Ки ҷузи ман касе марди ин кор нест

که جز من کسی مرد این کار نیست

Ба назд ман ин кор , душвор нест

به نزد من این کار، دشوار نیست

Манам онкии хӯни борад аз дашна ам

منم آنکه خون بارد از دشنه ام

Ба хӯни ҳусайни алӣ ( ъ ) ташна ам

به خون حسین علی (ع) تشنه ام

Буд гарчи нўбоўаҳ ӣ Мустафо ( с )

بود گرچه نوباوه ی مصطفی (ص)

Вале чун падар бошадаш Муртазо ( ъ )

ولی چون پدر باشدش مرتضی (ع)

Ман аз куштан ӯ надорам дареғ

من از کشتن او ندارم دریغ

Биндозам аз пайкараши сар ба теғ

بیندازم از پیکرش سر به تیغ

Бигуфт ин ва омад равони сӯии шоҳ

بگفت این و آمد روان سوی شاه

зи андешааш дар тпши меҳру моҳ

ز اندیشه اش در طپش مهر و ماه

Дмон рафт ва бар сина ӣ шаҳ нишаст

دمان رفت و بر سینه ی شه نشست

Яке ханҷари обгунаш ба даст

یکی خنجر آبگونش به دست

Ба рӯйиши дамии шоҳи дайн хира дид

به رویش دمی شاه دین خیره دید

Ба шоҳ инчунин гуфт шимури палид

به شاه اینچنین گفت شمر پلید

Аз онони ним ман ки бо як нигоҳ

از آنان نیم من که با یک نگاه

Фиребии маро , бози дории зи роҳ

فریبی مرا، باز داری ز راه

Яқини дон ки лаби ташнаи бргрми хок

یقین دان که لب تشنه برگرم خاک

Ба дасти ман имрӯзи гардии ҳалок

به دست من امروز گردی هلاک

Гирифтӣ ба ҷое макон , баси баланд

گرفتی به جایی مکان، بس بلند

Ки бошад бар додгари арҷманд

که باشد بر دادگر ارجمند

Буд ганҷи илми ҷаҳони офарин

بود گنج علم جهان آفرین

Бар ӯ судаи рухи сидолмрслин

بر او سوده رخ سیدالمرسلین

Бигуфто : ки ҳастам збобии нажод

بگفتا: که هستم ضبابی نژاد

Ки худ моам ман шимури номами ниҳод

که خود مام من شمر نامم نهاد

Шаҳаншоҳи гуфто : ндонӣ магар

شهنشاه گفتا: ندانی مگر

Ки ман кистам ваз ки дорам гуҳар ?

که من کیستم وز که دارم گهر؟

Бигуфто : шиносамат аз ҳар ки ба

بگفتا: شناسمت از هر که به

Ниёят ба пайғамбарон буд ма

نیایت به پیغمبران بود مه

Бўдбоби ту шери ҳақи Муртазо ( ъ )

بودباب تو شیر حق مرتضی (ع)

Ҳамам моам ту , духтари Мустафо ( с )

همام مام تو، دختر مصطفی (ص)

Ки бади иффату шарм , оройа аш

که بد عفت و شرم، آرایه اش

Натобида хуршед бар соя аш

نتابیده خورشید بر سایه اش

Туро ҷади расӯлу ҳусайн ( ъ )аст ном

تو را جد رسول و حسین (ع) است نام

Хадиҷа ( с ) ниёии ту , аз сӯии моам

خدیجه (س) نیای تو، از سوی مام

Бпрўрдаҳи пайғамбарати даркинори

بپرورده پیغمبرت درکنار

зи пӯри абӯи толибӣ , ёдгор

ز پور ابو طالبی، یادگار

Бигуфто бадви хусрави тоҷўр

بگفتا بدو خسرو تاجور

Чу донеи манам сибти хиролбшр

چو دانی منم سبط خیرالبشر

Паии куштанам аз чаҳ дории шитоб ?

پی کشتنم از چه داری شتاب؟

Чаҳ ҷӯӣ аз ин карда ӣ носавоб ?

چه جویی از این کرده ی ناصواب؟

Бигуфто : аз онат намоями шаҳид

بگفتا: از آنت نمایم شهید

Ки пари зркнди доманамро язид

که پر زرکند دامنم را یزید

Бдўшоаҳи гуфто : ба назд ту бар

بدوشاه گفتا: به نزد تو بر

Аз ин ду кдомнанд дилхоҳтар ?

