Паии худ стоиии забони бргшўд

پی خود ستایی زبان برگشود

Ду байтӣ ба тозии забон бар сурӯд

دو بیتی به تازی زبان بر سرود

Ки аз теғи мо кушта шуд Бутуроб

که از تیغ ما کشته شد بوتراب

Сари зодаи гонаш дар омад ба хоб

سر زاده گانش در آمد به خواب

Бибастем чун мардуми тарку знҷ

ببستیم چون مردم ترک و زنج

Занон варо дасти додеми ранҷ

زنان و را دست دادیم رنج

Хурӯшед бонӯ ба вай гуфт : ҳон

خروشید بانو به وی گفت: هان

Чаҳ гуфтӣ ки сангат расад бардаон

چه گفتی که سنگت رسد بردهان

Бинозӣ зқтли гуруҳе ки кард

بنازی زقتل گروهی که کرد

з ҳар айбашони поки яздони фард

ز هر عیبشان پاک یزدان فرد

Забони банд ва бар зиштии худ мбол

زبان بند و بر زشتی خود مبال

Ки бошад бадии кайфари бади сгол

که باشد بدی کیفر بد سگال

Аз онатон ба мо рашк омад падед

از آنتان به ما رشک آمد پدید

Ки яздонмон аз шумо баргузед

که یزدانمان از شما برگزید

Набошад чу дарё ба ҷӯш аз сароб

نباشد چو دریا به جوش از سراب

Нагирад гунаҳи кас ба дарёии об

نگیرد گنه کس به دریای آب

Ба ҳаркас худо дод онро ки хост

به هرکس خدا داد آن را که خواست

Касеро на ёрои чун ва чарост

کسی را نه یارای چون و چراست

ЗгФтори бонӯ чу абри баҳор

زگفتار بانو چو ابر بهار

Грстнди марду зани Кӯфаи зор

گرستند مرد و زن کوفه زار

Хурӯши зану марди азкўӣу бом

خروش زن و مرد ازکوی و بام

Гузашт аз бргнбди нилФом

گذشت از برگنبد نیلفام

Бигуфтанд : к-эии духтари шаҳриёр

بگفتند: کای دختر شهریار

Аз ин беш моро макун шармсор

از این بیش ما را مکن شرمسار

Чу хомӯш шуд Фотима аз хурӯш

چو خاموش شد فاطمه از خروش

з ғам зад дилам кулсум , ҷӯш

ز غم زد دل ام کلثوم، جوش