Дарони дам нигаҳ кард бонӯии дайн
درآن دم نگه کرد بانوی دین
Сӯии шоҳи дайни Сайиди алсоҷдин
سوی شاه دین سید الساجدین
Бидидаш ба пушти ҳиўни пои банд
بدیدش به پشت هیون پای بند
Ҳаме ларзад андом ӯ банди банд
همی لرزد اندام او بند بند
Шудӣ хира бар пайкари поки боб
شدی خیره بر پیکر پاک باب
з бинанда карда равон равад об
ز بیننده کرده روان رود آب
Чунон биравӣ андӯҳ ва ғам гашта чир
چنان بروی اندوه و غم گشته چیر
Ки гардӣда рангаши басони зрир
که گردیده رنگش بسان زریر
Ту гуфтӣ намонда рӯонаш ба тан
تو گفتی نمانده روانش به تن
Чу дидаш чунон духтари бўолҳсн ( ъ )
چو دیدش چنان دختر بوالحسن (ع)
Ғаму ранҷи худро фаромӯш кард
غم و رنج خود را فراموش کرد
Лаб аз мӯяу нола хомӯш кард
لب از مویه و ناله خاموش کرد
Чу мардон шикебе оварад пеш
چو مردان شکیبایی آورد پیش
Сипас гуфт бо шоҳи фархундаи кеш
سپس گفت با شاه فرخنده کیش
Ки эй ёдгори бузургони дайн
که ای یادگار بزرگان دین
Паноҳи занӣ чанд андӯҳгин
پناه زنی چند اندوهگین
Туе ҳуҷҷати поки парвардгор
تویی حجت پاک پروردگار
зи ҷаду падар дар ҷаҳони ёдгор
ز جد و پدر در جهان یادگار
Ба амр ту гардад , баланди осмон
به امر تو گردد، بلند آسمان
Ба ту ҳаст бар ҷои замину замон
به تو هست بر جا زمین و زمان
Магари рахнаи хоҳӣ ба имон расад
مگر رخنه خواهی به ایمان رسد
Замони замона ба поён расад
زمان زمانه به پایان رسد
На монад ба пои осмон дар замин
نه ماند به پا آسمان در زمین
На як зинда аз халқи ҷони офарин
نه یک زنده از خلق جان آفرین
Туро буд бояд ба ғами бурдбор
تو را بود باید به غم بردبار
Ки кони шикебӣу кӯҳи виқор
که کان شکیبی و کوه وقار
Шаҳи дайн чу андарз бонӯ шунид
شه دین چو اندرز بانو شنید
зи дили ҷонгзои нола Эй баркашид
ز دل جانگزا ناله ای برکشید
Бигуфто : ки эй амма ӣ доғдор
بگفتا: که ای عمه ی داغدار
зи фархундаи духти набии ёдгор
ز فرخنده دخت نبی یادگار
Ҳамин тан ки хуфтааст дрхоку хӯн
همین تن که خفته است درخاک و خون
Чу гардуну захмаши зохтри фузун
چو گردون و زخمش زاختر فزون
Набошад магари ҳуҷҷати кирдигор
نباشد مگر حجت کردگار
Ба ҷои набӣ дар ҷаҳони шаҳриёр
به جای نبی در جهان شهریار
На зу нестӣ рӯй ҳастӣ бидид ?
نه زو نیستی روی هستی بدید؟
Ҳама офариниш шуд аз ваии падед
همه آفرینش شد از وی پدید
Писари куштау духтаронаши асир
پسر کشته و دخترانش اسیر
Зану хоҳарон дар балои дастгир
زن و خواهران در بلا دستگیر
Дили ман на сангаст андар барам
دل من نه سنگ است اندر برم
Каз аинсони тани шоҳро бингарам
کز اینسان تن شاه را بنگرم
Бадви мазҳари исмати кирдигор
بدو مظهر عصمت کردگار
Бигуфто : ки эй довари рӯзгор
بگفتا: که ای داور روزگار
зи ман рози ҳақро ту донотрӣ
ز من راز حق را تو داناتری
Ба ҳар кори мушкил , тавоно тарӣ
به هر کار مشکل، توانا تری
Валикини ман инро зи ҷаду падар
ولیکن من این را ز جد و پدر
Шунидам ки гуфтанд аз ин пештар
شنیدم که گفتند از این پیشتر
Ки чун кушта гардад шаҳ , Карбало
که چون کشته گردد شه، کربلا
Худу ёварон дар замини бало
خود و یاوران در زمین بلا
Гуруҳеи биёянд ва ӯро ба хок
گروهی بیایند و او را به خاک
Супоранд чун гавҳари тобнок
سپارند چون گوهر تابناک
Фарозанд баҳраши яке боргоҳ
فرازند بهرش یکی بارگاه
Ки аз бад буд мардумонро паноҳ
که از بد بود مردمان را پناه
Ҳаме то ҷаҳонасту халқи ҷаҳон
همی تا جهان است و خلق جهان
Буд даргааши саҷдаи гоҳ баон
بود درگهش سجده گاه بهان
Навозанд аз кор ӯ созҳо
نوازند از کار او سازها
Вазони созҳо хезади овозҳо
وزان سازها خیزد آوازها
Валикини зи бадхоҳи он тоҷўр
ولیکن ز بدخواه آن تاجور
Ба зӯдӣ намонад ба гетии асар
به زودی نماند به گیتی اثر
зи ранҷӣ ки оради баландии ном
ز رنجی که آرد بلندی نام
Напечанд сар , хонадони киром
نپیچند سر، خاندان کرام
Умр , пӯри саъди ҳаромии нажод
عمر، پور سعد حرامی نژاد
Ки нопок чун вай змодр назод
که ناپاک چون وی زمادر نزاد