Дар он дами пай дидан рӯй шоҳ

در آن دم پی دیدن روی شاه

Бурун ногаҳон омад аз хаймаи гоҳ

برون ناگهان آمد از خیمه گاه

Яке пардаи ?гиии духтарӣ аз расӯл

یکی پرده گی دختری از رسول

Ки бад аз бузургӣ чу момши батул ( с )

که بد از بزرگی چو مامش بتول (س)

Яке пардаи ?гиии пардаи дораши сурӯш

یکی پرده گی پرده دارش سروش

Ба на парда ӣ чарх аз ваии хурӯш

به نه پرده ی چرخ از وی خروش

Накарда бадви офариниши нигоҳ

نکرده بدو آفرینش نگاه

Надидаи бадви хираи хуршеду моҳ

ندیده بدو خیره خورشید و ماه

Напарварда ҷузи модараши доя Эй

نپرورده جز مادرش دایه ای

Науфтод бар хок аз ӯ соя Эй

نیفتاد بر خاک از او سایه ای

Чу ҷонаши саропои зи дидаи ниҳон

چو جانش سراپا ز دیده نهان

Чу эзади з ҳар офарӣдаи ниҳон

چو ایزد ز هر آفریده نهان

зи сар то қадами нуру пинҳон ба нур

ز سر تا قدم نور و پنهان به نور

Задӣ исматаши латма бар чеҳри ҳур

زدی عصمتش لطمه بر چهر حور

Чу ӯ будӣ ар чархро офтоб

چو او بودی ار چرخ را آفتاب

Шаби тираро кас надидӣ ба хоб

شب تیره را کس ندیدی به خواب

Занӣ , лек бар мардуми рӯзгор

زنی، لیک بر مردم روزگار

Чу ҷаду падари ҳуҷҷати кирдигор

چو جد و پدر حجت کردگار

Забонаши зи теғи падари тезтар

زبانش ز تیغ پدر تیزتر

зи пайкони тақдири хўнриз тар

ز پیکان تقدیر خونریز تر

зи ҷони офарини модарашро дуруд

ز جان آفرین مادرش را درود

Ки моам чунин номвари духт буд

که مام چنین نامور دخت بود

Гар ин бонӯии пок духтар набӯд

گر این بانوی پاک دختر نبود

Ба ртбт кам аз ду бародар набӯд

به رتبت کم از دو برادر نبود

Збси исмат , ояд шигифтам аз он

زبس عصمت، آید شگفتم از آن

Ки чун ном ӯ гунҷад андари забон ?

