خولی آن زشت ناپاکخوی

Яке найза бар сина ӣ поки ӯй

یکی نیزه بر سینه ی پاک اوی

Сипас ҳаҷари ҳиҷози тирии зкин

سپس حجر حجاز تیری زکین

Задаш бар даҳони Масеҳи офарин

زدش بر دهان مسیح آفرین

Яке санг зад ъомрбни туфайл

یکی سنگ زد عامربن طفیل

Ба рӯйиш ки хӯни ҷуст аз ӯ ҳамчуи сайл

به رویش که خون جست از او همچو سیل

Се паҳлуи яке тири шбси палид

سه پهلو یکی تیر شبث پلید

Ба шаҳ зад ки паҳлавӣ покаш дарид

به شه زد که پهلوی پاکش درید

Биёмад синон бо синонеи дароз

بیامد سنان با سنانی دراز

Сӯии шбли шери худо чун гуроз

سوی شبل شیر خدا چون گراز

Чунон ронад бар сина ӣ шаҳриёр

چنان راند بر سینه ی شهریار

Ки кард аз пасу пушти покаши гузор

که کرد از پس و پشت پاکش گذار

Пас аз сина ӣ шаҳ кашидаш бурун

پس از سینه ی شه کشیدش برون

Ба паҳлу зад ва шоҳ шуд вожгӯн

به پهلو زد و شاه شد واژگون

Азонҷо бирафт он зи дӯдаи синон

ازآنجا برفت آن ز دوده سنان

Бидон сӯ ки яздон дару бади ниҳон

بدان سو که یزدان در و بد نهان

Макони ҷусти он найза бар ҷои ҳақ

مکان جست آن نیزه بر جای حق

Лаболаби зи хӯни гашти маъвои ҳақ

لبالب ز خون گشت ماوای حق

Ҳамон найзаи кори худованди сохт

همان نیزه کار خداوند ساخت

Набиро макон дар ҷигари банди сохт

نبی را مکان در جگر بند ساخت

Аз он найзаи гетии азо хона шуд

از آن نیزه گیتی عزا خانه شد

Банноҳои ислом вайрона шуд

بناهای اسلام ویرانه شد

Азони найзаи зрғоми найзори дайн

ازآن نیزه ضرغام نیزار دین

Равон шуд сӯии ғоби арши барин

روان شد سوی غاب عرش برین

Бидон найзаи зан , сахти хашми худоӣ

بدان نیزه زن، سخت خشم خدای

Фузуни бод ҳар дам ба дигари сарой

فزون باد هر دم به دیگر سرای

Бади ахтари сипаҳдори кӯфии сипоҳ

بد اختر سپهدار کوفی سپاه

Чу дид он ҳамаи нотавонии зи шоҳ

چو دید آن همه ناتوانی ز شاه

Ба лашгар хурӯшеду гуфтои диранг

به لشگر خروشید و گفتا درنگ

Чаҳ доред азин беш дрдшти ҷанг

چه دارید ازین بیش دردشت جنگ

Расед охири кори зори ҳусайн ( ъ )

رسید آخر کار زار حسین (ع)

Ба поён расидааст кори ҳусайн ( ъ )

به پایان رسیده است کار حسین (ع)

Яке пои ҷуръат наад пеш тар

یکی پای جرات نهد پیش تر

Ба ханҷари бабради зи пайкараши сар

به خنجر ببرد ز پیکرش سر

Чиҳил марди ҷангӣ ба ҷӯш омаданд

چهل مرد جنگی به جوش آمدند

Ба оҳанги шаҳ дар хурӯш омаданд

به آهنگ شه در خروش آمدند

Паии куштани сибти хироломм

پی کشتن سبط خیرالامم

Ба хира гирифтанд пешӣ ба ҳам

به خیره گرفتند پیشی به هم

Нахусти аҳримани зодаи шбси палид

نخست اهرمن زاده شبث پلید

Яке теғ бигирифту зии шаҳи давид

یکی تیغ بگرفت و زی شه دوید

Ҷаҳони байн ба дидори шаҳ чун гушӯд

جهان بین به دیدار شه چون گشود

Билразед аз биму баргашти зуд

بلرزید از بیم و برگشت زود

Ҳаме гуфт бо хуш кин шаҳриёр

همی گفت با خوش کاین شهریار

Мабодаш ба дасти ман анҷоми кор

مبادش به دست من انجام کار

Ба хунаши мгироди яздони маро

به خونش مگیراد یزدان مرا

Ба дӯзахи мсозоди зиндони маро

به دوزخ مسازاد زندان مرا

Бднисони мубиноади пайғамбарам

بدنیسان مبیناد پیغمبرم

Чу оранд дар арса ӣ маҳшарам

چو آرند در عرصه ی محشرم

Чу шбс аз бар шоҳи дайни бозгашт

چو شبث از بر شاه دین بازگشت

Бидон кор , хўлии сбктози гашт

بدان کار، خولی سبکتاز گشت

Чу дидаш шаҳаншоҳ эй палид

چو دیدش شهنشاه ای پلید

Ту низ аз танам сар наёрӣ бурид

تو نیز از تنم سر نیاری برید

Чунин кор насутӯда , кор ту нест

چنین کار نستوده، کار تو نیست

Бирав шери яздони шикор ту нест

برو شیر یزدان شکار تو نیست

Палид аз наҳифи худованди дайн

پلید از نهیب خداوند دین

Билразеду афканди шамшери кин

بلرزید و افکند شمشیر کین

Ба хунрезии шаҳ ба дасти ситез

به خونریزی شه به دست ستیز

Синони тохт бо Амри ҳуҷҷоҷ низ

سنان تاخت با عمرو حجاج نیز

Мароин ду , чу он ду пар аз тарсу бим

مراین دو، چو آن دو پر از ترس و بیم

Зуӣ бозгаштанд дилҳо ду ним

زوی بازگشتند دل ها دو نیم

Бипурсед шимур аз ду нопокроӣ

بپرسید شمر از دو ناپاکرای

Чунин тохтед аз чаҳ тарсон ба ҷой ?

چنین تاختید از چه ترسان به جای؟

Яке гуфт : дидам чу симоӣ ӯ

یکی گفت: دیدم چو سیمای او

Ба ёди омадами ҳайдари номҷу

به یاد آمدم حیدر نامجو

Бтрсидму бозгаштами зи роҳ

بترسیدم و بازگشتم ز راه

Набудам тавон гузари сӯии шоҳ

نبودم توان گذر سوی شاه

Дигар гуфт чашмаш чу чашми расӯл

دگر گفت چشمش چو چشم رسول

Ба чашм ман омад , накардам қабул

به چشم من آمد، نکردم قبول

Ки резами зтни хӯни он шаҳриёр

که ریزم زتن خون آن شهریار

з рӯй пайғамбар шавам шармсор

ز روی پیغمبر شوم شرمسار

Чунин то чиҳил шуд кори банд

چنین تا چهل شد کار بند

Ки сроФкнд аз шаҳи арҷманд

که سرافکند از شه ارجمند

Чу диданди шаҳро ҳаросон шуданд

چو دیدند شه را هراسان شدند

Хаҷал бозгаштанд ва тарсон шуданд

خجل بازگشتند و ترسان شدند