Ки аз рафтанаш арш шуд пари хурӯш

که از رفتنش عرش شد پر خروش

Дили қудсён андар омад ба ҷӯш

دل قدسیان اندر آمد به جوش

Ғамин гашти шоҳи русул дар биҳишт

غمین گشت شاه رسل در بهشت

Бурун шуд аз он пой , брхоки ҳашт

برون شد از آن پای، برخاک هشت

БиФтоди дасти вилояти зкор

بیفتاد دست ولایت زکار

Бишуд панҷа аз соъати кирдигор

بشد پنجه از ساعت کردگار

Надонам чисон месароем маниш

ندانم چسان می سرایم منش

Ки дорад забони бим аз гуфтанаш

که دارد زبان بیم از گفتنش

Саиди мсиб чунин гуфта боз

سعید مسیب چنین گفته باز

Ки рафтам сӯии каъбаи рӯзии фароз

که رفتم سوی کعبه روزی فراز

Бидидам яке мард бе ҳар ду даст

بدیدم یکی مرد بی هر دو دست

Бар парда ӣ хона дорад нишаст

بر پرده ی خانه دارد نشست

Чу ангушт , рӯй палидаши сиёҳ

چو انگشت، روی پلیدش سیاه

Ҳаме гуфт : к-эии довари ҳўру моҳ

همی گفت: کای داور هور و ماه

Сияҳ чеҳраам аз гунаҳ кун сипед

سیه چهره ام از گنه کن سپید

Агар чанд ҳаргиз надорам умед

اگر چند هرگز ندارم امید

Ки бахше ба раҳмати гуноҳи маро

که بخشی به رحمت گناه مرا

Кунӣ пок рӯй сиёҳи маро

کنی پاک روی سیاه مرا

Шаванд ар ду гетии шФоътгрм

شوند ار دو گیتی شفاعتگرم

Насозӣ зи оташи раҳои пайкарам

نسازی ز آتش رها پیکرم

Бадв гуфтам : эй марди бади рӯзгор

بدو گفتم: ای مرد بد روزگار

Ҳам ӯ аз худованд навмед нест

هم او از خداوند نومید نیست

Бигӯ : пари гунаҳтар з Иблис кист ?

بگو: پر گنه تر ز ابلیس کیست؟

Ҳам ӯ аз худованд навмед нест

هم او از خداوند نومید نیست

Нае худ ту Иблис эй нобакор

نه ای خود تو ابلیس ای نابکار

Машав ноумед аз худовандгор

مشو ناامید از خداوندگار

Бигуфто :гар Иблис будам шудӣ

بگفتا: گر ابلیس بودم شدی

Ки тобад ба ман бахшиши эзадӣ

که تابد به من بخشش ایزدی

Змн дорад Иблис эй мард , нанг

زمن دارد ابلیس ای مرد، ننگ

Зкрдори зиштам дилаш ҳаст танг

زکردار زشتم دلش هست تنگ

Маро дар гунаҳ нест анбозу ҷуфт

مرا در گنه نیست انباز و جفت

Гуноҳам бузургаст ноед ба гуфт

گناهم بزرگست ناید به گفت

БдўгФтм : Эй шавам ном ту чист ?