که چون نام او گنجد اندر زبان؟

Чунин бонӯ аз хайма бигирифт роҳ

چنین بانو از خیمه بگرفت راه

Хурушону ҷӯшон ба дидори шоҳ

خروشان و جوشان به دیدار شاه

Ба ҳомӯни пар аз шарми домани кашон

به هامون پر از شرم دامن کشان

Знргс ба барги саман гул фишон

زنرگس به برگ سمن گل فشان

Ба чапи гуҳ нигаҳ кард ва гоҳе ба рост

به چپ گه نگه کرد و گاهی به راست

Гуҳ афтод брхок ва гоҳе бхост

گه افتاد برخاک و گاهی بخاست

Ба ҳар сӯи ҳамеи гашти ҷӯёии шоҳ

به هر سو همی گشت جویای شاه

Ба ногоҳаш афтод бар ваии нигоҳ

به ناگاهش افتاد بر وی نگاه

Чу бар пайкар ӯ ҷаҳон байн гушӯд

چو بر پیکر او جهان بین گشود

Чаҳ гӯям ? ки ҷой тамошо набӯд

چه گویم؟ که جای تماشا نبود

Зтиғш чу гули пораи пораи танӣ

زتیغش چو گل پاره پاره تنی

Ниҳон гулбунӣ гашта дар ҷавшанӣ

نهان گلبنی گشته در جوشنی

Танӣ дид чун осмон , божгўн

تنی دید چون آسمان، باژگون

Бадви захми пайкони зохтри фузун

بدو زخم پیکان زاختر فزون

Бадаши бистар аз тиру болини зхок

بدش بستر از تیر و بالین زخاک

Ба ҳолаши дили чарх , андӯҳнок

به حالش دل چرخ، اندوهناک

Тании каши зи барги гули озор буд

تنی کش ز برگ گل آزار بود

Пар аз захми теғ ӯ бор буд

پر از زخم تیغ او بار بود

Аз он ҳавзи раҳмати ҳамеи Бутуроб

از آن حوض رحمت همی بوتراب

Бадии хӯни ҷаҳон чун зФўораҳи об

بدی خون جهان چون زفواره آب

Бадви дида ӣ дръ хӯн ме гирист

بدو دیده ی درع خون می گریست

Шигифтои зи оҳан ки чун ме гирист

شگفتا ز آهن که چون می گریست

Збси захм бар ҷисми шоҳи қадам

زبس زخم بر جسم شاه قدم

Набад ҷои як бӯсаи сртои қадам

نبد جای یک بوسه سرتا قدم

Таниро ки чун барги насрини бадӣ

تنی را که چون برگ نسرین بدی

Пар аз хору пайкону зубини бадӣ

پر از خار و پیکان و زوبین بدی

Маин хоҳари оҳистау баси ғамин

مهین خواهر آهسته و بس غمین

Ба бар , дар кашидаш тани нозанин

به بر، در کشیدش تن نازنین

Задаш бӯсаи бртн на аммо чунон

زدش بوسه برتن نه اما چنان

Ки аз судан лаб бибинад зиён

که از سودن لب ببیند زیان

Бигуфто : ки оҳи ин ҳусайн ( ъ ) ман аст

بگفتا: که آه این حسین (ع) من است

Ки ӯро чунин хуфтаи дрхўн , тан аст

که او را چنین خفته درخون، تن است

На ӯ нест , вар ҳаст , чунин чароаст ?

نه او نیست، ور هست، چونین چرا است؟

Нигун гашта брхок аз зин чарост ?

نگون گشته برخاک از زین چراست؟

Чаҳ шуд зулфиқораш ? самандаш чаҳ шуд ?

چه شد ذوالفقارش؟ سمندش چه شد؟

Ҳамон найза ӣ банди бандаш чаҳ шуд ?

همان نیزه ی بند بندش چه شد؟

Чаро дасти додар пигор монад ?

چرا دست دادار پیگار ماند؟

Паноҳи ҷаҳон , бемададкор канд ?

پناه جهان، بی مددکار کاند؟

Бадви ӣнҳамаи захми кории зкист ?

بدو اینهمه زخم کاری زکیست؟

Зхўнш басӣ равад ҷорӣ з чист ?

زخونش بسی رود جاری ز چیست؟

Дариғо зи райҳона ӣ Мустафо ( ъ )

دریغا ز ریحانه ی مصطفی (ع)

Ки шуд чоки ҷисмаши зи хори ҷафо

که شد چاک جسمش ز خار جفا

Дариғо зи овези гӯши арӯс

دریغا ز آویز گوش عروس

Ки аз хок ва хӯн карда кобӣни фусӯс

که از خاک و خون کرده کابین فسوس

Дариғо набошад ба сар , модараш

دریغا نباشد به سر، مادرش

Ки берун кашад тир аз пайкараш

که بیرون کشد تیر از پیکرش

Зхўнш кунад лългўн рӯй хеш

زخونش کند لعلگون روی خویش

Кунад соябон бар таниши мӯии хеш

کند سایبان بر تنش موی خویش

Набӯдӣ маро низ эй коши рӯз

نبودی مرا نیز ای کاش روز

Ки байнами чунин рӯз меҳнат фурӯз

که بینم چنین روز محنت فروز

Чу ин мӯя сар кард бо шоҳ гуфт :

چو این مویه سر کرد با شاه گفت:

