Ки ҳон эй шаҳаншоҳи охири замон
که هان ای شهنشاه آخر زمان
Ки бар ту дуруд ояд аз аршён
که بر تو درود آید از عرشیان
Ҳасанят ( ъ ) буд ин тани божгўн
حسنیت (ع) بود این تن باژگون
Ду сад пораи оғишта бо хоку хӯн
دو صد پاره آغشته با خاک و خون
Ки бибаред аз пушти душмани сараш
که ببرید از پشت دشمن سرش
Радои бараду дастор аз пайкараш
ردا برد و دستار از پیکرش
зи пӯшиши тиҳӣ , пайкари пари зхок
ز پوشش تهی، پیکر پر زخاک
Вазади бод , пӯшад ба ваии гирду хок
وزد باد، پوشد به وی گرد و خاک
Бурӣда бибин эй расӯли амин
بریده ببین ای رسول امین
Гулӯе ки бӯседӣ аз теғи кин
گلویی که بوسیدی از تیغ کین
Таниро ки оғӯши ту маҳд буд
تنی را که آغوش تو مهد بود
зи лаъли лабати шери пари шаҳд буд
ز لعل لبت شیر پر شهد بود
Чу прўизн аз тири душмани нигар
چو پرویزن از تیر دشمن نگر
Бад-ӣни хоки гармаши нишемани нигар
بدین خاک گرمش نشیمن نگر
Шҳо , дайни пноҳо , рсўлои мҳо
شها، دین پناها، رسولا مها
Бзрго , саро , роди шоҳншҳо
بزرگا، سرا، راد شاهنشها
Ҳамаи дудмони ту урён баранд
همه دودمان تو عریان برند
Ба занҷири баста бараҳна саранд
به زنجیر بسته برهنه سرند
Паноҳӣ надоранду фарёдрас
پناهی ندارند و فریادرس
Наёранд аз бим , барзади нафас
نیارند از بیم، برزد نفس
Вазони пас ба модар чунин ронад зор
وزان پس به مادر چنین راند زار
Ки эй поки духти расӯли ҳиҷоз
که ای پاک دخت رسول حجاز
Баровар сар аз турбати анбарин
بر آور سر از تربت عنبرین
Яке нози пурвирди худро бибин
یکی ناز پرورد خود را ببین
Ки ҷое намонда дурусти азтнш
که جایی نمانده درست ازتنش
Збси захми корӣ ки бӯсаи маниш
زبس زخم کاری که بوسه منش
Ба банди ситами духтаронаши асир
به بند ستم دخترانش اسیر
Ҳамаи хурдсолон ӯ дастгир
همه خردسالان او دستگیر
зи турбати яке модро дар нигар
ز تربت یکی مادرا در نگر
Ки моро зи уммат чаҳ омад ба сар ?
که ما را ز امت چه آمد به سر؟
Бапушем аз дида ӣ он ва ин
بپوشیم از دیده ی آن و این
Збии мъҷрии чеҳра бо остин
زبی معجری چهره با آستین
Паямбари шаҳаншоҳи мумтози кӯ ?
پیمبر شهنشاه ممتاز کو؟
Алӣ ( ъ ) кӯ ? Ақили сарафрози кӯ ?
علی (ع) کو؟ عقیل سرافراز کو؟
Убайда чаҳ шуд ? пок ҷаъфар куҷост ?
عبیده چه شد؟ پاک جعفر کجاست؟
Ҳамон Ҳамзаи шер паямбар куҷост ?
همان حمزه شیر پیمبر کجاست؟
Ҳасан ( ъ ) кӯ ? абӯи толиб ( ъ ) родкў ?
حسن (ع) کو؟ ابو طالب(ع) رادکو؟
Ҳамон дӯда ӣ ҳошимии зоди кӯ ?
همان دوده ی هاشمی زاد کو؟
Ки дар хӯни бибинанди сад пораи тан
که در خون ببینند صد پاره تن
Паноҳи ҳамаи дӯда ӣ хештан
پناه همه دوده ی خویشتن
Супоранд ин шоҳро бар туроб
سپارند این شاه را بر تراب
Бараҳна намонанд дар офтоб
برهنه نمانند در آفتاب
Раҳонанд моро зи чанги бало
رهانند ما را ز چنگ بلا
Ба Ясриб расонанд аз Карбало
به یثرب رسانند از کربلا
Пас онгоҳи он пардаи ?гиии офтоб
پس آنگاه آن پرده گی آفتاب
Ба ҷисм бародар намӯд ин хитоб
به جسم برادر نمود این خطاب
Ки бодои фидои ту эй бе кафан
که بادا فدای تو ای بی کفن
Равони ману модару боби ман
روان من و مادر و باب من
Ки дар ноф ҳафта шудӣ бе сипоҳ
که در ناف هفته شدی بی سپاه
Ба харгоҳ ту зад шарари кӣнаи хоҳ
به خرگاه تو زد شرر کینه خواه
Танат божгўн хуфт дар хӯну хок
تنت باژگون خفت در خون و خاک
Чўборон чакад хӯнат аз рӯй пок
چوباران چکد خونت از روی پاک
Фидои ту эй кушта ӣ дили дижам
فدای تو ای کشته ی دل دژم
Ки то ҷони супурдии нрстии зи ғам
که تا جان سپردی نرستی ز غم
Фидои ту эй сибти хиролоном
فدای تو ای سبط خیرالانام
Ки то вақт рафтани бадии ташнаи ком
که تا وقت رفتن بدی تشنه کام
Бародар на зингўнаҳ кардӣ сафар
برادر نه زینگونه کردی سفر
Ки дар роҳи ту чашм дорам ба дар
که در راه تو چشم دارم به در
На зонсони танати хаста аз теғу тир
نه زانسان تنت خسته از تیغ و تیر
Ки бошад дигар бораи марҳам пазир
که باشد دگر باره مرهم پذیر
Пноҳо , амидо , саро , срўро
پناها، امیدا، سرا، سرورا
Ба хӯни хуфтаи шоҳои бурӣдаи саро
به خون خفته شاها بریده سرا
Ту то будӣ эй муфаххари инсу ҷон
تو تا بودی ای مفخر انس و جان
Маро кӣ чунин рӯз будӣ гумон ?
