Дар ин буд бонӯ ки омад зи роҳ

در این بود بانو که آمد ز راه

Сакина , гули боғи оғӯши шоҳ

سکینه، گل باغ آغوش شاه

Бигуфто : ки эй аммаи ин кушта кист ?

بگفتا: که ای عمه این کشته کیست؟

Ки аз захм , ҷисмаш падедор нест

که از زخم، جسمش پدیدار نیست

Бифармуд : кин пайкар боб туаст

بفرمود: کاین پیکر باب توست

Ки гирён баров чашм бехоб туаст

که گریان براو چشم بی خواب توست

Сакина чу бар орзӯ ёфт даст

سکینه چو بر آرزو یافت دست

Биёмад буриш бо ду зону нишаст

بیامد برش با دو زانو نشست

Ҳамон шохи пургул ба бар дркшид

همان شاخ پرگل به بر درکشید

Чўблбли фиғон аз ҷигар баркашид

چوبلبل فغان از جگر برکشید

Бигуфто : ки эй боби ғмхўори ман

بگفتا: که ای باب غمخوار من

Яке бишинав ин нола ӣ зори ман

یکی بشنو این ناله ی زار من

Пас аз ту ки дигар паноҳам диҳад ?

پس از تو که دیگر پناهم دهد؟

Шикеб аз ғами умр коҳам диҳад ?

شکیب از غم عمر کاهم دهد؟

Ки сӯии худ аз меҳр хонд маро ?

که سوی خود از مهر خواند مرا؟

Бдомони худ брншонди маро ?

بدامان خود برنشاند مرا؟

Умедами ту будӣ наҳуфтӣ чу чеҳр

امیدم تو بودی نهفتی چو چهر

Ки дигар кашад бар серуми дасти меҳр ?

که دیگر کشد بر سرم دست مهر؟

Чу рух тофтӣ азмн эй срҷдо

چو رخ تافتی ازمن ای سرجدا

Ки гирад ба домони худ , сар , маро ?

که گیرد به دامان خود، سر، مرا؟

Чу кардӣ гиромии ту хорам макун

چو کردی گرامی تو خوارم مکن

Ба дарди асирӣ дучорам макун

به درد اسیری دچارم مکن

Яке дида бигушо зиҳам эй падар

یکی دیده بگشا زهم ای پدر

Бараҳнаи сари духту хоҳари нигар

برهنه سر دخت و خواهر نگر

Кадомин ситамгари раги гарданат

کدامین ستمگر رگ گردنت

Бурид ва , з хӯн кард рангини танат ?

برید و، ز خون کرد رنگین تنت؟

Ки бар дили з яздон наёвард бим

که بر دل ز یزدان نیاورد بیم

Маро кард дар хурдсолии ятем

مرا کرد در خردسالی یتیم

Чу лухтӣ чунин гуфт хомӯш шуд

چو لختی چنین گفت خاموش شد

Ба рӯй тани боб биҳуш шуд

به روی تن باب بیهوش شد

Замонӣ чу бигузашт омад ба ҳуш

زمانی چو بگذشت آمد به هوش

Чу мурғон беошён зад хурӯш

چو مرغان بی آشیان زد خروش

Ки байни нилӣ аз силии ғами рухам

که بین نیلی از سیلی غم رخم

Басӣ гуфтам охир бигӯ посухам

بسی گفتم آخر بگو پاسخم

зи баси тозӣонаи зи кини душманам

ز بس تازیانه ز کین دشمنم

Зада барсар ва рӯйу равшани танам

زده برسر و روی و روشن تنم

Тогоеи яке нилгуни перҳан

توگویی یکی نیلگون پیرهن

Бпўшидм аз сӯги ту дар бадан

بپوشیدم از سوگ تو در بدن

зи афғони он бонӯии тнгдл

ز افغان آن بانوی تنگدل

Грстнди он мардуми сангдил

گرستند آن مردم سنگدل

Гуруҳе ҷудо хостандаш зи шоҳ

گروهی جدا خواستندش ز شاه

намешуд ҷудои бонӯӣ бе паноҳ

نمی شد جدا بانوی بی پناه

Задандаш басии тозӣона ба бар

زدندش بسی تازیانه به بر

Ки ночори бардошти даст аз падар

که ناچار برداشت دست از پدر

Дарони дам ба болини солори шоҳ

درآن دم به بالین سالار شاه

Бирафтам кулсум бо ашку оҳ

برفت ام کلثوم با اشک و آه

Бабўсед он ҷисми сад пора ро

ببوسید آن جسم صد پاره را

з хунаш Биёлуд рухсора ро

ز خونش بیالود رخساره را

Ҳаме гуфт зор эй бурӣдаи ду даст

همی گفت زار ای بریده دو دست

Аламдори солори рӯзи аласт

علمدار سالار روز الست

Ту рафтӣ ба майдон ки об оварӣ

تو رفتی به میدان که آب آوری

Ва ё бахти хоҳар ба хоб оварӣ

و یا بخت خواهر به خواب آوری

Туро то бадии дасти шамшери зан

تو را تا بدی دست شمشیر زن

Ки барадии гумони асирӣ ба ман ?

که بردی گمان اسیری به من؟

Ки дасти баландати з пайкар бурид ?

که دست بلندت ز پیکر برید؟

Ки бар мо сияҳ кард рӯзи сипед

که بر ما سیه کرد روز سپید

Ки ин осмони ялиро нигун

که این آسمان یلی را نگون

зи пушт ҳиўн кард дар хоку хӯн ?

ز پشت هیون کرد در خاک و خون؟

Чаҳ омад бидон дасту бозуии ту ?

چه آمد بدان دست و بازوی تو؟

Ҳамон ҳайдарии чангу неруии ту

همان حیدری چنگ و نیروی تو

Яке дида бигушо дар ин дашти кин

یکی دیده بگشا در این دشت کین

Сари хоҳаронро бараҳна бибин

سر خواهران را برهنه ببین

зи сӯе дигар бонӯии кохи дайн

ز سویی دگر بانوی کاخ دین

Писари куштаи Лайлои андӯҳгин

پسر کشته لیلای اندوهگین