بدوگفتم: ای شوم نام تو چیست؟

Чаҳ кардӣ ки Иблис ҳамчун ту нест

چه کردی که ابلیس همچون تو نیست

зи навмидӣ аз ҳақи гуноҳии фузун

ز نومیدی از حق گناهی فزون

Надонам чаҳ ҳаст арбўди гӯ ки чун

ندانم چه هست اربود گو که چون

Ба ҷӯш омад он мард ва бигирист зор

به جوش آمد آن مرد و بگریست زار

Сипас гуфт : лухтӣ ба ман гӯши дор

سپس گفت: لختی به من گوش دار

Чу сибти паямбар ба Кӯфаи равон

چو سبط پیمبر به کوفه روان

Шуд аз Макка , будам маниши сорибон

شد از مکه، بودم منش ساربان

Ба хониши брондми басии ком ҳо

به خوانش براندم بسی کام ها

Басӣ дидам аз дасташи анъом ҳо

بسی دیدم از دستش انعام ها

Маро аз карам кард ӯ ҷомаи дор

مرا از کرم کرد او جامه دار

Супурдӣ ба ман вақти ҳоҷати озор

سپردی به من وقت حاجت آزار

Яке банд дидам дар он ҷомаи нағз

یکی بند دیدم در آن جامه نغز

Гуҳарҳо дар он , ҳамчуи бодоми мағз

گهرها در آن، همچو بادام مغز

Дилам банд шуд пеши банди азор

دلم بند شد پیش بند ازار

Вале шармам омад шавам хостор

ولی شرمم آمد شوم خواستار

Чу шуд куштаи он шоҳи аҳли вло

چو شد کشته آن شاه اهل ولا

Худу ёварон дар замини бало

خود و یاوران در زمین بلا

Шудам ман ба наздики онҷои ниҳон

شدم من به نزدیک آنجا نهان

Ҳаме то ки шаб хайма зад дар ҷаҳон

همی تا که شب خیمه زد در جهان

Вале рӯй маи гетии афрӯз буд

ولی روی مه گیتی افروز بود

Шаб аз равшанӣ чун дили рӯз буд

شب از روشنی چون دل روز بود

Намӯдӣ дарони дашти пари дарду доғ

نمودی درآن دشت پر درد و داغ

Тани куштагони ҳамчуи равшани чароғ

تن کشتگان همچو روشن چراغ

Буруни омадам аз камӣни пўиаҳи пўӣ

برون آمدم از کمین پویه پوی

Паии кушта ӣ шоҳ дар ҷустуҷӯӣ

پی کشته ی شاه در جستجوی

Бидидам тан бе сари шоҳ ро

بدیدم تن بی سر شاه را

Ки монаст дар осмони моҳ ро

که مانست در آسمان ماه را

Набӯдаш биҷузи хоку хӯни рахт бар

نبودش بجز خاک و خون رخت بر

Сарои пои пар аз новаки чори пар

سرا پا پر از ناوک چار پر

Намонда бар ӯ ҳеҷ ғайр аз азор

نمانده بر او هیچ غیر از ازار

Ки он банд дар вай , бадии устувор

که آن بند در وی، بدی استوار

Фаровон гиреҳ дошт зонҳои яке

فراوان گره داشت زآنها یکی

Гушӯдам ба чолокӣу чобукӣ

گشودم به چالاکی و چابکی

Баровард дасти ямини некбахт

برآورد دست یمین نیکبخت

Барон банд биниҳод ва бигирифт сахт

برآن بند بنهاد و بگرفت سخت

Ба неруи басии панҷа аш тофтам

به نیرو بسی پنجه اش تافتم

Шигифтам ки чун Зуҳра нишкофтам

شگفتم که چون زهره نشکافتم

Бишуд бозуами сусту панҷа , забун

بشد بازوم سست و پنجه، زبون

зи дасти шаҳи он банди номади бурун

ز دست شه آن بند نامد برون

Чапу рост ҳар сӯй бишитофтам

چپ و راست هر سوی بشتافتم

Шикастаи яке теғ кин тофтам

شکسته یکی تیغ کین تافتم

Бибаредам аз банди он дасти рост

ببریدم از بند آن دست راست

Гумонам дигар орзӯем равост

گمانم دگر آرزویم رواست

Ба ногоҳ дасти чапи шаҳриёр

به ناگاه دست چپ شهریار

Биҷунбед ва бигирифт дасти азор

بجنبید و بگرفت دست ازار

Ба ногуҳ билразед арқони хок

به ناگه بلرزید ارکان خاک

Баромади яке ?вила ӣ сҳмнок

برآمد یکی ویله ی سهمناک

Ҷаҳони ҳамчу дарё даромад ба ҷӯш

جهان همچو دریا درآمد به جوش

БиФтод дар офариниши хурӯш

بیفتاد در آفرینش خروش

Шунидам яке гуфт инак расӯл ( с )

شنیدم یکی گفت اینک رسول (ص)

