Зхргаҳи буруни омадам бо шитоб

زخرگه برون آمدم با شتاب

Дилии пари зи оташи ду дидаи пари об

دلی پر ز آتش دو دیده پر آب

Ба ногуҳи биФтодми он дами нигоҳ

به ناگه بیفتادم آن دم نگاه

Сӯии кушта ӣ шоҳу ёрони шоҳ

سوی کشته ی شاه و یاران شاه

Бидидам баданҳоӣ аз нури пок

بدیدم بدن هایی از نور پاک

Фитодаи ҳамаи ғарқа дар хӯну хок

فتاده همه غرقه در خون و خاک

Ба наздики ҳам хуфта бесар , тно

به نزدیک هم خفته بی سر، تنا

Чу қурбонии ҳоҷён дар мно

چو قربانی حاجیان در منا

Дрондм ба андеша рафтам фурӯ

درآندم به اندیشه رفتم فرو

Ҳамеи доштам бо худ ин гуфтугӯ

همی داشتم با خود این گفتگو

Ки имрӯзи ин мардуми зишти ном

که امروز این مردم زشت نام

Бикуштанд мардони моро тамом

بکشتند مردان ما را تمام

Ки буданд марди афкану теғи зан

که بودند مرد افکن و تیغ زن

Чаҳ созанд бо мо ки ҳастем зан

چه سازند با ما که هستیم زن

Чу мардон бирезанд агар хӯни мо

چو مردان بریزند اگر خون ما

Буд ёрии бахти воруни мо

بود یاری بخت وارون ما

Аз ин зиндагӣ , марги беҳтари басӣ

از این زندگی، مرگ بهتر بسی

Ки уфтад ба мо чашм ҳар нокасе

که افتد به ما چشم هر ناکسی

Ман устода , ҳайрони зкори сипеҳр

من استاده، حیران زکار سپهر

Ки аз мо чаро поки бибридаи меҳр ?

