Яке достон дидаам ҷонгзо

یکی داستان دیده ام جانگزا

з гуфт маин духти шери худо

ز گفت مهین دخت شیر خدا

Бпиўндмши ман ба гуфтори хеш

بپیوندمش من به گفتار خویش

Ки оташи занам бар дили шиъа , беш

که آتش زنم بر دل شیعه، بیش

Чунин гуфта он бонӯии расатон

چنین گفته آن بانوی راستان

Ки будам ман устода бар остон

که بودم من استاده بر آستان

Бар хайма ӣ Сайиди алсоҷдин

بر خیمه ی سید الساجدین

зи тимори бемори худ дили ғамин

ز تیمار بیمار خود دل غمین

Ба ногуҳ биёмад яке зишти мард

به ناگه بیامد یکی زشت مرد

Ки будаш ду чашми азрақу мӯии зард

که بودش دو چشم ازرق و موی زرد

Ба тороҷи он хайма бикшод даст

به تاراج آن خیمه بگشاد دست

Кам ва бешро ҷумла дарҳам бибаст

کم و بیش را جمله درهم ببست

Яке пӯст дар зери бемор буд

یکی پوست در زیر بیمار بود

Ки беарзишу куҳнау хор буд

که بی ارزش و کهنه و خوار بود

Бнгзшт зон пора ӣ пӯст низ

بنگذشت زان پاره ی پوست نیز

Натарсад аз пурсиши растхез

نترسد از پرسش رستخیز

Гирифташ канор ва барафшонад сахт

گرفتش کنار و برافشاند سخت

Ба рӯй андар омад шаҳи некбахт

به روی اندر آمد شه نیکبخت

Дигар чун дарони хайма чизе надид

دگر چون درآن خیمه چیزی ندید

Ба тороҷ шуд рахт ва бар ман расед

به تاراج شد رخت و بر من رسید

Рабӯд аз сари ман куҳани мъҷрм

ربود از سر من کهن معجرم

Дигар ончии бади пӯшиши андар барам

دگر آنچه بد پوشش اندر برم

Ду овез дргўш будам зи зар

دو آویز درگوش بودم ز زر

Баровардаш аз гӯшами он бади сайр

برآوردش از گوشم آن بد سیر

Шигифто ки он бад гуҳар ме гирист

شگفتا که آن بد گهر می گریست

Бигуфтам : ки ин гиряи ?ут баҳр чист ?

بگفتم: که این گریه ات بهر چیست؟

Бигуфто : ки гарем бидон каз ситам

بگفتا:که گریم بدان کز ستم

Чаҳ бад рафт бо ол шоҳ амам

چه بد رفت با آل شاه امم

зи гуфтор ӯ шуд дилами хашмгин

ز گفتار او شد دلم خشمگین

Бадв гуфтам : эй пайрави мушрикин

بدو گفتم: ای پیرو مشرکین

Ба ту бе хиради боди хашми худо

به تو بی خرد باد خشم خدا

з пайкар кунад дасту пояти ҷудо

ز پیکر کند دست و پایت جدا

Бисӯзад туро оташи ин ҷаҳон

بسوزد تو را آتش این جهان

Аз он пеши корӣ ба дӯзахи макон

از آن پیش کاری به دوزخ مکان

Навиштанд аҳли сайр дар китоб

نوشتند اهل سیر در کتاب

Ки нафрин бонӯ бишуд мустаҷоб

که نفرین بانو بشد مستجاب

Бидон бади гуҳари хўлии асбҳӣ

بدان بد گهر خولی اصبحی

Чу мухтор бар шуд ба тахти шаҳӣ

چو مختار بر شد به تخت شهی

Ба бандаш дар афтод он зишти мард

به بندش در افتاد آن زشت مرد

Бипурсад аз ӯ то ки аз бад чаҳ кард ?

بپرسد از او تا که از بد چه کرد؟

Ситамҳои худро саросар бигуфт

ستم های خود را سراسر بگفت

Наёраст зон ҷумла чизе наҳуфт

نیارست زان جمله چیزی نهفت

Ҳаме то бидонҷо ки бонӯии дайн

همی تا بدانجا که بانوی دین

Чаҳ фармуд бо вай ки шуд хашмгин

چه فرمود با وی که شد خشمگین

Чу бишунид гуфтор ӯ никроӣ

چو بشنید گفتار او نیکرای

Бифармуд каз ваии ду дасту дупоӣ

بفرمود کز وی دو دست و دوپای

Буриданд ва пас оташ афрӯхтанд

بریدند و پس آتش افروختند

Тани тираашро дар он сӯхтанд

تن تیره اش را در آن سوختند

Ҳамиди бен мусаллами зи кӯфии сипоҳ

حمید بن مسلم ز کوفی سپاه

Бигуфто : ки рафтам сӯии хаймаи гоҳ

بگفتا: که رفتم سوی خیمه گاه