Абои ҳайдар ( ъ )у Муҷтабо ( ъ )у батул ( с )

ابا حیدر (ع) و مجتبی (ع) و بتول (س)

Биёянд аз чарх дар қатлгоҳ

بیایند از چرخ در قتلگاه

Ба дидори ин ноӣ бибридаи шоҳ

به دیدار این نای ببریده شاه

Пас онгаҳ ба гӯши омадам инчунин

پس آنگه به گوش آمدم اینچنین

Ки бади мӯягар сидолмрслин

که بد مویه گر سیدالمرسلین

Ҳаме гуфт : эй вои фарзанди ман

همی گفت: ای وای فرزند من

Ҷигари банди ман асли пайванди ман

جگر بند من اصل پیوند من

Сарвари дилам : ромиши ҷони ман

سرور دلم: رامش جان من

Фидо гашта дар роҳи ҷонони ман

فدا گشته در راه جانان من

Дареғ эй шаҳи ташнаи комони ҳусайн ( ъ )

دریغ ای شه تشنه کامان حسین (ع)

Худоро ҳабибу марои нури айн

خدا را حبیب و مرا نور عین

Дариғо ки киштанд зорат ба теғ

دریغا که کشتند زارت به تیغ

Нахурданд бар кўдконти дареғ

نخوردند بر کودکانت دریغ

Ман аз бим дар гӯшае тохтам

من از بیم در گوشه ای تاختم

Саросемаи худро ниҳони сохтам

سراسیمه خود را نهان ساختم

Се мард ва яке зан бидидам аён

سه مرد و یکی زن بدیدم عیان

Чу мурғони ҳам овози андрФғон

چو مرغان هم آواز اندرفغان

Ба атрофашони пурҳи бастаи сурӯш

به اطرافشان پره بسته سروش

Ба афғонашони худ фаро дода гӯш

به افغانشان خود فرا داده گوش

Аз эшон ҷудои гашти хиролбшр

از ایشان جدا گشت خیرالبشر

Хурушон биёмад ба назд писар

خروشان بیامد به نزد پسر

Бигуфто : ки эй пӯри фархундаи ном

بگفتا: که ای پور فرخنده نام

зи мо бод бар ту дуруду салом

ز ما باد بر تو درود و سلام

Фидои ту бодои сару ҷони ман

فدای تو بادا سر و جان من

Фарии бртў аз поки яздони ман

فری برتو از پاک یزدان من

Ба ногуҳи тани шоҳ аз ҷо биҷуст

به ناگه تن شاه از جا بجست

Ба пеши ниё бо ду зону нишаст

به پیش نیا با دو زانو نشست

Бидидам ки пайғамбари сарфароз

بدیدم که پیغمبر سرفراز

Сабк даст кард аз ҳамон ҷо , дароз

سبک دست کرد از همان جا، دراز

Сари пӯрро аз синони синон

سر پور را از سنان سنان

Биоварад ва бӯседу барзади фиғон

بیاورد و بوسید و برزد فغان

Вазони пас ба ноӣ шаҳаш бар ниҳод

وزان پس به نای شهش بر نهاد

Бпиўст ва барадаст вай бӯса дод

بپیوست و بردست وی بوسه داد

Бигуфто сипас к-эии расӯли худоӣ

بگفتا سپس کای رسول خدای

Ва ё шери ҳақи шоҳи хабири гушой

و یا شیر حق شاه خبیر گشای

Вои моам ман , бонӯии кохи дайн

وای مام من، بانوی کاخ دین

Бародарам эй кушта ӣ заҳри кин

برادرم ای کشته ی زهر کین

Шуморо паёпаии салому дуруд

شما را پیاپی سلام و درود

Змни вази худои падедор буд