که از ما چرا پاک ببریده مهر؟

Ба ногуҳи яке хасм чун пели маст

به ناگه یکی خصم چون پیل مست

Биёмад яке найза ӯро ба даст

بیامد یکی نیزه او را به دست

Рахши тирау саҳмгини сурхи мӯӣ

رخش تیره و سهمگین سرخ موی

Ду чашмаши кабӯду пар аз чин ба рӯй

دو چشمش کبود و پر از چین بَروی

Гурозон ва тозон чу гурги дижам

گرازان و تازان چو گرگ دژم

Гурезони зи ваии оҳӯони ҳарам

گریزان ز وی آهوان حرم

Раседӣ ба ҳар як аз он бонувон

رسیدی به هر یک از آن بانوان

Бёзрдӣ ӯро ба чӯбу синон

بیازردی او را به چوب و سنان

Кашидӣ ба сахтии зсри мъҷрш

کشیدی به سختی زسر معجرش

Гирифтӣ азуи рахт ва ҳам зевараш

گرفتی ازو رخت و هم زیورش

Саросема аз бими он зишти гург

سراسیمه از بیم آن زشت گرگ

Ҳамеи хиради ҷустии паноҳ аз бузург

همی خرد جستی پناه از بزرگ

Ман аз диданаши сахт тарсон шудам

من از دیدنش سخت ترسان شدم

Гурезон ба сӯй биёбон шудам

گریزان به سوی بیابان شدم

Чу дидам гурезандаи он зишти мард

چو دیدم گریزنده آن زشت مرد

Зднболи ман андар омад чу гирд

زدنبال من اندر آمد چو گرد

Бен найза бар дӯши ман кӯфти сахт

بن نیزه بر دوش من کوفت سخت

Фитодам ба рӯи ҳамчуи барг аз дарахт

فتادم به رو همچو برگ از درخت

Рабӯд аз серуми мъҷри он нобакор

ربود از سرم معجر آن نابکار

Ба гӯшам бидид андаруни гӯшвор

به گوشم بدید اندرون گوشوار

Гирифт ва чунонаш ба сахтӣ кашид

گرفت و چنانش به سختی کشید

Каз он парда ӣ гӯши ман бар дарид

کز آن پرده ی گوش من بر درید

Равони гашт бар чеҳри хӯнами згўш

روان گشت بر چهر خونم زگوش

Зосиби он захм рафтам зҳўш

زآسیب آن زخم رفتم زهوش

Фитодам чу бар хок бе туаш втоб

فتادم چو بر خاک بی توش وتاب

Ҳаме тофт бар пайкарами офтоб

همی تافت بر پیکرم آفتاب

Чу лухтии баромад ба ҳуши омадам

چو لختی برآمد به هوش آمدم

Хурӯшии зболин ба гӯши омадам

خروشی زبالین به گوش آمدم

Яке барсарам гиря мекард зор

یکی برسرم گریه می کرد زار

Кашидӣ здли нола ҳамчун ҳазор

کشیدی زدل ناله همچون هزار

Чу кардам нигаҳ дидам он зайнаб ( с ) аст

چو کردم نگه دیدم آن زینب (س) است

Ки аз баҳри ман рӯз ӯ чун шаб аст

که از بهر من روز او چون شب است

Чу дид онкӣ омад равонам ба тан

چو دید آنکه آمد روانم به تن

Бифармуд к-эии мӯниси ҷони ман

بفرمود کای مونس جان من

Маро кошкӣ тан шудӣ бе равон

مرا کاشکی تن شدی بی روان

намедидам аинсони туро бе тавон

نمی دیدم اینسان تو را بی توان

Ба похизи вазин беш эдар мапоӣ

به پاخیز وزین بیش ایدر مپای

Миннат май барамгар туро нест пой

منت می برم گر تو را نیست پای

Ки ошуфтаам баҳри Тифлони шоҳ

که آشفته ام بهر طفلان شاه

Дигар баҳри он хаста ӣ бе паноҳ

دگر بهر آن خسته ی بی پناه

Надонам каз он қавми бидодгар

ندانم کز آن قوم بیدادگر

Мрони биксонро чаҳ омад ба сар

مرآن بیکسان را چه آمد به سر

Бигуфтам : ки эй бонӯии ғмгсор

بگفتم: که ای بانوی غمگسار

Чаҳ сони сар бараҳна шавам раҳсипор ?

چه سان سر برهنه شوم رهسپار؟

Яке ҷомеъа ӣ куҳнаовар ба ман

یکی جامعه ی کهنه آور به من

Ки бо он бапушам сари хештан

که با آن بپوشم سر خویشتن

Ба ман гуфт бонӯи басии пари зи оҳ

به من گفت بانو بسی پر ز آه

Марои байни вазони пас змни ҷомаи хоҳ

مرا بین وزان پس زمن جامه خواه

Ба чизе агар дастраси доштам

به چیزی اگر دسترس داشتم

Сари худ бараҳнаи бнгзоштм

سر خود برهنه بنگذاشتم

Чу дидам накӯи исмати кирдигор

چو دیدم نکو عصمت کردگار

Набӯдаш чу ман чодару гӯшвор

نبودش چو من چادر و گوشوار

Ба ҷузи мӯии чизяш барсар набӯд

به جز موی چیزیش برسر نبود

Бару дӯшаш аз тозӣонаи кабӯд

بر و دوشش از تازیانه کبود

Чу дидам чунон аз серум ҳуш шуд

چو دیدم چنان از سرم هوش شد

Ғами хешам аз дил фаромӯш шуд

غم خویشم از دل فراموش شد

Аз онҷо бирафтем пас бо шитоб

از آنجا برفتیم پس با شتاب

Сӯии хайма бар чеҳра аз кафи ниқоб

سوی خیمه بر چهره از کف نقاب

Чу рафтам бидидам ки дрхимаҳи гоҳ

چو رفتم بدیدم که درخیمه گاه

Намонда ба ҷои ғайри хоки сиёҳ

نمانده به جا غیر خاک سیاه

Шаҳаншоҳи бемор дар остон

شهنشاه بیمار در آستان

БиФтодаҳи брхоку хуфтаи синон

بیفتاده برخاک و خفته سنان

Тани нозукаши тафтаи азтоби таб

تن نازکش تفته ازتاب تب

з беобиаш хушк гардӣда лаб

ز بی آبی اش خشک گردیده لب

Нишастем бар гирд ӯ мӯя гар

نشستیم بر گرد او مویه گر

Ки моро аз тани ин пас чаҳ ояд ба сар ?

که ما را از تن این پس چه آید به سر؟

Зтороҷи харгоҳи зини алъбод

زتاراج خرگاه زین العباد

Ситамҳо ки он шоҳ дид аз ъинод

ستم ها که آن شاه دید از عناد