Чу аз ғорати хаймаҳои ҳарам
چو از غارت خیمه های حرم
Бипардохт солори аҳли ситам
بپرداخت سالار اهل ستم
Тан осон биёмад ба харгоҳи хеш
تن آسان بیامد به خرگاه خویش
Нишасту саронро нишонед пеш
نشست و سران را نشانید پیش
Дили осӯда аз кори новирду ҷанг
دل آسوده از کار ناورد و جنگ
Бишустанд аз хоку хӯни теғу чанг
بشستند از خاک و خون تیغ و چنگ
Вазони сӯии оли расӯли амин
وزان سوی آل رسول امین
Парокандаи монданд дар дашти кин
پراکنده ماندند در دشت کین
Халида ба пори хору сари пари зхок
خلیده به پار خار و سر پر زخاک
Зсўз аташ гашта лаби чоки чок
زسوز عطش گشته لب چاک چاک
Бараҳнаи сару поу рух бе ниқоб
برهنه سر و پا و رخ بی نقاب
Ба сарашон ҳаме тофтӣ офтоб
به سرشان همی تافتی آفتاب
На фарш ва на харгаҳ на об ва на нон
نه فرش و نه خرگه نه آب و نه نان
Зсўги пдрдст бар сари занон
زسوگ پدردست بر سر زنان
Танӣ чанд зон мардуми дили сиёҳ
تنی چند زان مردم دل سیاه
Бигуфтанд бо меҳтари кӣнаи хоҳ
بگفتند با مهتر کینه خواه
Ки бо ин асирони баргаштаи бахт
که با این اسیران برگشته بخت
Пас аз қатли мардону тороҷи рахт
پس از قتل مردان و تاراج رخت
Бигӯ то туро дар дил андеша чист ?
بگو تا تو را در دل اندیشه چیست؟
Аз ин беш бедод , шоиста нест
از این بیش بیداد، شایسته نیست
Агар зинда шан монад бояд ба ҷой
اگر زنده شان ماند باید به جای
Бибояд яке хайма кардан ба пой
بباید یکی خیمه کردن به پای
Дар он соя ӣ хаймаи шан ҷой дод
در آن سایه ی خیمه شان جای داد
Дробу нон низ бар рухи кушод
درآب و نان نیز بر رخ گشاد
Ва гарна наёранд бо ранҷу тоб
و گرنه نیارند با رنج و تاب
Бимиранд аз гармии офтоб
بمیرند از گرمی آفتاب
Дили санги вай нарм шуд зон сухан
دل سنگ وی نرم شد زان سخن
Ҳаме шарм кард аз рухи анҷуман
همی شرم کرد از رخ انجمن
Бифармуд то хайма ӣ ним сӯз
بفرمود تا خیمه ی نیم سوز
Намуданд бар по ба поёни рӯз
نمودند بر پا به پایان روز
Намудандашон гирд дар зери он
نمودندشان گرد در زیر آن
Пдркштаҳу ташнаи лаби кӯдакон
پدرکشته و تشنه لب کودکان
Чунон ҷӯҷа ӣ мурғ аз ҳар канор
چنان جوجه ی مرغ از هر کنار
Ба домони зайнаб ( с ) ғунуданд зор
به دامان زینب (س) غنودند زار
Зобу занони вази фаршу чароғ
زآب و زنان وز فرش و چراغ
Набӯд андари он хаймаи ҷузи дарду доғ
نبود اندر آن خیمه جز درد و داغ
Бараҳнаи тани кӯдакони тобнок
برهنه تن کودکان تابناک
Бадӣ чун ситораи даруни тираи хок
بدی چون ستاره درون تیره خاک
Ҳаме то дили шаби паии нону об
همی تا دل شب پی نان و آب
Нашуд чашми он кӯдакони гарми хоб
نشد چشم آن کودکان گرم خواب
Чу дид ончунон хоҳари шаҳриёр
چو دید آنچنان خواهر شهریار
Бипечед аз ғам чу мӯӣ аз шарор
بپیچید از غم چو موی از شرار
Ба духт падарам кулсум гуфт :
به دخت پدر ام کلثوم گفت:
Туро низ , бинанда имшаб нахуфт
تو را نیز، بیننده امشب نخفت
Биё то ман ва ту ба ҳар сӯи яке
بیا تا من و تو به هر سو یکی
Дар ин дашт рӯй овареми андакӣ