زمن وز خدای پدیدار بود

Вазон пас бигуфто ба фаррухи ниё

وزان پس بگفتا به فرخ نیا

Ки эй сарвару хотами анбиё

که ای سرور و خاتم انبیا

Накарданд ин пайравони ту шарм

نکردند این پیروان تو شرم

Лаби ташнаи андари чунин хоки гарм

لب تشنه اندر چنین خاک گرم

Бикуштанд мардони моро ба теғ

بکشتند مردان ما را به تیغ

Нахурданд бар пер ва бар нони дареғ

نخوردند بر پیر و بر نان دریغ

Занонро намуданд пурхӯни ҷигар

زنان را نمودند پرخون جگر

Ҳам аз хурдсолон буриданд сар

هم از خردسالان بریدند سر

Ба яғмои ббрднди амволи мо

به یغما ببردند اموال ما

зи лаби тишнагии марди атфоли мо

ز لب تشنگی مرد اطفال ما

Ҳамоно буд бртў эй шаҳи гарон

همانا بود برتو ای شه گران

Ба мо ончӣ рафт аз стмгстрон

به ما آنچه رفت از ستمگستران

ЗгФтори шаҳи он сарафрозҳо

زگفتار شه آن سرافرازها

Кашиданд бо зории овозҳо

کشیدند با زاری آوازها

Ба афғон ба сардаст аз ғам заданд

به افغان به سردست از غم زدند

зи наргис ба гулбарг шабнам заданд

ز نرگس به گلبرگ شبنم زدند

Аз он мӯя ӣ чаҳор тани шаҳриёр

از آن مویه ی چهار تن شهریار

Сарвашони аршии грстнди зор

سروشان عرشی گرستند زار

Писари куштаи Заҳроӣ ( ъ ) хунини ҷигар

پسر کشته زهرای (ع) خونین جگر

Заминро бабўсед пеши падар

زمین را ببوسید پیش پدر

Бигуфто : ки эй довари раҳнамоӣ

بگفتا: که ای داور رهنمای

Нигаҳ кун ки ин уммати зишти рой

نگه کن که این امت زشت رای

Чаҳ карданд бо пӯри дилбанди ту ?

چه کردند با پور دلبند تو؟

Гуноҳаш чаҳ бӯдааст фарзанди ту ?

گناهش چه بوده است فرزند تو؟

Ки лаби ташна бояд баридани сараш

که لب تشنه باید بریدن سرش

Задани ӣнҳамаи захм бар пайкараш

زدن اینهمه زخم بر پیکرش

Надодани бад-ӣни ташнаи як ҷуръаи об

ندادن بدین تشنه یک جرعه آب

Фикандани бараҳна бар офтоб

فکندن برهنه بر آفتاب

Бидиҳ бӯсааш бртни нозанин

بده بوسه اش برتن نازنین

Рӯми сурхи рӯ то ба арши барин

روم سرخ رو تا به عرش برین

Бигӯям ҳаме бо худованди хеш

بگویم همی با خداوند خویش

Ситамҳои ин мардуми зишти кеш

ستم های این مردم زشت کیش

Набӣ гуфт : мо низ чунин кунем

نبی گفت: ما نیز چونین کنیم

зи хунаши руху мӯӣ рангин кунем

ز خونش رخ و موی رنگین کنیم

Бигуфт ин ва аз хӯни он шаҳриёр

بگفت این و از خون آن شهریار

Намуданд ҳар чори рухҳо нигор

نمودند هر چار رخ ها نگار

Вазони пас ба фарзанди хиролоном

وزان پس به فرزند خیرالانام

Бифармуд к-эии кушта ӣ ташнаи ком

بفرمود کای کشته ی تشنه کام

Ки бибаред аз пайкарати дастҳо ?

