Ба ҳар сӯи дмони ҳамчуи боди дмон

به هر سو دمان همچو باد دمان

Ба буии сулаймони охири замон

به بوی سلیمان آخر زمان

Паии ҷустуҷӯии худованди хеш

پی جستجوی خداوند خویش

Гирифтаи раҳи қтлгаҳро ба пеш

گرفته ره قتلگه را به پیش

Тани куштаи гонро ҳаме кард , буи

تن کشتگان را همی کرد، بوی

Равон карда брраҳи зчшмони ду ҷӯй

روان کرده بر ره ز چشمان دو جوی

Ҳамеи барзад аз парда ӣ дили хурӯш

همی برزد از پردهٔ دل خروش

Ниҳодаи сипаҳ бар ба овоаш , гӯш

نهاده سپه بر به آواش، گوش

Ба тозӣ ҳаме гуфтӣ Эй дод , дод

به تازی همی گفتی ای داد، داد

зи бедоди ин мардуми бади ниҳод

ز بیداد این مردم بد نهاد

Ки киштанд фарзанди он шоҳ ро

که کشتند فرزند آن شاه را

Ки бинмудашон эзадии роҳ ро

که بنمودشان ایزدی راه را

Чу солор лашгар бидидаш здўр

چو سالار لشگر بدیدش ز دور

Хурӯшед бар мардумаш кин сутур

خروشید بر مردمش که‌این ستور

Буд асби пайғамбари покроӣ

بود اسب پیغمبر پاکرای

Набошад раво ков биафтад зи пой

نباشد روا که‌او بیفتد ز پای

Бигирӣд гардиш ба печони каманд

بگیرید گردش به پیچان کمند

Магари ёл ӯ андар ояд ба банд

مگر یال او اندر آید به بند

Набошад аз ин хубтар , ҳеҷ кор

نباشد از این خوبتر، هیچ کار

Ки доремаш аз шоҳи дайни ёдгор

که داریمش از شاه دین یادگار

Чунинаст ойини деви палид

چنین است آیین دیو پلید

Казу кор воруна ояд падед

کزو کار وارونه آید پدید

Ҳамеи бахшиши орад ба асбӣ ки ин

همی بخشش آرد به اسبی که این

Нишастааст пайғамбар ӯро ба зин

نشسته است پیغمبر او را به زین

Вале онкиро гуфта дар шан ӯ

ولی آنکه را گفته در شان او

Ки ӯро манаст ва манам зон ӯ

که او را من است و منم زآن او

Ба дӯш худаш менамӯдӣ савор

به دوش خودش می‌نمودی سوار

Кашандаши лаби ташна дар корзор

کشندش لب تشنه در کارزار

Ба фармони дижхим аз чори сӯй

به فرمان دژخیم از چار سوی

Ниҳоданд лашгар бидон бора рӯй

نهادند لشگر بدان باره روی

Сабки пўиаҳ , оҳӯии дашти набард

سبک پویه، آهوی دشت نبرد

Чу шери жён бар сипаҳ ҳамла кард

چو شیر ژیان بر سپه حمله کرد

Ба новирд кардан барафрошт дам

به ناورد کردن برافراشت دم

Ба шамшери дандону куполи сам

به شمشیر دندان و کوپال سم

Фузун аз чиҳил мард ҷангӣ бикушт

فزون از چهل مرد جنگی بکشت

Наҳашт онкӣ ояд лагомаш ба мушт

نهشت آنکه آید لگامش به مشت

Сипаҳро аз ӯ дили пар аз бими гашт

سپه را از او دل پر از بیم گشت

Наёраст кас назд ваии бргзшт

نیارست کس نزد وی برگذشت

Чу ин дид бен саъди шайтони параст

چو این دید بن سعد شیطان پرست

Хурӯшед каз вай бидоред даст

خروشید کز وی بدارید دست

Бубинам каз вай занад сар чаҳ кор ?

