Сари бонувони биҳишти барин
سر بانوان بهشت برین
Маин пардаи ?гиии духти зрғоми дайн
مهین پرده گی دخت ضرغام دین
Гирифташ равон карда аз дидаи об
گرفتش روان کرده از دیده آب
Ба дастии Аннан ва ба дастии рикоб
به دستی عنان و به دستی رکاب
Ҳаме зор гуфт эй саманди набӣ
همی زار گفت ای سمند نبی
Сарафрози асби шаҳи Ясрибӣ
سرافراز اسب شه یثربی
Аё боди паймои бидои ишқ
ایا باد پیمای بیدای عشق
Аё рФрФи арши паймои ишқ
ایا رفرف عرش پیمای عشق
Баланди осмонӣ ки будат ба зин
بلند آسمانی که بودت به زین
Чаро пушташи андохтӣ бар замин ?
چرا پشتش انداختی بر زمین؟
Чу дӯшат тиҳӣ монад аз бори ишқ
چو دوشت تهی ماند از بار عشق
Чаро даври гаштии зи солори ишқ
چرا دور گشتی ز سالار عشق
Нагаштӣ чаро соябони барсараш
نگشتی چرا سایبان برسرش
Ки камтар бисӯзад зхўри пайкараш
که کمتر بسوزد زخور پیکرش
Нмондӣ чу ниҳоди брхок , сар
نماندی چو نهاد برخاک، سر
Кашӣ аз буриш , новаки чорпр
کشی از برش، ناوک چارپر
Гумонами бад-ӣн дар аз он тохтӣ
گمانم بدین در از آن تاختی
Бару ёли худ ғарқи хӯни сохтӣ
بر و یال خود غرق خون ساختی
Ки гӯйии маро кушта шуд шоҳи ту
که گویی مرا کشته شد شاه تو
Фитод аз сипеҳри маӣ , моҳи ту
فتاد از سپهر مهی، ماه تو
Аз ин омадани барадии ороми ман
از این آمدن بردی آرام من
Ки боз омадӣ бе дили ороми ман
که باز آمدی بی دل آرام من
Биё то занами бӯсаи ?ут бар рикоб
بیا تا زنم بوسه ات بر رکاب
Ки аз хӯн шоҳ аст биравӣ хизоб
که از خون شاه است بروی خضاب
Ббўими ҳамеи мӯии дилҷӯии ту
ببویم همی موی دلجوی تو
Ки буии ҳусайн ( ъ ) ояд аз мӯии ту
که بوی حسین (ع) آید از موی تو
Дариғо ба чашмам намондааст об
دریغا به چشمم نمانده است آب
Ки шавем туро ёл аз хӯни хизоб
که شویم تو را یال از خون خضاب
Нмондии маро кошкӣ рӯзгор
نماندی مرا کاشکی روزگار
Ки ингуна байнами туро бе савор
که اینگونه بینم تو را بی سوار
Чунин рӯз агар дидамӣ ман ба хоб
چنین روز اگر دیدمی من به خواب
Аз ин пеш рафтӣ марои сабру тоб
از این پیش رفتی مرا صبر و تاب
Кунунам ки пеши омада , чун кунам ?
کنونم که پیش آمده، چون کنم؟
Магари рӯ чу маҷнӯн ба ҳомӯн кунам
مگر رو چو مجنون به هامون کنم
Валикин чаҳ созам ба Тифлони шоҳ
ولیکن چه سازم به طفلان شاه
Ки дигар надоранд ҷузи ман паноҳ
که دیگر ندارند جز من پناه
Аё чархи дигари мгрдм ба сар
ایا چرخ دیگر مگردم به سر
Аё хок брхўд махоҳам гузар
ایا خاک برخود مخواهم گذر
Чаҳ сон бебародар кунам зиндаи ?гий ?
چه سان بی برادر کنم زنده گی؟
Сроиди марои коши пояндаи ?гий
سرآید مرا کاش پاینده گی
Ҳамоно дар ин рӯзи пари шӯру шар
همانا در این روز پر شور و شر
з нав гаштаам бениёу падар
ز نو گشته ام بی نیا و پدر
Аз ин пеш дар соя ӣ Фршоаҳ
از این پیش در سایه ی فرشاه
Змни ҷуст ҳар бе паноҳии паноҳ
زمن جست هر بی پناهی پناه
Кунун дар замона паноҳам намонад
کنون در زمانه پناهم نماند
Шудам банда чун подшоҳам монад
شدم بنده چون پادشاهم ماند
Надонам аз ин пас маро чора чист
ندانم از این پس مرا چاره چیست
Ки аз муҳаррамии барсарам соя нест
که از محرمی برسرم سایه نیست
Чу лашгар битозад сӯии хаймаи гоҳ
چو لشگر بتازد سوی خیمه گاه
Чаҳ созами бад-ӣни хурдсолони шоҳ
چه سازم بدین خردسالان شاه
Чу он шеван афтод дар бонувон
چو آن شیون افتاد در بانوان
Саманди шаҳаншоҳи зору навон
سمند شهنشاه زار و نوان
Дигар бора омад сӯии қатлгоҳ
دگر باره آمد سوی قتلگاه
Ба бадрӯд зад бӯса бар пои шоҳ
به بدرود زد بوسه بر پای شاه
Худованди худро чу бадрӯд кард
خداوند خود را چو بدرود کرد
Чу сайли дмони сари сӯии рўдкрд
چو سیل دمان سر سوی رودکرد
Бияфканад худро ба оби Фурот
بیفکند خود را به آب فرات
Вази он сӯ бурун рафт ва шуд дар фалот
وز آن سو برون رفت و شد در فلات
Касе дигар ӯро ба гетӣ надид
کسی دیگر او را به گیتی ندید
Ту гуфтӣ магари сӯй гардун парид
تو گفتی مگر سوی گردون پرید