در این دشت روی آوریم اندکی
Магари овареми обу ноне ба даст
مگر آوریم آب و نانی به دست
Ки навмидӣ аз дод яздон бад аст
که نومیدی از داد یزدان بد است
Ду фархундаи хоҳар ба пои хостнд
دو فرخنده خواهر به پا خاستند
Ҳамеи ёварӣ аз худо хостанд
همی یاوری از خدا خواستند
Бигуфто бидон бонувони Фзаҳ низ
بگفتا بدان بانوان فضه نیز
Ки эй сад чу Марями шуморо каниз
که ای صد چو مریم شما را کنیز
Бароварда бошад бар додгар
برآورده باشد بر دادگر
Яке коми ман зу бихоҳам агар
یکی کام من زو بخواهم اگر
Навидам бад-ӣн дода бади шоҳи мо
نویدم بدین داده بد شاه ما
Валикин набӯд орзӯи роҳи мо
ولیکن نبود آرزو راه ما
Азу хостани ҷузи варо кӣ сзид
ازو خواستن جز ورا کی سزید
Кунунам ба ёди омадам аз он навид
کنونم به یاد آمدم از آن نوید
Агар ҳаст дастурӣ аз бонувон
اگر هست دستوری از بانوان
Биёям аз ин хаймаи беруни навон
بیایم از این خیمه بیرون نوان
Бигирам аз ин анҷумани гӯша Эй
بگیرم از این انجمن گوشه ای
Бихоҳам зи яздони худ тӯша Эй
بخواهم ز یزدان خود توشه ای
Умедам чунонаст аз кирдигор
امیدم چنان است از کردگار
Нигарадам аз ин кӯдакони шармсор
نگردم از این کودکان شرمسار
Ду бонӯ бурун омаданд ашкриз
دو بانو برون آمدند اشکریز
Зднболшони он хуҷастаи каниз
زدنبالشان آن خجسته کنیز
Бирафтанд ҳар як ба сӯеи фароз
برفتند هر یک به سویی فراز
Ҳамеи чораи ҷӯянда аз чораи соз
همی چاره جوینده از چاره ساز
Чу як лухти зайнаб ( с ) бпимўди роҳ
چو یک لخت زینب (س) بپیمود راه
Ба ногуҳи биФтод ӯро нигоҳ
به ناگه بیفتاد او را نگاه
Ба мардӣ ки аз қибла ояд ҳаме
به مردی که از قبله آید همی
Ба наздик бонӯ гароед ҳаме
به نزدیک بانو گراید همی
Бузади бонги бонӯ ки эй раҳнавард
بزد بانگ بانو که ای رهنورد
Худоро бад-ӣни сӯии ҳомӯни магарад
خدا را بدین سوی هامون مگرد
Ки мо итрат пок пайғамбарем
که ما عترت پاک پیغمبریم
Занонем яксар , бараҳна сарем
زنانیم یکسر، برهنه سریم
Басӣ гуфт ва он кас намедод гӯш
بسی گفت و آن کس نمی داد گوش
Ҳамеи гашти наздику чизе ба дӯш
همی گشت نزدیک و چیزی به دوش
Ба ҳрсў ки рӯ кардӣ он паноҳ
به هرسو که رو کردی آن پناه
Ҳаме дидӣ он мард дар пеши роҳ
همی دیدی آن مرد در پیش راه
Хурӯшед бонӯ ки барҷо боист
خروشید بانو که برجا بایست
Бигуфто бадви раҳнавард ва гирист
بگفتا بدو رهنورد و گریست
Ки аз ошноён чаҳ ҷӯии гурез
که از آشنایان چه جویی گریز
Валикини туро Нитса биғораҳ низ
ولیکن تو را نیس بیغاره نیز
Бибастат ғамони дида ӣ рӯшано
ببستت غمان دیده ی روشنا
Ки бегона нашиносӣ аз ошно
که بیگانه نشناسی از آشنا
Бигуфт ину бардошт аз рухи ниқоб
بگفت این و برداشت از رخ نقاب
Ту гуфтӣ ки бе абри гашти офтоб
تو گفتی که بی ابر گشت آفتاب
Чу бонӯ ба рӯйиш накӯтар бидид
چو بانو به رویش نکوتر بدید
Фурӯзанда рӯй бародар бидид
فروزنده روی برادر بدید
Давиду биФтод ӯро ба пой
دوید و بیفتاد او را به پای
Бигуфташ : куҷо будӣ эй раҳнамоӣ ?
