Сипаҳдори куфр андар омад ба дашт

سپهدار کفر اندر آمد به دشت

Ба ҳрсўии он сӯии паҳна , яксар бгшт

به هرسوی آن سوی پهنه، یکسر بگشت

зи ёрони худ ҳар куҷо кушта дид

ز یاران خود هر کجا کشته دید

Якояк ӣа иксўӣ майдон кашид

یکایک یه یکسوی میدان کشید

Бишуедашон зоб ва пӯшоанд барад

بشوییدشان زآب و پوشاند برد

На брхок барадаст оташи супурд

نه برخاک بردست آتش سپرد

Валикини тани шоҳу ёрони ӯй

ولیکن تن شاه و یاران اوی

Бимонаданд брхок бе шустушӯӣ

بماندند برخاک بی شستشوی

Бадии оби ғуслаши ҳамон хӯни пок

بدی آب غسلش همان خون پاک

Кафани наъли асбону кФўр , хок

کفن نعل اسبان و کفور، خاک

Пас онгоҳи гуфто ба банди ситам

پس آنگاه گفتا به بند ستم

Бибастанд бозуии аҳли ҳарам

ببستند بازوی اهل حرم

Намуданд пас сорибонони қатор

نمودند پس ساربانان قطار

Шутурҳои бепӯшиш ва бе маҳор

شترهای بی پوشش و بی مهار

Ки созанди он биксонро савор

که سازند آن بیکسان را سوار

Чу зингўнаҳи духти алӣ ( ъ ) дидкор

چو زینگونه دخت علی (ع) دیدکار

Бифармуд бо мардуми куфри кеш

بفرمود با مردم کفر کیش

Ки яксар бимонед бар ҷои хеш

که یکسر بمانید بر جای خویش

Ба наздики мо кас наёрад гузор

به نزدیک ما کس نیارد گذار

Ки мо худ намоем худро савор

که ما خود نماییم خود را سوار

Вагарна бигӯям шуморо тамом

وگرنه بگویم شما را تمام

Наҳанги замини андари орад ба ком

نهنگ زمین اندر آرد به کام

Чу ман бурдборӣ ба иксў , нуҳум

چو من بردباری به یکسو، نهم

Ба гардуни гарданда , фармони даҳум

به گردون گردنده، فرمان دهم

Баборади шуморо ба сар , сангҳо

ببارد شما را به سر، سنگها

Гурезади равонатон ба фарсангҳо

گریزد روانتان به فرسنگها

Намонад кас аз лашгари бади нажод

نماند کس از لشگر بد نژاد

На пар кулоҳӣ биҷунбад зи бод

نه پر کلاهی بجنبد ز باد

Сипаҳи зини сухани суст неру шуданд

سپه زین سخن سست نیرو شدند

Ба иксўӣ аз бим бонӯ шуданд

به یکسوی از بیم بانو شدند

Ба дасти худ он бонӯии доғдор

به دست خود آن بانوی داغدار

Намӯд он ситами дидагонро савор

نمود آن ستم دیدگان را سوار

Чу худ монад , танҳо ба зорӣ гирист

چو خود ماند، تنها به زاری گریست

Ба ҳар сӯии лухтӣ ба ғами бнгрист

به هر سوی لختی به غم بنگریست

Ҳамоно ба ёд омадаш он замон

همانا به یاد آمدش آن زمان

Ки аз Ясриб омад ба Кӯфаи равон

که از یثرب آمد به کوفه روان

Бародар нааш дар чапу рост буд

برادر نهش در چپ و راست بود

Золи алӣ ( ъ ) ҳар ки май хост буд

زآل علی (ع) هر که می خواست بود

Давон дар буриши ҷумла чун хайл тоаш

دوان در برش جمله چون خیل تاش

Ба гардуни рисондаи ғў давр бош

به گردون رسانده غو دور باش

Кунун монда танҳо ва бе ғмгсор

کنون مانده تنها و بی غمگسار

Гирифтори он мардуми дев сор

گرفتار آن مردم دیو سار

Шигифт оядам аз шикебаши басӣ

شگفت آیدم از شکیبش بسی

Надорад чунин бурдборӣ касе

ندارد چنین بردباری کسی

Вазони пас худу хоҳараши ашкбор

وزان پس خود و خواهرش اشکبار

Ба бепарда маҳмил нишастанд зор

به بی پرده محمل نشستند زار

Эмоми замон , Сайиди алсоҷдин ( ъ )

امام زمان، سید الساجدین (ع)

Ба гардуни ниҳодаи ғули оҳанӣн

به گردون نهاده غل آهنین

Бараҳнаи сари он шохи аршии дарахт

برهنه سر آن شاخ عرشی درخت

Ба зери шутур , ҳар ду побстаҳи сахт

به زیر شتر، هر دو پابسته سخت

Ҳарами монда дар чанги душмани залил

حرم مانده در چنگ دشمن ذلیل

Ки аз кӯс бархест бонги раҳил

که از کوس برخاست بانگ رحیل

Ба ъмдои ббрднди он дами сипоҳ

به عمدا ببردند آن دم سپاه

Мари он бедилонро сӯии қатлгоҳ

مر آن بیدلان را سوی قتلگاه

Чу диданди он куштаи гонро нигун

چو دیدند آن کشته گان را نگون

Фиканданд худро зи пушти ҳиўн

فکندند خود را ز پشت هیون

Давиданд ҳар як сӯии кушта Эй

دویدند هر یک سوی کشته ای

Ба хок ва ба хӯни андари оғишта Эй

به خاک و به خون اندر آغشته ای

Кашиданд ҳар як ба қисмии наво

کشیدند هر یک به قسمی نوا

Ки шуд ҳамчунӣ , пари навои нинаво

که شد همچونی، پر نوا نینوا

зи шевани чунон хок шуд пари зи шӯр

ز شیون چنان خاک شد پر ز شور

Ки аз ёд шуд номи шӯр ва нашӯр

که از یاد شد نام شور و نشور

Ҷаҳони байни зайнаб ( с ) ба ногуҳ бидид

جهان بین زینب (س) به ناگه بدید

Тании чоки чоку дилаш бар тапид

تنی چاک چاک و دلش بر تپید

Ғаривон ба наздики он куштаи тохт

غریوان به نزدیک آن کشته تاخت

Чу некӯ нигаҳ кард шаҳро шинохт

چو نیکو نگه کرد شه را شناخت

Ки бар рӯй афтодаи андари кӯй

که بر روی افتاده اندر کوی

Ба тан несташ куҳнае биё навай

به تن نیستش کهنه ای بیا نوی

Ба зорӣ бигуфт : ин ҳусайн ( ъ ) ман аст

به زاری بگفت: این حسین (ع) من است

Ки ӯро ба хӯни хуфтаи зоинсон тан аст

که او را به خون خفته زاینسان تن است

На ӯ нест вар ҳаст пас кӯи сараш ?

نه او نیست ور هست پس کو سرش؟

Чаҳ омад ба пайғамбарии афсараш ?

چه آمد به پیغمبری افسرش؟

Бигуфт ин ва бинишаст баррӯии хок

بگفت این و بنشست برروی خاک

Ба бар дркшиди он тани чоки чок

به بر درکشید آن تن چاک چاک

Сипас кард рӯи сӯии Ясриб ба дард

سپس کرد رو سوی یثرب به درد

Чунин бо ниёи шиква оғоз кард

چنین با نیا شکوه آغاز کرد