ببینم کز وی زند سر چه کار

Азу давр шуд лашгари нобакор

ازو دور شد لشگر نابکار

Чу бар хештани роҳ бигушода дид

چو بر خویشتن راه بگشاده دید

Пай ҷустани шоҳ , ҳар сӯи давид

پی جستن شاه، هر سو دوید

Биёмад дмон то бидон ҷойгоҳ

بیامد دمان تا بدان جایگاه

Ки бади хуфтаи онҷои тани поки шоҳ

که بد خفته آنجا تن پاک شاه

Танӣ дид сад пора аз теғу тир

تنی دید صد پاره از تیغ و تیر

зи хунаш замин гашта чун обгир

ز خونش زمین گشته چون آبگیر

Раседаш аз он пайкари лълФом

رسیدش از آن پیکر لعلفام

Чу буии худованди худ , брмшом

چو بوی خداوند خود، بر مشام

Хурушони бғлтид бар рӯй хок

خروشان بغلتید بر روی خاک

Ба дандон бару синаро кард чок

به دندان بر و سینه را کرد چاک

Ғаривони ҳаме бар замини кӯфти сар

غریوان همی بر زمین کوفت سر

Ҳаме аз мижаи рехт , лухти ҷигар

همی از مژه ریخت، لخت جگر

Ҳамаи хоки майдон ба мижгон бирафт

همه خاک میدان به مژگان برفت

Ҳамеи зери лаб , алзлимаҳ бигуфт

همی زیر لب، الظلیمه بگفت

Чу лухтӣ бару ёли худро бахаст

چو لختی بر و یال خود را بخست

Ба паҳлавии шаҳ бо ду зону нишаст

به پهلوی شه با دو زانو نشست

Ббўииди хӯни тани пок ӯ

ببویید خون تن پاک او

Бузади бӯса бар ҷисми сад чок ӯ

بزد بوسه بر جسم صد چاک او

Ҳамеи нӯки пайкони заҳри обдор

همی نوک پیکان زهر آبدار

Ба дандони бикунад аз тани шаҳриёр

به دندان بکند از تن شهریار

Гуҳии хок бо коса ӣ сами бикунад

گهی خاک با کاسهٔ سم بکند

Ба сӯии сипеҳри барин бар фиканд

به سوی سپهر برین برفکند

Гуҳии хира бар сӯии шаҳи бнгрист

گهی خیره بر سوی شه بنگریست

Гуҳӣ мехурӯшед ва гуҳ ме гирист

گهی می‌خروشید و گه می‌گریست

Ба шҳбаҳ ҳаме гуфт : к-эии шаҳсавор

به شهبه همی گفت: که‌ای شهسوار

Манам асби пайғамбари тоҷдор

منم اسب پیغمبر تاجدار

Ки будӣ дамии пеш , брзини ман

که بودی دمی پیش، بر زین من

Сипоҳии ҳросндаҳ аз кини ман

سپاهی هراسنده از کین من

Кунун аз чаҳ хок кардӣ сарир ?

کنون از چه خاک کردی سریر؟

Ки хоҳад марои аҳримани дастгир

که خواهد مرا اهرمن دستگیر

Зхок эй сулаймон ба боди ори пой

ز خاک ای سلیمان به باد آر پای

Ба девон бизан оташи ҷонгзоӣ

به دیوان بزن آتش جانگزای

Ҳарими ту эй шоҳ , бе ёваранд

حریم تو ای شاه، بی یاورند

Гирифтори як дашт , зишт ахтаранд

گرفتار یک دشت، زشت اخترند

Чу хуфтӣ ту , душман шавад шергир

چو خفتی تو، دشمن شود شیرگیر

Намоянди ин бекасонро асир

نمایند این بی کسان را اسیر

Бпои хез ваовар марои зери рон

بپا خیز و آور مرا زیر ران

Паии ёрӣ бе навои духтарон

پی یاری بی نوا دختران

Чу бе ту рӯми ман сӯии хаймаи гоҳ

چو بی تو روم من سوی خیمه‌گاه

Агар пурсади он пардаи ?гиии духти шоҳ

اگر پرسد آن پردگی دخت شاه

Ки асбо чаро омадӣ бесавор ?

که اسبا چرا آمدی بی سوار

Чаҳ кардӣ бидон теғи зани шаҳриёр ?

چه کردی بدان تیغ‌زن شهریار

Пас онгоҳи он бора ӣ барқи пўӣ

پس آنگاه آن بارهٔ برق پوی

Бёмўд аз хӯни шаҳ рӯйу мӯӣ

بیامود از خون شه روی و موی

Ба сӯии саро парда багушӯд бол

به سوی سراپرده بگشود بال

зи хӯни худованди худ сурхи ёл

ز خون خداوند خود سرخ یال

Нигун аз буриши зину бигусастаи танг

نگون از برش زین و بگسسته تنگ

Сарои поиш аз хӯни шаҳи лолаи ранг

سراپایش از خون شه لاله رنگ

Хурушону ҷӯшон чу дарёии чин

خروشان و جوشان چو دریای چین

Шуд аз ?вилааш бар сипеҳру замин

شد از ویله‌اش بر سپهر و زمین

Чу омад ба наздики пардаи сарой

چو آمد به نزدیک پرده‌سرای

Шуниданд бонгаши ҳарими худоӣ

شنیدند بانگش حریم خدای

Гумонишон ки баргашта аз размгоҳ

گمانشان که برگشته از رزمگاه

Ба бадрӯди эшон дигар бораи шоҳ

به بدرود ایشان دگر باره شاه

Пазира шуданро зхргаҳ ба дар

پذیره شدن را ز خرگه به در

Давиданд бепардау мӯя гар

دویدند بی پرده و مویه‌گر