Ки эй зи офариниш , беанбозу ҷуфт

که ای ز آفرینش، بی انباز و جفت

Туе ин зи пайкон бар оварда пар

تویی این ز پیکان بر آورده پر

Манам ин ки тири ғамам бар ҷигар

منم این که تیر غمم بر جگر

Туе ин зхўоҳр чунин гашта давр

تویی این زخواهر چنین گشته دور

Манам инчунин бе бародари сабур

منم اینچنین بی برادر صبور

Туе ин ки хӯн бар танати пардаи пӯш

تویی این که خون بر تنت پرده پوش

Манам ин ки бепарда дорам хурӯш

منم این که بی پرده دارم خروش

Туе ин ба хӯни ғарқаи по то ба сар

تویی این به خون غرقه پا تا به سر

Марои зода ӣ моаму пӯри падар

مرا زاده ی مام و پور پدر

Ту то будӣ эй зода ӣ бӯи туроб

تو تا بودی ای زاده ی بو تراب

Нигаҳи хира бар ман накард офтоб

نگه خیره بر من نکرد آفتاب

Кунун чун асирон ба кӯии омадам

کنون چون اسیران به کوی آمدم

Ба сӯии ту дар ҷустуҷӯии омадам

به سوی تو در جستجوی آمدم

Ба коми дили орзмнди ман

به کام دل آرزمند من

Яке сар бар ор эй худованди ман

یکی سر بر آر ای خداوند من

Бипурс эй ҷигари хаста чун омадӣ ?

بپرس ای جگر خسته چون آمدی؟

зи пардаи саро чун бурун омадӣ ?

ز پرده سرا چون برون آمدی؟

Басӣ гуфт аз ин гӯна ва лоба кард

بسی گفت از این گونه و لابه کرد

Рухи зардро пар зхўнобаҳ кард

رخ زرد را پر زخونابه کرد

Ҷаҳони байни бнгшўди шаҳ бар Рахш

جهان بین بنگشود شه بر رخش

Нафармуд аз биҳшии посухаш

نفرمود از بیهشی پاسخش

Дили танги зайнаб ( с ) пурандӯҳи гашт

دل تنگ زینب (س) پراندوه گشت

Ба гардиши сипоҳи ғами анбӯҳи гашт

به گردش سپاه غم انبوه گشت

Бигуфт : эй бародар ба ҷони ниё

بگفت: ای برادر به جان نیا

Ки бади беҳтару меҳтари анбиё

که بد بهتر و مهتر انبیا

Сухани гӯй бо ман , ки рафтам зкор

سخن گوی با من، که رفتم زکار

Наомад ҷавоб аз лаби шаҳриёр

نیامد جواب از لب شهریار

Сипас гуфт : шоҳо ба шӯии батул ( с )

سپس گفت: شاها به شوی بتول (س)

