Чу бишунид овоӣ ӯ духти шоҳ

چو بشنید آوای او دخت شاه

Ки бади Фотимаи номи он бе паноҳ

که بد فاطمه نام آن بی پناه

Тани нозукаши зору ранҷур буд

تن نازکش زار و رنجور بود

Ғамин буд каз боби худ давр буд

غمین بود کز باب خود دور بود

Ҳамаи рӯзааш дида бар роҳ буд

همه روزه اش دیده بر راه بود

Шубон , пешааш нолау оҳ буд

شبان، پیشه اش ناله و آه بود

Агар як замони хешро хуфта дид

اگر یک زمان خویش را خفته دید

Рӯонаши ҳамеи хоб ошуфта дид

روانش همی خواب آشفته دید

Аз он бонги мотами з ҷо шуд дилаш

از آن بانگ ماتم ز جا شد دلش

Ки аз бахти худ бадгумони бади дилаш

که از بخت خود بدگمان بد دلش

Бигуфто бадви вои бртўи ғроб

بگفتا بدو وای برتو غراب

Дили ман зи бонг ту омад ба тоб

دل من ز بانگ تو آمد به تاب

Бигӯ то зи марг ки дории хабар ?

بگو تا ز مرگ که داری خبر؟

Зхўн ки олӯдае болу пар ?

زخون که آلوده ای بال و پر؟

Ғробш бигуфто : зи марги эмом

غرابش بگفتا: ز مرگ امام

Хабар дорам эй бонӯии никном

خبر دارم ای بانوی نیکنام

Бадв гуфт бонӯи зи сари рафтаи ҳуш

بدو گفت بانو ز سر رفته هوش

Ки ӯро чаҳ номаст ? аз ман мапуаш

که او را چه نام است؟ از من مپوش

Ки набӯд ба ҷузи боби ман дар ҷаҳон

که نبود به جز باب من در جهان

Имомӣ дигар зани ошкору ниҳон

امامی دگر زن آشکار و نهان

Бадви мурғи гуфто : ҳусайн ( ъ )аст он

بدو مرغ گفتا: حسین (ع) است آن

Ки шуд кушта аз захми тиру синон

که شد کشته از زخم تیر و سنان

Чу номи падари бонӯ аз вай шунид

چو نام پدر بانو از وی شنید

Бузади латма бар рӯй чун шнблид

بزد لطمه بر روی چون شنبلید

Ба марг сафар карда гони зори зор

به مرگ سفر کرده گان زار زار

зи мижгон ба рухсора шуд ашкбор

ز مژگان به رخساره شد اشکبار

Ҳаме рафт аз ҳуш ва омад ба ҳуш

همی رفت از هوش و آمد به هوش

зи афғон ӯ шуд саропои хурӯш

ز افغان او شد سراپا خروش

Ҳамон рӯзи бонӯии хиролоном

همان روز بانوی خیرالانام

Ки кунят бадашам слмаҳи зи моам

که کنیت بدش ام سلمه ز مام

Бихобӣ қилўлаҳро гарми гоҳ

بخوابی قیلوله را گرم گاه

Дамӣ буд Андам ки шуд куштаи шоҳ

دمی بود آندم که شد کشته شاه

Бидид андари он хоби комади з дар

بدید اندر آن خواب کامد ز در

Паямбари бараҳнаи сару мӯя гар

پیمبر برهنه سر و مویه گر

Ба боло зада остини сӯгвор

به بالا زده آستین سوگوار

Чунон чун буд марди мотами гузор

چنان چون بود مرد ماتم گذار

Даридаи гиребони ду рухи пари зхўн

دریده گریبان دو رخ پر زخون

Чикони хӯн аз он риши коФўргўн

چکان خون از آن ریش کافورگون

Бадв гуфт бонӯ ки эй шаҳриёр

بدو گفت بانو که ای شهریار

Мабодои ғамат аз бади рӯзгор

مبادا غمت از بد روزگار

Чарое бараҳнаи сарви мӯягар ?

