Пас аз ғорати хайма ӣ шаҳриёр

پس از غارت خیمه ی شهریار

зи лашгари сипаҳдори бади рӯзгор

ز لشگر سپهدار بد روزگار

Гузин крддўнии бидонадяш ва гуфт :

گزین کرددونی بداندیش و گفت:

Яке орзӯ дорам андар наҳуфт

یکی آرزو دارم اندر نهفت

Барояд агар аз шумо коми ман

برآید اگر از شما کام من

Равон бршмо гардад анъоми ман

روان برشما گردد انعام من

Битозед бар пушти асбон , савор

بتازید بر پشت اسبان، سوار

Зада наъл нав барисам роҳвор

زده نعل نو برسم راهوار

Бикӯбед бо наъли тозии саманд

بکوبید با نعل تازی سمند

Тани куштагонро ба ҳам банди банд

تن کشتگان را به هم بند بند

Ба фармон ӯ даҳ нафари рӯсиёҳ

به فرمان او ده نفر روسیاه

Бирафтанд ва карданд дайнро табоҳ

برفتند و کردند دین را تباه

Таниро ки ҳамсанги танзил буд

تنی را که همسنگ تنزیل بود

Бару пӯшиш аз пари ҷбрил буд

بر و پوشش از پر جبریل بود

Хӯриш ёфта аз забони расӯл

خورش یافته از زبان رسول

Тану ҷонаш аз ҷисму ҷони расӯл

تن و جانش از جسم و جان رسول

Намуданд бо сами асби ситез

نمودند با سم اسب ستیز

Ҳамаи устихони андарони рези рез

همه استخوان اندران ریز ریز

Дамӣ каз паии бора ӣ боди пой

دمی کز پی باره ی باد پای

Шикастанди сандӯқи илми худоӣ

شکستند صندوق علم خدای

Шигифто ки сандӯқи рухшандаи меҳр

شگفتا که صندوق رخشنده مهر

Науфтод аз пеши тоқи сипеҳр

نیفتاد از پیش طاق سپهر

Тани куштагонро ба сами саманд

تن کشتگان را به سم سمند

Чу сӯдманди он қавми ноҳӯшманд

چو سودمند آن قوم ناهوشمند

Сари бахти худро нигун сохтанд

سر بخت خود را نگون ساختند

Бар зода ӣ саъд дун тохтанд

بر زاده ی سعد دون تاختند

Бигуфтанд : эй мейр гавҳар бисанҷ

بگفتند: ای میر گوهر بسنج

Ки моро сазад ганҷҳо пои ранҷ

که ما را سزد گنج ها پای رنج

Намудем мо аршро поймол

نمودیم ما عرش را پایمال

Бсўдими хуршедро аз ҳилол

بسودیم خورشید را از هلال

Бадишон бигуфто бади андеши мард

بدیشان بگفتا بد اندیش مرد

Ки аз дил нашуд оташи кӣнаи сард

که از دل نشد آتش کینه سرد

Марои орзӯ буд дар дили чунон

مرا آرزو بود در دل چنان

Каз эшон намонад ба гетии нишон

کز ایشان نماند به گیتی نشان

Бибояд ки ин лашгари кӣнаи хоҳ

بباید که این لشگر کینه خواه

Бар эшон битозанд фардо , пагоҳ

بر ایشان بتازند فردا، پگاه

Бсоииди зонгўнаҳи андомашон

بسایید زانگونه اندامشان

Ки бар ҷо намонад ба ҷузи номашон

که بر جا نماند به جز نامشان

зи андеша ӣ марди ноҳӯшманд

ز اندیشه ی مرد ناهوشمند

Чу огоҳ шуд зайнаб ( с ) арҷманд

چو آگاه شد زینب (س) ارجمند

Бипечед бар хеш ва бигирист зор

بپیچید بر خویش و بگریست زار

Бдонгўнаҳ гардид осема сор