که ببرید از پیکرت دست ها؟

Ки ҳаргиз нагардад зи дӯзахи раҳо

که هرگز نگردد ز دوزخ رها

Бадв гуфт шоҳ эй худованди ман

بدو گفت شاه ای خداوند من

Фидои ту дасту сару ҷону тан

فدای تو دست و سر و جان و تن

Дар ин роҳи як сорибони доштам

در این راه یک ساربان داشتم

Ки боваии дилии меҳрбони доштам

که باوی دلی مهربان داشتم

Басӣ дид аз ман зару хоста

بسی دید از من زر و خواسته

Ҳамаи кораш аз ман бади ороста

همه کارش از من بد آراسته

Ҳаме буд то аз пас куштанам

همی بود تا از پس کشتنم

Биёмад ба болин бе сари танам

بیامد به بالین بی سر تنم

Бибаред аз баҳри банди азор

ببرید از بهر بند ازار

Ду дасти ман аз банди он нобакор

دو دست من از بند آن نابکار

Дарини кори бади комдии ногаҳон

دراین کار بد کامدی ناگهان

Чу пайдо шудӣ кард худро ниҳон

چو پیدا شدی کرد خود را نهان

Паямбар чу бишунид он , шуд равон

پیمبر چو بشنید آن، شد روان

зи бимаш ту гуфтӣ шудам бе равон

ز بیمش تو گفتی شدم بی روان

Бузади наъра бар ман ки эй нобакор

بزد نعره بر من که ای نابکار

Туро бо ҷигари банди ман бад чаҳ кор ?

ترا با جگر بند من بد چه کار؟

Чаҳ бад дидӣ азмн ки кардӣ ба теғ

چه بد دیدی ازمن که کردی به تیغ

Ҷудои дасти фарзанди ман бидриғ

جدا دست فرزند من بیدریغ

Буридӣ ту дастӣ ки рӯҳи аломин

بریدی تو دستی که روح الامین

Ба бӯсиданаши тохтӣ бар замин

به بوسیدنش تاختی بر زمین

Буридӣ ту дастӣ ки болои даст

بریدی تو دستی که بالای دست

Набад ҳеҷ дасташи зи болоу паст

نبد هیچ دستش ز بالا و پست

Худо давр созад аз пайкарат

خدا دور سازد از پیکرت

Сияҳ созад ин рӯй бади манзарат

سیه سازد این روی بد منظرت

Набинад равони ту рӯй биҳишт

نبیند روان تو روی بهشت

Ки эзади ту аз баҳри дӯзахи сиришт

که ایزد تو از بهر دوزخ سرشت

Ба нафрини пайғамбари ҳқпрст

به نفرین پیغمبر حقپرست

Фитод аз танам дар ҳамон дами ду даст

فتاد از تنم در همان دم دو دست

зи дӯди гунаҳ гашт рӯем сиёҳ

ز دود گنه گشت رویم سیاه

Надорам кунун ҷузи ғаму ашку оҳ

ندارم کنون جز غم و اشک و آه

зи бади рӯзгорӣ ба ҷони омадам

ز بد روزگاری به جان آمدم

Дарини хона аз баҳри он омадам

دراین خانه از بهر آن آمدم

Ки шояд бубахшад гуноҳами худоӣ

که شاید ببخشد گناهم خدای

Насузад танамро ба дигари сарой

نسوزد تنم را به دیگر سرای

Шуниданд чун мардумон инчунин

شنیدند چون مردمان اینچنین

Аз он тираи рӯи марди нопокдин

از آن تیره رو مرد ناپاکدین

Намуданд нафарӣ ба кирдор ӯ

نمودند نفری به کردار او

Бидон зишти ойину рафтор ӯ

بدان زشت آیین و رفتار او

Ҳар онкас ки бинанда бар ваии кушод

هر آنکس که بیننده بر وی گشاد

Хдў бар ваии афканд ва дашном дод

خدو بر وی افکند و دشنام داد

Бад-ӣни зиштии андари сарои ду ранг

بدین زشتی اندر سرای دو رنگ

Ҷузи андак замонӣ накард ӯ диранг

جز اندک زمانی نکرد او درنگ

Вазони пас дар оташ нишеман гузид

وزان پس در آتش نشیمن گزید

Ҳамаи кайфар зшткорӣ бидид

همه کیفر زشتکاری بدید

Дуюми рӯзи сӯги худованди дайн

دویم روز سوگ خداوند دین

Ки шуд мотамаш то ба хулди барин

که شد ماتمش تا به خلد برین

Чу зини ташти пирӯза , хӯришади аён

چو زین طشت پیروزه، خورشد عیان

Чу бар хӯни сари шоҳи дайни брснон

چو بر خون سر شاه دین برسنان