از این دو کدامن اند دلخواه تر؟

Шафоат кунад поки пайғамбарат

شفاعت کند پاک پیغمبرت

Ва ё зода ӣ ҳинд бахшад зарат

و یا زاده ی هند بخشد زرت

Бигуфто : барам як пашизи язид

بگفتا: برم یک پشیز یزید

Буд аз ту ва аз ниёяти мазид

بود از تو و از نیایت مزید

зи итмоми ҳуҷҷат бадв гуфт шоҳ

ز اتمام حجت بدو گفت شاه

Чу хоҳии ҳамеи куштанам бе гуноҳ

چو خواهی همی کشتنم بی گناه

Дам рафтанами бахши як ҷуръаи об

دم رفتنم بخش یک جرعه آب

Ки аз ҷони ман тишнагии бардаи тоб

که از جان من تشنگی برده تاب

Бигуфто : ба ту марги наздик тар

بگفتا: به تو مرگ نزدیک تر

Буд зонка лабсозӣ аз об , тар

بود زانکه لب سازی از آب، تر

Ту онӣ ки гуфтӣ « алӣ » боби ман

تو آنی که گفتی «علی» باب من

Буд соқии ҳавз бо анҷуман

بود ساقی حوض با انجمن

Ба ёрони худ об кавсар диҳад

به یاران خود آب کوثر دهد

Майу ангабин , шер ва шукр диҳад

می و انگبین، شیر و شکر دهد

Шикеби ор бо тишнагӣ то ки боб

شکیب آر با تشنگی تا که باب

Диҳад барсари ҳавзи кавсарат , об

دهد برسر حوض کوثرت، آب

Змни баҳраи ?ут , оби ханҷар буд

زمن بهره ات، آب خنجر بود

Аз он кин ки боби ту ҳайдар буд

از آن کین که باب تو حیدر بود

Бадв гуфт нўбоўаҳ ӣ Бутуроб

بدو گفت نوباوه ی بوتراب

Чу зингўнаҳи дорӣ ба қатлами шитоб

چو زینگونه داری به قتلم شتاب

Ниқоб аз рухи худ ба иксўӣ бар

نقاب از رخ خود به یکسوی بر

Ки рӯй туро бингарам як назар

که روی تو را بنگرم یک نظر

БпзрФт ва бинмуд рӯй палид

بپذرفت و بنمود روی پلید

Шҳншаҳ чу бар чеҳр ӯ бингаред

شهنشه چو بر چهر او بنگرید

Ду рухи прбрс аъўрӣ дид зишт

دو رخ پربرص اعوری دید زشت

Ки аз баҳри дӯзахи худояши сиришт

که از بهر دوزخ خدایش سرشت

Зукомаши буруни ҷустаи ноеи дароз

زکامش برون جسته نایی دراز

Лабу пўзаҳ ӣ зишттар аз гуроз

لب و پوزه ی زشت تر از گراز

Шаҳаншоҳ чун дид рӯй палид

شهنشاه چون دید روی پلید

Яке оҳи сард аз ҷигар баркашид

یکی آه سرد از جگر برکشید

Бифармуд : яксар дурустасту рост

بفرمود: یکسر درست است و راست

Суханҳо ки аз лаъли ҷадами бхост

سخن ها که از لعل جدم بخاست

Бипурсед дижхим , ҷадат чаҳ гуфт ?

