Умр чун зи харгоҳи шаҳи гашти давр

عمر چون ز خرگاه شه گشت دور

Бигуфто ба он мардуми пари ғурур

بگفتا به آن مردم پر غرور

Ки сӯзед ин хаймаҳоро тамом

که سوزید این خیمه ها را تمام

Ба хўшнўдии кори фармои шом

به خوشنودی کار فرمای شام

Сипаҳи парда ӣ шармро сӯхтанд

سپه پرده ی شرم را سوختند

Бирафтанду оташ бар афрӯхтанд

برفتند و آتش بر افروختند

Барони хаймаҳо яксар озар заданд

برآن خیمه ها یکسر آذر زدند

Млоики зи ғами даст бар сар заданд

ملایک ز غم دست بر سر زدند

Сарое ки аз арш дидӣ дуруд

سرایی که از عرش دیدی درود

Сияҳи харгаҳии гашт аз тираи дӯд

سیه خرگهی گشت از تیره دود

Аз он дӯд шуд рӯй гетии сиёҳ

از آن دود شد روی گیتی سیاه

Чу аз оҳи пӯшидаи рӯйони шоҳ

چو از آه پوشیده رویان شاه

Ситамдидагон аз туфи он шарор

ستمدیدگان از تف آن شرار

Ҳросндаҳи гаштанду осема сор

هراسنده گشتند و آسیمه سار

Давиданд бо зорӣу ашку оҳ

دویدند با زاری و اشک و آه

Гирифтанд домони бемори шоҳ

گرفتند دامان بیمار شاه

Бигуфтанд : эй шаҳ ба фарёди рас

بگفتند: ای شه به فریاد رس

Ки оташ фароз омад аз пеш ва пас

که آتش فراز آمد از پیش و پس

Бисӯзанд айдун ҳамаи ройгон

بسوزند ایدون همه رایگان

Стмкши занон , бе падари кӯдакон

ستمکش زنان، بی پدر کودکان

Чаҳ фармони диҳии чора ӣ кор чист

چه فرمان دهی چاره ی کار چیست

Ки каси чораи созандаи ғайр ту нест

که کس چاره سازنده غیر تو نیست

Бифармуд шаҳ , сар ба саҳро наед

بفرمود شه، سر به صحرا نهید

з сӯзанда оташ магар вораед

ز سوزنده آتش مگر وارهید

Ба фармон намуданд яксар фирор

به فرمان نمودند یکسر فرار

Магари доғдли зайнаб ( ъ ) бе қарор

مگر داغدل زینب (ع) بی قرار

Нарафт ӯ , ки побанди бемор буд

نرفت او،که پابند بیمار بود

Дилаши баста ӣ ранҷу тимор буд

دلش بسته ی رنج و تیمار بود

Бадв гуфт дорои даврон , ту низ

بدو گفت دارای دوران، تو نیز

Сари хеши гиру зотши гурез

سر خویش گیر و زآتش گریز

Бадв гуфт бонӯ мабод онкии ман

بدو گفت بانو مباد آنکه من

Хӯрам бо ғаматанда хештан

خورم با غمت انده خویشتن

Чу тимори ту сўздми андарун

چو تیمار تو سوزدم اندرون

Чаҳ бок ар бисӯзад танам аз бурун

چه باک ار بسوزد تنم از برون

Ҳамон ба ки фармони диҳӣ то ту ро

همان به که فرمان دهی تا تو را

Барам давр аз ин оташи ҷонгзо

برم دور از این آتش جانگزا

Вазони пас нуҳуми андари ин дашт , рӯй

وزان پس نهم اندر این دشت، روی

з сар гаштагон мекунам ҷустуҷӯӣ

ز سر گشتگان می کنم جستجوی

Бигуфт ин ва бигирифт шаҳро ба бар

بگفت این و بگرفت شه را به بر

Гшонидш аз хаймаи он сӯй тар

گشانیدش از خیمه آن سوی تر

Пас омад ба ҳомӯни рухӣ бе ниқоб

پس آمد به هامون رخی بی نقاب

Бидид он ба бурҷи ҳаёи офтоб

بدید آن به برج حیا آفتاب

Парокандаи атфоли хуршеди чеҳр

پراکنده اطفال خورشید چهر

Дар он дашт чун ахтарон дар сипеҳр

در آن دشت چون اختران در سپهر

Бараҳнаи сару пой дар офтоб

برهنه سر و پای در آفتاب

Ба дили ҳавли оташ ба лаби номи боб

به دل هول آتش به لب نام باب

з ҳар сӯии саргаштагонро бихонад

ز هر سوی سرگشتگان را بخواند

Биовараду баргарди он шаҳи нишонд

بیاورد و برگرد آن شه نشاند

Пас онгоҳ бинмуд рӯй ниёз

پس آنگاه بنمود روی نیاز

Сӯии Ясриб ва , гуфт ингуна роз

سوی یثرب و، گفت اینگونه راز

Ки эй поки пайғамбари тоҷўр

که ای پاک پیغمبر تاجور

Зтрбти сӯй Карбало кун гузар

زتربت سوی کربلا کن گذر

Ҳусайнӣ ( ъ ) ки прўрдиаш даркинори

حسینی (ع) که پروردی اش درکنار

Бибин гашта аз хӯни таниши лолаи зор

ببین گشته از خون تنش لاله زار

Сарашро бурӣдаи нигар аз қафо

سرش را بریده نگر از قفا

Буриши пораи пораи зтиғи ҷафо

برش پاره پاره زتیغ جفا

Ҳамон кӯдакони гиромӣат ро

همان کودکان گرامیت را

Марони дӯда ӣ пок наАМИТ ро

مران دوده ی پاک نامیت را

Ки брсоиаҳи шан токунӯн меҳру моҳ

که برسایه شان تاکنون مهر و ماه

НиФкндаҳи ҳаргиз ба хираи нигоҳ

نیفکنده هرگز به خیره نگاه

Гирифтори байн дар кафи аҳриман

گرفتار بین در کف اهرمن

Бараҳнаи сар ва рӯй дар анҷуман

برهنه سر و روی در انجمن

Лабоне ки чун ғунчаи сироб буд

لبانی که چون غنچه سیرآب بود

Бибин аз аташ чун бунафшаи кабӯд

ببین از عطش چون بنفشه کبود

Нигари сӯхтаи боргоҳӣ ки , бор

نگر سوخته بارگاهی که، بار

Сурӯши андари он хостӣ чанд бор

سروش اندر آن خواستی چند بار

Басӣ бо наёр гуфт зоингўнаҳи дард

بسی با نیار گفت زاینگونه درد

Ҷавобӣ чу бишунид хомӯш кард

جوابی چو بشنید خاموش کرد

Кунун бози гирдами сӯии қатлгоҳ

کنون باز گردم سوی قتلگاه

Бигӯям чаҳ кардан бо ҷисми шоҳ

بگویم چه کردن با جسم شاه

Пасини гоҳи кони лашгари кӣнаи ҷӯ

پسین گاه کان لشگر کینه جو

Ниҳоданд зии хайма ӣ хеши рӯ

نهادند زی خیمه ی خویش رو