بدانگونه گردید آسیمه سار

Ки осори марг аз Рахш шуд падед

که آثار مرگ از رخش شد پدید

Чу бонӯии худро чунон , Фзаҳ дид

چو بانوی خود را چنان، فضه دید

Бигуфто : ки эй бонӯии сарфароз

بگفتا: که ای بانوی سرفراز

Зондишаҳи худро ҷигари хӯни мсоз

زاندیشه خود را جگر خون مساز

Агар дастгирем ва овора ем

اگر دستگیریم و آواره ایم

На чандон забунем ва бечора ем

نه چندان زبونیم و بیچاره ایم

Шунидам яке барда ӣ покдин

شنیدم یکی برده ی پاکدین

Ки озод буд аз расӯли амин

که آزاد بود از رسول امین

Ба солии сафарро ба дарё нишаст

به سالی سفر را به دریا نشست

Баромади яке мавҷу киштии шикаст

برآمد یکی موج و کشتی شکست

Бияфканад мавҷӣ ба хушкии зоб

بیفکند موجی به خشکی زآب

Дар он дашт биниҳод сар бо шитоб

در آن دشت بنهاد سر با شتاب

Биёмад яке нестонаш ба пеш

بیامد یکی نیستانش به پیش

Ҳужабрии дарони хуфта чун говмеш

هژبری درآن خفته چون گاومیش

Бар ӯ роҳи басти он гуруснаи ҳужабр

بر او راه بست آن گرسنه هژبر

Хурӯшед биравӣ чу ғуррандаи абр

خروشید بروی چو غرنده ابر

Бигуфто бадви банда ӣ покдин

بگفتا بدو بنده ی پاکدین

Ки эй шери ғурранда ӣ хмшгин

که ای شیر غرنده ی خمشگین

Манам банда ӣ подшоҳи аном

منم بنده ی پادشاه انام

Туро хӯни ёрон ӯ шуд ҳаром

تو را خون یاران او شد حرام

зи гуфтор ӯ шер шуд лоба гар

ز گفتار او شیر شد لابه گر

Ба поиши бимолид аз меҳри сар

به پایش بمالید از مهر سر

Ба пушти худаш бар нишонеду тафт

به پشت خودش بر نشانید و تفت

Ба ободи бумаши расонид ва рафт

به آباد بومش رسانید و رفت

Маро низ дӯши андари ӣнҷо ба гӯш

مرا نیز دوش اندر اینجا به گوش

зи шери жён андар омад хурӯш

ز شیر ژیان اندر آمد خروش

Агар ҳаст фармон , рӯми сӯй ӯ

اگر هست فرمان، روم سوی او

Бигӯям бар ӯ ҳоли шаҳи мӯ ба мӯ

بگویم بر او حال شه مو به مو

Бёрмш то дар бар қатлгоҳ

بیارمش تا در بر قتلگاه

Ки ӯ посбонӣ кунад то пагоҳ

که او پاسبانی کند تا پگاه

Намонад ки ин мардуми нобакор

نماند که این مردم نابکار

Бигарданд бар орзӯи комгор

بگردند بر آرزو کامگار

Бидон кори бонӯ чу дастур дод

بدان کار بانو چو دستور داد

Бишуд Фзаҳи сӯии Нитсаатон чу бод

بشد فضه سوی نیستان چو باد

Биёмад дмон то ба бунгоҳи шер

بیامد دمان تا به بنگاه شیر

Яке шер дидаш ҷавону далер

یکی شیر دیدش جوان و دلیر

Чу хуфтаи ҳиўнӣу рангаш чу қор

چو خفته هیونی و رنگش چو قار

Сараши кӯҳи осо , даҳони ҳамчуи ғор

سرش کوه آسا، دهان همچو غار

Бадв гуфт он шери ҳақро раҳе

بدو گفت آن شیر حق را رهی

Ки эй дад магар нестат огаҳӣ ?

که ای دد مگر نیستت آگهی؟

Ки бо зода ӣ шери яздон чаҳ рафт ?

