Биёмад ба болини пӯри ҷавон

بیامد به بالین پور جوان

БиФтод бар хоки зору навон

بیفتاد بر خاک زار و نوان

Ҳам оғӯш шуд сарви озод ро

هم آغوش شد سرو آزاد را

Ба зории броФрохти фарёд ро

به زاری برافراخت فریاد را

Бузади бӯса бар поу дасту сараш

بزد بوسه بر پا و دست و سرش

Бидон ҳар ду гулбарг аз хӯни турш

بدان هر دو گلبرگ از خون ترش

Бабўсед лаъли шукри посухаш

ببوسید لعل شکر پاسخش

Ббўииди он сунбули фаррухаш

ببویید آن سنبل فرخش

Бимолид чун ғораи хунаш ба рӯй

بمالید چون غاره خونش به روی

Сипас рӯй биниҳода бар рӯй ӯй

سپس روی بنهاده بر روی اوی

Бигуфто : ҷўоно , саро , срўро

بگفتا: جوانا، سرا، سرورا

Ба дидору гуфтори пиғмбро

به دیدار و گفتار پیغمبرا

з рӯем чаро дида бар баста Эй

ز رویم چرا دیده بر بسته ای

Ҳамоно зи бас тохтани хаста Эй

همانا ز بس تاختن خسته ای

Тан афкор гардидӣ аз трктоз

تن افکار گردیدی از ترکتاز

Ки ингуна бар хобат омад ниёз

که اینگونه بر خوابت آمد نیاز

Яке сар бар ор гузин равад ман

یکی سر بر آر گزین رود من

Аз ин хоби хуш , баҳри бадрӯди ман

از این خواب خوش، بهر بدرود من

Чаҳ сон месипорам ман ин роҳ чун ?

چه سان می سپارم من این راه چون؟

Дилами пеши ту , тан ба пушти ҳиўн

دلم پیش تو، تن به پشت هیون

Худои роҷўони раҳмии охир ба пер

خدا راجوان رحمی آخر به پیر

Дарини рӯзи тангами ту шӯи дастгир

دراین روز تنگم تو شو دستگیر

Ало эй баҳори хазон дида ам

الا ای بهار خزان دیده ام

Шикеби дилам , бениш дида ам

شکیب دلم، بینش دیده ام

Марои кош май гашти бинанда , кӯр

مرا کاش می گشت بیننده، کور

Ва ё хобгоҳам шудӣ хоки гӯр

و یا خوابگاهم شدی خاک گور

намедидамат хуфта дар хӯну хок

نمی دیدمت خفته در خون و خاک

Сарати Бернӣу пайкарати чоки чок

سرت برنی و پیکرت چاک چاک

Ки афкандат аз асб эй шаҳсавор

که افکندت از اسب ای شهسوار

Ки модар змргш шавад сӯгвор

که مادر زمرگش شود سوگوار

Ки товуси боғи марои пари шикаст ?

که طاووس باغ مرا پر شکست؟

Ки бар ман дар шодкомӣ бибаст

که بر من در شادکامی ببست

Гули Фотимаро ки пажмурда кард ?

گل فاطمه را که پژمرده کرد؟

Набиро зи доғаш ки афсурда кард ?

نبی را ز داغش که افسرده کرد؟

Аё Юсуфи ман туро гоҳи сур

ایا یوسف من تو را گاه سور

Ба кобӣн дар омад Зулайхои гӯр

به کابین در آمد زلیخای گور

Туро рахт домодӣ омад кафан

تو را رخت دامادی آمد کفن

Дариғо ки он ҳам надорӣ ба тан

دریغا که آن هم نداری به تن

Ман аз хоки хўшнўдм эй комёб

من از خاک خوشنودم ای کامیاب

Ки пӯшида дорад танати зи офтоб

که پوشیده دارد تنت ز آفتاب

Ниҳодаи замини модаронаи сарат

نهاده زمین مادرانه سرت

Ба сина ки бар сар набад модарат

به سینه که بر سر نبد مادرت

з сӯе нишастанд бо сад фусӯс

ز سویی نشستند با صد فسوس

Ба болини домод , моаму арӯс

به بالین داماد، مام و عروس