چرایی برهنه سرو مویه گر؟

Бигуфто : ки аз марги фаррухи писар

بگفتا: که از مرگ فرخ پسر

Бикуштанд уммати ҳусайн ( ъ ) маро

بکشتند امت حسین (ع) مرا

Шикеби дилу нури айни маро

شکیب دل و نور عین مرا

Буриданд ӯро зи бедоди сар

بریدند او را ز بیداد سر

Ки будӣ марои порае аз ҷигар

که بودی مرا پاره ای از جگر

Ман акнӯн зи болин ӯ омадам

من اکنون ز بالین او آمدم

Зхўнши чунин сурхи рӯи омадам

زخونش چنین سرخ رو آمدم

Аз он ҳавл бурҷаст бонӯи зхўоб

از آن هول برجست بانو زخواب

Равони пари зондишаҳи сар , пари шитоб

روان پر زاندیشه سر، پر شتاب

Яке шишаи пари хок аз он пештар

یکی شیشه پر خاک از آن پیشتر

Супурда ба вай буд хиролбшр

سپرده به وی بود خیرالبشر

Ки ҳаргоҳи хӯни гашти ин хоки пок

که هرگاه خون گشت این خاک پاک

Ҳусайн ( ъ ) марои хӯни бирезад ба хок

حسین (ع) مرا خون بریزد به خاک

Бирафт ва биоварад ва багушӯд ва дид

برفت و بیاورد و بگشود و دید

Ки хӯн гашта он хок ва афғон кашид

که خون گشته آن خاک و افغان کشید

Ки эй вои моро чаҳ омад ба сар

که ای وای ما را چه آمد به سر

Зкрдори ин чархи бидодгар

زکردار این چرخ بیدادگر

Равонами зи тани кош берун шудӣ

روانم ز تن کاش بیرون شدی

Аз он пеш кин шиша пурхӯн шудӣ

از آن پیش کاین شیشه پرخون شدی

Набудам ки райҳона ӣ Мустафо ( с )

نبودم که ریحانه ی مصطفی (ص)

Бирезанд хунаш ба хок аз ҷафо

بریزند خونش به خاک از جفا

Бузади силӣ аз ғами паёпай ба рӯй

بزد سیلی از غم پیاپی به روی

Ба ангушти печид ва бар кунад мӯӣ

به انگشت پیچید و بر کند موی

Ки ногоҳ аз духти бемори шоҳ

که ناگاه از دخت بیمار شاه

Ба гӯш омадаш бонги афғону оҳ

به گوش آمدش بانگ افغان و آه

Ки мегуфт : эй ҷуфти фаррухи ниё

که می گفت: ای جفت فرخ نیا

Замонӣ аз он ҳуҷраи беруни биё

زمانی از آن حجره بیرون بیا

Бибин то ки ин мурғи хунини бадан

ببین تا که این مرغ خونین بدن

Чаҳ огоҳӣ оварда аз боби ман

چه آگاهی آورده از باب من

Ҳаме гуядам гаштае бе падар

همی گویدم گشته ای بی پدر

Чаҳ созам дигар ? хоки бодам ба сар

چه سازم دگر؟ خاک بادم به سر

Броўрдмӣ ҳар ду бинанда ро

برآوردمی هر دو بیننده را

На хашм ояд ар офаринанда ро

نه خشم آید ار آفریننده را

Ту дар кори ворунаи гардуни нигар

تو در کار وارونه گردون نگر

Нагардад марои ҷуз ба кӣна ба сар

نگردد مرا جز به کینه به سر

Бимонад марои зиндаи бемору зор

بماند مرا زنده بیمار و زار

براردи зи дорои кайҳони дамор

برآرد ز دارای کیهان دمار

Мгрдм ба сари дигар эй осмон

مگردم به سر دیگر ای آسمان

Пас аз марги боБам ба гетии ммон

پس از مرگ بابم به گیتی ممان

Чу бишунид аз ҳуҷраи беруни давид

چو بشنید از حجره بیرون دوید

Тани натоонаш ба бар дар кашид

تن ناتوانش به بر در کشید

Бпрсидш аз ҳол ва бо вай бигуфт

بپرسیدش از حال و با وی بگفت

Ҳама ҳар чаҳ аз мурғи хунини шнФт

همه هر چه از مرغ خونین شنفت

Ду мотмздаҳ мӯя карданд сар

دو ماتمزده مویه کردند سر

Яке гуфтае шоҳ ва он як падар

یکی گفته ای شاه و آن یک پدر

Шуд аз хона ӣ бе худованди шоҳ

شد از خانه ی بی خداوند شاه

Навой азо то ба харгоҳи моҳ

نوای عزا تا به خرگاه ماه

Зану марди ҳошими нажоди ашкбор

زن و مرد هاشم نژاد اشکبار

Бирафтанд зии хона ӣ шаҳриёр

برفتند زی خانه ی شهریار

Занон аз даруни сӯй , мардони бурун

زنان از درون سوی، مردان برون

Фишонданд аз дидаи сайлоби хӯн

فشاندند از دیده سیلاب خون

Зисрб ба по хост шӯр нашӯр

زیثرب به پا خاست شور نشور

Ба мотам нишастанд наздику давр

به ماتم نشستند نزدیک و دور

Ба гардун ғўмўиаҳ афрохтанд

به گردون غومویه افراختند

Вазони пас ки аз сӯг пардохтанд

وزان پس که از سوگ پرداختند

Навиштанд рӯз ва нигаҳдоштанд

نوشتند روز و نگهداشتند

Шабу рӯзи дида ба раҳ доштанд

شب و روز دیده به ره داشتند

Чу омад зи раҳи корвони бало

چو آمد ز ره کاروان بلا

Ба Ясриби расиданд аз Карбало

به یثرب رسیدند از کربلا

Пажӯҳиш намуданд , он рӯз буд

پژوهش نمودند، آن روز بود

Ки душман ба шаҳи дасти кини бргшўд

که دشمن به شه دست کین برگشود

Аз ин пас бигӯям ки дрдшти кин

از این پس بگویم که دردشت کین

Чаҳ омад бидон бонувони ғамин

چه آمد بدان بانوان غمین