Ки бади дасти яздону нафаси расӯл

که بد دست یزدان و نفس رسول

Сухани гӯй аз он беш каз пайкарам

سخن گوی از آن بیش کز پیکرم

Барояд равон , ваз ҷаҳон бигузарам

برآید روان، وز جهان بگذرم

з , бастаи дам шоҳ нишнид роз

ز، بسته دم شاه نشنید راز

Дижам шуд сари бонувони ҳиҷоз

دژم شد سر بانوان حجاز

Бигуфт : эй здли бардаи ороми ман

بگفت: ای زدل برده آرام من

Ба Заҳро ( с ) ки бади меҳрбони моам ман

به زهرا (س) که بد مهربان مام من

Маранҷон аз ин беш ва машкан дилам

مرنجان از این بیش و مشکن دلم

Вагарнаи зтни ҷони худ бугсалам

وگرنه زتن جان خود بگسلم

Шҳншаҳ чу овоӣ хоҳар шунид

شهنشه چو آوای خواهر شنید

Взўи номи фархунда модар шунид

وزو نام فرخنده مادر شنید

Бадв гуфт оҳиста , к-эй бе паноҳ

بدو گفت آهسته، کای بی پناه

Марои ранҷа аз зорӣ худ махоҳ

مرا رنجه از زاری خود مخواه

Дарини дам ки ман аз ҷаҳон май рӯм

دراین دم که من از جهان می روم

Бирав то фиғони туро нашнавам

برو تا فغان تو را نشنوم

Шикеби ору шӯи сӯии харгаҳи равон

شکیب آر و شو سوی خرگه روان

Бҳл то ки осон сипорам равон

بهل تا که آسان سپارم روان

Ризои даҳ ба ҳарч ояд аз кирдигор

رضا ده به هرچ آید از کردگار

Буд зиндаро марг , анҷоми кор

بود زنده را مرگ، انجام کار

Набӣ ( с )у алӣ ( ъ ) зини ҷаҳони куҳан

نبی (ص) و علی (ع) زین جهان کهن

Гузаштанд ва буданд беҳтари змн

گذشتند و بودند بهتر زمن

Бигуфт ин ду дида ба ҳам барниҳод

بگفت این دو دیده به هم برنهاد

Ғарибона бар хоки раҳи срнҳод

غریبانه بر خاک ره سرنهاد

Чўночор шуд бонӯ аз амри шоҳ

چوناچار شد بانو از امر شاه

Бпимўди гирёни сӯии хайма , роҳ

بپیمود گریان سوی خیمه، راه

зи пеши худованд гетӣ фурӯз

ز پیش خداوند گیتی فروز

Нарафта сӯии хаймаи бонӯ ҳануз

نرفته سوی خیمه بانو هنوز

Сипоҳ аз раҳи кин ба шаҳ тохтанд

سپاه از ره کین به شه تاختند

Бадви теғу зубини бёндохтнд

بدو تیغ و زوبین بیانداختند

Ба гирди андараши ҳалқаи бастанди танг

به گرد اندرش حلقه بستند تنگ

Задандаш ба пайкари ҳамеи теғу санг

زدندش به پیکر همی تیغ و سنگ

Саросемаи бонӯи зи шаҳи дўргшт

سراسیمه بانو ز شه دورگشت

Бародараш аз дидаи мастури гашт

برادرش از دیده مستور گشت

Яке гоми оҳистаи бардоштӣ

یکی گام آهسته برداشتی

Ситодӣ ба шаҳ дида багумоштӣ

ستادی به شه دیده بگماشتی

Дилаши сӯии шаҳи рух ба хаймаи сарой

دلش سوی شه رخ به خیمه سرای

Наме хости зонҷо шудани бози ҷой

نمی خواست زانجا شدن باز جای

Ҳаме гуфт : эй вой аз шоҳи ман

همی گفت: ای وای از شاه من

Бародарами он пешвои змн

برادرم آن پیشوای زمن

БиФтодӣ эй коши ҳафт осмон

بیفتادی ای کاش هفت آسمان

Ба рӯй замин бар сари мардумон

به روی زمین بر سر مردمان

Ва ё кӯҳҳо кӯфтӣ бар замин

و یا کوه ها کوفتی بر زمین

Пас аз куштани шоҳи дунёу дайн

پس از کشتن شاه دنیا و دین

Чунон то бидон пушта биниҳод гом

چنان تا بدان پشته بنهاد گام

Ки ӯро кунун Зайнабияаст , ном

که او را کنون زینبیه است، نام

Биёрост чун рафтан , онҷои ситод

بیاراست چون رفتن، آنجا ستاد

Ба солори зишти ахтар овоз дод

به سالار زشت اختر آواز داد

Ки ҳон эй умри вой бар ҷони ту

که هان ای عمر وای بر جان تو

Бидон ғайрати сусту имони ту

بدان غیرت سست و ایمان تو

Ту устода май бенгарӣ инчунин

تو استاده می بنگری اینچنین

Шавад куштаи фарзанди дорои дайн

شود کشته فرزند دارای دین

Азу рӯй бартофт , нопокхўӣ

ازو روی برتافت، ناپاکخوی

Равон гашта ашкаши зондаҳ , ба рӯй

روان گشته اشکش زانده، به روی

Чу бонӯ чунин дид аз зштмрд

چو بانو چنین دید از زشتمرد

Ба лашгар хурӯшеду гуфто ба дард

به لشگر خروشید و گفتا به درد

Ки як тани мусулмони миёни шумо

که یک تن مسلمان میان شما

Магар нест эй мардуми пари ҷафо ?

مگر نیست ای مردم پر جفا؟

Надодаш касе посух аз он сипоҳ

ندادش کسی پاسخ از آن سپاه

Ту эй осмон , рӯат , чун шаби сиёҳ

تو ای آسمان، روت، چون شب سیاه

Ба ночор шуд сӯии харгоҳи хеш

به ناچار شد سوی خرگاه خویش

Ба фармони раҳ сабр бигирифт пеш

به فرمان ره صبر بگرفت پیش