مرا کی چنین روز بودی گمان؟
Тўтои зинда будӣ ба ман меҳру моҳ
توتا زنده بودی به من مهر و ماه
Ба хира наёраст кардани нигоҳ
به خیره نیارست کردن نگاه
Кунун мӯи парешон ба бозуи расан
کنون مو پریشان به بازو رسن
Бар чашми душмани бараҳнаи бадан
بر چشم دشمن برهنه بدن
Зхргаҳ ба майдони фарози омадам
زخرگه به میدان فراز آمدم
Ба болини ту мӯяи сози омадам
به بالین تو مویه ساز آمدم
Чунин рӯз агар дидамӣ ман ба хоб
چنین روز اگر دیدمی من به خواب
Равонами сӯии марги ҷустии шитоб
روانم سوی مرگ جستی شتاب
Надонам чаҳ шуд то кунун зиндаам ?
ندانم چه شد تا کنون زنده ام؟
Туро бинад ингуна бинанда ам
تو را بیند اینگونه بیننده ام
Аз ин бештаргар ғамии доштам
از این بیشتر گر غمی داشتم
Чу ту ғами здои ҳамдамии доштам
چو تو غم زدا همدمی داشتم
Ту рафтӣ аз ин пас агар бар дилам
تو رفتی از این پس اگر بر دلم
Расад ғам ки осон кунад мушкилам
رسد غم که آسان کند مشکلم
Бародари яке ҳол хоҳар бибин
برادر یکی حال خواهر ببین
Дамии сӯии ғмдидаҳ духтар бибин
دمی سوی غمدیده دختر ببین
Шикеб аз ғаму ашк ва оҳаш бидиҳ
شکیب از غم و اشک و آهش بده
Нигоҳии зании зод роҳаш бидиҳ
نگاهی زنی زاد راهش بده
Сакина ҳаме хоҳад эй ғами гусал
سکینه همی خواهد ای غم گسل
Бабўсад танат сар кунад дарди дил
ببوسد تنت سر کند درد دل
Кунад шимури давраши зҷсми падар
کند شمر دورش زجسم پدر
Паёпай занад тозӣона ба бар
پیاپی زند تازیانه به بر
Маро рафт имрӯз аз сари ниё
مرا رفت امروز از سر نیا
Бишуд куштаи имрӯзи шери худо
بشد کشته امروز شیر خدا
Дарини рӯзи Заҳро ( с ) бирафт аз ҷаҳон
دراین روز زهرا (س) برفت از جهان
Ҳасан ( ъ ) кушта омад ба заҳри ниҳон
حسن (ع) کشته آمد به زهر نهان
Ғамати сӯги он рафтаи гон тоза кард
غمت سوگ آن رفته گان تازه کرد
Дареғ аз чунин рӯзи пари доғу дард
دریغ از چنین روز پر داغ و درد
Вазони пас абои кӣна хоҳон бигуфт
وزان پس ابا کینه خواهان بگفت
Бдонсон ки наздику давраши шнФт
بدانسان که نزدیک و دورش شنفت
Ки эй пайравони расӯли худо
که ای پیروان رسول خدا
На моием оли шаҳи анбиё
نه ماییم آل شه انبیا
Чаро чун асирони рӯму фаранг
چرا چون اسیران روم و فرنگ
Бибастед бар дасти мо полҳнг
ببستید بر دست ما پالهنگ
Бараҳнаи сар ва бар шутурҳо савор
برهنه سر و بر شترها سوار
Зшҳрӣ ба шаҳрӣ бурид аз чаҳ хор
زشهری به شهری برید از چه خوار
Гирифтам на мо оли пайғамбарам
گرفتم نه ما آل پیغمبرم
Ба рағми шумо хӯнӣ ва кофарем
به رغم شما خونی و کافریم
Ба кофар накарданд ҳаргизи чунин
به کافر نکردند هرگز چنین
Арабро на ин бӯда ойину дайн
عرب را نه این بوده آیین و دین
Сипоҳи сияҳи дил чу абри баҳор
سپاه سیه دل چو ابر بهار
Равони гашт аз чашмашон бар туроб
روان گشت از چشمشان بر تراب