که با زاده ی شیر یزدان چه رفت؟

Чаҳ хусбӣ ? ба ёряш башитоб тафт

چه خسبی؟ به یاریش بشتاب تفت

Мҳл то ки ин қавми ноҳӯшманд

مهل تا که این قوم ناهوشمند

Бсоинди ҷисмаш ба наъли саманд

بسایند جسمش به نعل سمند

Мҳл то ки ин қавми ноҳӯшманд

مهل تا که این قوم ناهوشمند

Бсоинди ҷисмаш ба наъли саманд

بسایند جسمش به نعل سمند

Ба гуфтор ӯ дад фаро дод гӯш

به گفتار او دد فرا داد گوش

Баровард пас раъди осои хурӯш

برآورد پس رعد آسا خروش

Биҷунбед аз ҷой ва омад равон

بجنبید از جای و آمد روان

Шудаи мӯяш аз хашм ҳамчун синон

شده مویش از خشم همچون سنان

Хурушону гирён чу абри сиёҳ

خروشان و گریان چو ابر سیاه

Биёмад ҳаме то бар қатлгоҳ

بیامد همی تا بر قتلگاه

Тани куштагонро ббўииди зор

تن کشتگان را ببویید زار

Ҳаме буд ҷӯянда ӣ шаҳриёр

همی بود جوینده ی شهریار

Бар кушта ӣ шоҳи дайн чун расед

بر کشته ی شاه دین چون رسید

Тан бесарашро ба хӯн ғарқа дид

تن بی سرش را به خون غرقه دید

Бару синау чеҳру чанголу ёл

بر و سینه و چهر و چنگال و یال

Зхўни худованд худ кард ол

زخون خداوند خود کرد آل

Ббўииди сад пораи андом ӯ

ببویید صد پاره اندام او

Бабўсед он ҷисми глФом ӯ

ببوسید آن جسم گلفام او

Ба чанголу дандони ҳам тиркин

به چنگال و دندان هم تیرکین

Кашид аз тани чоки дорои дайн

کشید از تن چاک دارای دین

Ҳама шаб хурӯшед то субҳдам

همه شب خروشید تا صبحدم

Сипеда ки хуршеди барзади илм

سپیده که خورشید برزد علم

Бирафтанд он лашгари нобакор

برفتند آن لشگر نابکار

Ба соиидни пайкари шаҳриёр

به ساییدن پیکر شهریار

БиФтодшони дидаи барони ҳужабр

بیفتادشان دیده برآن هژبر

Хурушону ҷӯшон чу ғуррандаи абр

خروشان و جوشان چو غرنده ابر

Ки май гашти гирён ба гирди эмом

که می گشت گریان به گرد امام

Бару ёлаш аз хӯни шаҳи лаъли фом

بر و یالش از خون شه لعل فام

Барояшон буғурред ва багушӯд дам

برایشان بغرید و بگشود دم

Ҳама борагӣ кард якбораи Ром

همه بارگی کرد یکباره رم

Басои асб , коФкнд аз худ савор

بسا اسب، کافکند از خود سوار

Сӯй дашт бигирифт роҳи фирор

سوی دشت بگرفت راه فرار

Саворон аз он шер тарсон шуданд

سواران از آن شیر ترسان شدند

Брмири лашгар , ҳаросон шуданд

برمیر لشگر، هراسان شدند

Бигуфтанд бо ӯ зи кирдори шер

بگفتند با او ز کردار شیر

Сари марди бад гавҳар омад ба зер

سر مرد بد گوهر آمد به زیر

Бигуфто мҷўиид бо ваии ситез

بگفتا مجویید با وی ستیز

Мари ин роз пӯшида доред низ

مر این راز پوشیده دارید نیز

Гузаштанд ночор аз он кори зишт

گذشتند ناچار از آن کار زشت

Ки ҳаргиз набенанд рӯй биҳишт

که هرگز نبینند روی بهشت