بپرسید دژخیم، جدت چه گفت؟

Бигӯ бо манишгар бибояд шнФт

بگو با منش گر بباید شنفت

Бигуфто : шунидам аз ин пештар

بگفتا: شنیدم از این پیشتر

Ки бо шер ҳақ гуфта хиролбшр

که با شیر حق گفته خیرالبشر

Касе кӯи сар аз пӯр ту бификанад

کسی کو سر از پور تو بفکند

Вазони кори пасти марои бишиканад

وزان کار پست مرا بشکند

Рахши зишту прписии воъўрои сет

رخش زشت و پرپیسی واعورا ست

Палидасту нопок ва бадгавҳар аст

پلید است و ناپاک و بدگوهر است

Ба пўзаҳ сагаст ва ба дандони гуроз

به پوزه سگ است و به دندان گراز

Дуруст омад онч ӯ бифармуд роз

درست آمد آنچ او بفرمود راز

Чу аз пӯри шери худо он шунид

چو از پور شیر خدا آن شنید

Пар аз хашм шуд ҷони марди палид

پر از خشم شد جان مرد پلید

Бигуфто : чу ҷадат маро гуфт бад

بگفتا: چو جدت مرا گفت بد

Ҳамонанд саг хонд ва ҳам чеҳри дад

همانند سگ خواند و هم چهر دد

Нуҳуми доғ , ман бар дилаши вази қафо

نهم داغ، من بر دلش وز قفا

Бабрами туро сар ба теғи ҷафо

ببرم تو را سر به تیغ جفا

Бигуфт ин ва бо чикмаи пои палид

بگفت این و با چکمه پای پلید

Баровард ва кард ончӣ натавон шунид

برآورد و کرد آنچه نتوان شنید

Пас онгоҳи афканди шаҳро ба рӯй

پس آنگاه افکند شه را به روی

Баромади зи афлокёнҳоиу ҳўӣ

برآمد ز افلاکیان های و هوی

Рухиро ки озарми хуршед буд

رخی را که آزرم خورشید بود

Ба хорӣ бидон хоки тафтида буд

به خواری بدان خاک تفتیده بود

Аз он ҳавл брхўд билразед хок

از آن هول برخود بلرزید خاک

Пар аз дӯд шуд аз смк то смок

پر از دود شد از سمک تا سماک

Бишуд рӯй хуршед аз ғам , чу қӣр

بشد روی خورشید از غم، چو قیر

Млоик кашиданд аз дил , нафир

ملایک کشیدند از دل، نفیر

Ҳамеи дасти барсари бузади ҷбриил

همی دست برسر بزد جبرییل

Талаб кард изн аз худои ҷалил

طلب کرد اذن از خدای جلیل

Биёмад дар он водии ҳавлнок

بیامد در آن وادی هولناک

зи болини шаҳи рехти шаҳ бар фарқи хок

ز بالین شه ریخت شه بر فرق خاک

Ҳамаи рӯҳи пайғамбарон , мӯяи соз

همه روح پیغمبران، مویه ساز

Зада парда бар гирди он сарфароз

زده پرده بر گرد آن سرفراز

Задандӣ ҳамеи дасти мотам ба сар

زدندی همی دست ماتم به سر

Равон карда бар рухи ду ҷӯй аз басар

روان کرده بر رخ دو جوی از بصر

Яке гуфтӣ эй шимур , орзми дор

یکی گفتی ای شمر، آرزم دار

з рӯй расӯли худо , шарми дор

ز روی رسول خدا، شرم دار

Ки устода ва бар ту бинад ҳаме

که استاده و بر تو بیند همی

Макунам беш аз ин шоҳи моро ғамӣ

مکنم بیش از این شاه ما را غمی

Яке гуфтӣ ин чеҳра ӣ пари зи нур

یکی گفتی این چهره ی پر ز نور

Каз ӯ равшанӣ май баради моҳу ҳўр

کز او روشنی می برد ماه و هور

Нишоед ниҳон ба хоки сиёҳ

نشاید نهان به خاک سیاه

Ҳамин дам биафтад зсри меҳру моҳ

همین دم بیفتد زسر مهر و ماه

Сухани кӯтаҳи он рӯи сиёҳи палид

سخن کوته آن رو سیاه پلید

Ба даҳ зарбати он сар ва пайкар бурид

به ده ضربت آن سر و پیکر برید

Ки ҳар сарвариро ба сар , тоҷ буд

که هر سروری را به سر، تاج بود

Фурӯғи Рахши шамъи миъроҷ буд

فروغ رخش شمع معراج بود

Ба ҳар раг ки он бад гуҳар ме бурид

به هر رگ که آن بد گهر می برید

Шаҳаншоҳи оҳии з дил ме кашид

شهنشاه آهی ز دل می کشید

Ки Аҳмад ( с ) , худованди ахёри кӯ ?

که احمد (ص)، خداوند اخیار کو؟

Алӣ ( ъ ) , он шаҳаншоҳи каррори кӯ ?

علی (ع)، آن شهنشاه کرار کو؟

Ҳасан ( ъ ) кӯ ? чаҳ шуд ҷаъфари теғи зан ?

حسن (ع) کو؟ چه شد جعفر تیغ زن؟

Чаҳ шуд Ҳамзаи он гирди лашгари шикан ?

چه شد حمزه آن گرد لشگر شکن؟

Ақили сарафрози солори кӯ ?

عقیل سرافراز سالار کو؟

Ҳамон мусаллам ном бурдор кӯ ?

همان مسلم نام بردار کو؟

Кҷоинди ёрон ҷонбоз кун ?