بگفتش: کجا بودی ای رهنمای؟
Чаҳ сон ёд кардӣ аз ин бе касон
چه سان یاد کردی از این بی کسان
Надидӣ ки ?бурма чаҳ рафт аз хасон
ندیدی که برما چه رفت از خسان
Ҳаме гуфт рози дил ва ме гирист
همی گفت راز دل و می گریست
Бадв гуфт шаҳи ҷой гуфтор нест
بدو گفت شه جای گفتار نیست
Кунун дар бар Сайиди алмрслин
کنون در بر سید المرسلین
Бидам ман ба гулзори хулди барин
بدم من به گلزار خلد برین
Ба ман дод ин коса ӣ пари таом
به من داد این کاسه ی پر طعام
Бифармуд зидр ба дунёи хиром
بفرمود زیدر به دنیا خرام
Расонаш бар зайнаб ( с ) доғдор
رسانش بر زینب (س) داغدار
Ки дар кори Тифлони фурӯи мондаи зор
که در کار طفلان فرو مانده زار
Бигуфт ин ва дод он хӯришро ба вай
بگفت این و داد آن خورش را به وی
Ниҳони гашт аз чашми бонӯии ҳӣ
نهان گشت از چشم بانوی حی
Гирифт он хӯришро сари бонувон
گرفت آن خورش را سر بانوان
Барам кулсум омад давон
بر ام کلثوم آمد دوان
Бигуфто бадви ончӣ аз шоҳ дид
بگفتا بدو آنچه از شاه دید
зи дил ,ам кулсум оҳӣ кашид
ز دل، ام کلثوم آهی کشید
Басӣ дод аз ғам шикебе ам
بسی داد از غم شکیبایی ام
Стрди ашк аз пеш бенаӣ ам
سترد اشک از پیش بینایی ام
Вази онсӯии Фзаҳ ба оҳу фиғон
وز آنسوی فضه به آه و فغان
Ба қурбонгоҳи шоҳ дайн шуд равон
به قربانگاه شاه دین شد روان
Нишаст аз бар кушта ӣ шоҳи фард
نشست از بر کشته ی شاه فرد
Бабўсед ва бигирист вонгаҳ ба дард
ببوسید و بگریست وانگه به درد
Парешон намӯд андари он шоми тор
پریشان نمود اندر آن شام تار
Ду печидаи гесуии кофури бор
دو پیچیده گیسوی کافور بار
Бигуфт : эй худованди болоу паст
بگفت: ای خداوند بالا و پست
Рўонбхшу рӯзии даҳ ҳар чаҳ ҳаст
روانبخش و روزی ده هر چه هست
Бад-ӣни пайкар бе сари шаҳриёр
بدین پیکر بی سر شهریار
Бидон кас ки прўрдши андркнор
بدان کس که پروردش اندرکنار
Баровари яке орзӯии маро
برآور یکی آرزوی مرا
Сипеди ор аз ин кор рӯй маро
سپید آر از این کار روی مرا
Ато кун яке моида ҳамчунон
عطا کن یکی مائده همچنان
Казин пеш додӣ марои зи осмон
کزین پیش دادی مرا ز آسمان
Дарин буд комади варо бар машом
دراین بود کامد ورا بر مشام
Дарони дашти буии биҳиштии таом
درآن دشت بوی بهشتی طعام
Яке гуфташ : эй банда ӣ Фотима ( с )
یکی گفتش: ای بنده ی فاطمه (س)
Бар оварда шуд орзӯяти ҳама
بر آورده شد آرزویت همه
Фиристодаи яздони барояти таом
فرستاده یزدان برایت طعام
Ки чун духти умронии андари мақом
که چون دخت عمرانی اندر مقام
Нигаҳ кард ва дар бар яке тос дид
نگه کرد و در بر یکی طاس دید
Пар аз гарму хушбӯи тридии сипед
پر از گرم و خوشبو تریدی سپید
БиФтод бар хок , баҳри сипос
بیفتاد بر خاک، بهر سپاس
Сипас рафту баради он биёи кандаи тос
سپس رفت و برد آن بیا کنده طاس
Ниҳодаш бар хурдсолони шоҳ
نهادش بر خردسالان شاه
Ки нак , тӯҳфа ӣ эзадии боргоҳ
که نک، تحفه ی ایزدی بارگاه
Бихӯраданд оли алӣ ( ъ ) зон ғизо
بخوردند آل علی (ع) زان غذا
Ҳаме то ба Ясриб ниҳоданд по
همی تا به یثرب نهادند پا
Дар ин шаб яке рафт дар қатлгоҳ
در این شب یکی رفت در قتلگاه
Ба сари вақти ҷисми ҳумоюни шоҳ
به سر وقت جسم همایون شاه