کجایند یاران جانباز کن؟

Набарда сарони сарафрози ман

نبرده سران سرافراز من

Дариғо ки бикс дар ин гарми хок

دریغا که بیکس در این گرم خاک

Лаби ташнаи зингўнаҳи гаштами ҳалок

لب تشنه زینگونه گشتم هلاک

Чу дар хоб шуд дида ӣ шаҳриёр

چو در خواب شد دیده ی شهریار

Бирафт аз тани офариниш , қарор

برفت از تن آفرینش، قرار

Яке гирд бар пой шуд , қиргўн

یکی گرد بر پای شد، قیرگون

Замини ҳамчу афлок шуд бе сукӯн

زمین همچو افلاک شد بی سکون

Агар шоҳи бемор бар ҷо набӯд

اگر شاه بیمار بر جا نبود

Асар аз срӣ ва сурайё набӯд

اثر از ثری و ثریا نبود

Бипардохт чун шимури азкори шоҳ

بپرداخت چون شمر ازکار شاه

Бурун омад аз гавдии қатлгоҳ

برون آمد از گودی قتلگاه

Ба домони наҳуфтаи сршоаҳи дайн

به دامان نهفته سرشاه دین

Ба тозии раҷаз май сурӯд инчунин

به تازی رجز می سرود اینچنین

Ки киштами ман онро ки аз боб ва моам

که کشتم من آن را که از باب و مام

Накӯтар бадии зоҳли гетии тамом

نکوتر بدی زاهل گیتی تمام

Бикуштам мари он Сайиди пок ро

بکشتم مر آن سید پاک را

Ки дилбанди бади шоҳи лўлок ро

که دلبند بد شاه لولاک را

Харидам ба худ андари ин зишти кор

خریدم به خود اندر این زشت کار

Ба ҳар ду ҷаҳони хашми парвардгор

به هر دو جهان خشم پروردگار

Зиҳии сибти поки расӯли амин

زهی سبط پاک رسول امین

Зиҳии обрӯи бахши дайни мубин

زهی آبرو بخش دین مبین

Ки дар роҳи яздони зхўди дасти шаст

که در راه یزدان زخود دست شست

Ки бишкаста ҳо гардад аз ваии дуруст

که بشکسته ها گردد از وی درست

Бидод ончӣ будаш ба ҷонони хеш

بداد آنچه بودش به جانان خویش

Ки бинад магар рӯй яздони хеш

که بیند مگر روی یزدان خویش

Биёмухт мари халқро бандаи ?гий

بیاموخت مر خلق را بنده گی

Взў муддаӣ ёфт , шармандаи ?гий

وزو مدعی یافت، شرمنده گی

Чу ӯ дод дар роҳи ҳақ ҳар чаҳ дошт

چو او داد در راه حق هر چه داشت

Худо низ дод ончӣ бо вай гузошт

خدا نیز داد آنچه با وی گذاشت

Ҷинону ҷҳимш ба фармон намӯд

جنان و جحیمش به فرمان نمود

Ҷаҳонро ба меҳраш гаравгон намӯд

جهان را به مهرش گروگان نمود

Зимоми шафоати бадв боз дод

زمام شفاعت بدو باز داد

Ба меҳраши раҳи мағфират соз дод

به مهرش ره مغفرت ساز داد

Ҳар он хоки кўро буд хобгоҳ

هر آن خاک کورا بود خوابگاه

Фузунтар шуд аз каъбааш пойгоҳ

فزونتر شد از کعبه اش پایگاه

Савоби тавофаши фузуни ши басӣ

ثواب طوافش فزون ش بسی

ЗтўФи худои хона аз ҳар касе

زطوف خدا خانه از هر کسی

Грстни бадв қадар дорад чунон

گرستن بدو قدر دارد چنان

Ки подош ӯ бартараст аз гумон

که پاداش او برتر است از گمان

Бен мижа ,гар каси кунадтар зи об

بن مژه، گر کس کندتر ز آب

Буд боғи минӯаш , камтари савоб

بود باغ مینوش، کمتر ثواب

Аё кори фармои иқлӣми ишқ

ایا کار فرمای اقلیم عشق

Трозндаҳ ӣ гоҳ ва дияем ишқ

طرازنده ی گاه و دیهیم عشق

Хдиўи сарафрози айвони дайн

خدیو سرافراز ایوان دین

Ҷҳонбхши маҳбӯби ҷони офарин

جهانبخش محبوب جان آفرین

Яке сӯии ин банда ӣ зори байн

یکی سوی این بنده ی زار بین

Бад-ӣни рӯи сипоҳи гунаҳкори байн

بدین رو سپاه گنهکار بین

Гунаҳ дорам фузунтар аз ҳар касе

گنه دارم فزونتر از هر کسی

Валикини туро дӯст дорам басӣ

ولیکن تو را دوست دارم بسی

Саноӣ ту гӯям ҳамеи субҳу шом

ثنای تو گویم همی صبح و شام

Гирифта ба мотами саройяти ном

گرفته به ماتم سراییت نام

Яке қатра аз абри раҳмати бабор

یکی قطره از ابر رحمت ببار

Мари ин банда аз тира рӯе барор

مر این بنده از تیره رویی برآر

Худоё ба шоҳ шаҳидам бубахш

خدایا به شاه شهیدم ببخش

Ба сибти расӯл Маҷидам бубахш

به سبط رسول مجیدم ببخش

Кунун бишинав аз бора ӣ шаҳи сухан

کنون بشنو از باره ی شه سخن

ЗгФтори донишварони куҳан

زگفتار دانشوران کهن

Чу зон кор шуд рӯзи гетии сиёҳ

چو زان کار شد روز گیتی سیاه

Зҳомўн падедор шуд асби шоҳ

زهامون پدیدار شد اسب شاه