Ки ҳон эй гуруҳ ситамгар хамӯш
که هان ای گروه ستمگر خموش
Яке сӯии ман боз доред гӯш
یکی سوی من باز دارید گوش
Бишуд бастаи дамҳо зи фармони ӯй
بشد بسته دم ها ز فرمان اوی
Фитоданд яксар аз онҳоиу ҳўӣ
فتادند یکسر از آن های و هوی
Шаҳаншоҳи дайни хутба Эй хонд нағз
شهنشاه دین خطبه ای خواند نغز
зи тавҳиди яздон сухан ронад нағз
ز توحید یزدان سخن راند نغز
Ба пайғамбари поки гуфтои дуруд
به پیغمبر پاک گفتا درود
Бдонсон ки аз ваии сазовор буд
بدانسان که از وی سزاوار بود
Сипас гуфт ҳар каси шиносади маро
سپس گفت هر کس شناسد مرا
Шиносад ки ҳаст аз киам гўҳро
شناسد که هست از که ام گوهرا
Ҳар онкас ки ншносдм , гӯи шинос
هر آنکس که نشناسدم، گو شناس
Манам пӯри он пешвоёни нос
منم پور آن پیشوایان ناس
Худованди дайнро манам нури айн
خداوند دین را منم نور عین
Манам пӯри сибти паямбар , ҳусайн ( ъ )
منم پور سبط پیمبر، حسین (ع)
Манам пӯри он шаҳ ки назд Фурот
منم پور آن شه که نزد فرات
Лаби ташна аз асб афтод мот
لب تشنه از اسب افتاد مات
Ҳамон шаҳ ки амвол ӯро ба бод
همان شه که اموال او را به باد
Бидоданд ва аз ҳақ накарданд ёд
بدادند و از حق نکردند یاد
Манам пӯри онкас ки душвору сахт
منم پور آنکس که دشوار و سخت
Бишуд куштаи зодаши ббрднду рахт
بشد کشته زادش ببردند و رخت
Ҳамон шаҳ ки он куштаи гаштан баров
همان شه که آن کشته گشتن براو
БиФзўд бар иззату обрӯ
بیفزود بر عزت و آبرو
Шумояш бад-ӣни сӯй бо сад ниёз
شمایش بدین سوی با صد نیاز
Бхўондид дар номаҳои дароз
بخواندید در نامه های دراز
Чу омад шикастед паймони хеш
چو آمد شکستید پیمان خویش
Гузаштед аз расму имону кеш
گذشتید از رسم و ایمان و کیش
Надонам чаҳ сони бррхи Мустафо ( с )
ندانم چه سان بررخ مصطفی (ص)
Бибинед эй мардум бе ҳаё
ببینید ای مردم بی حیا
Дар он дам ки дрхўни авлоди хеш
در آن دم که درخون اولاد خویش
Шуморо ба хорӣ баранд зи пеш
شما را به خواری براند ز پیش
Набошад шигифт ар бикуштед зор
نباشد شگفت ار بکشتید زار
Ҳусайн ( ъ )ро , казу ҳайдари номдор
حسین (ع) را، کزو حیدر نامدار
Фузун буд дар рутбау зи теғи кин
فزون بود در رتبه و ز تیغ کین
Бикуштед ӯро дар ин сарзамин
بکشتید او را در این سرزمین
зи гуфтори он хусрави нотавон
ز گفتار آن خسرو ناتوان
Ба зории грстнди перу ҷавон
به زاری گرستند پیر و جوان
Бигуфтанд : к-эии шаҳриёри змн
بگفتند: کای شهریار زمن
Бифармо ки созем мо анҷуман
بفرما که سازیم ما انجمن
Барорем шамшерҳо аз ниёам
برآریم شمشیرها از نیام
Кашем аз бади андеши ту интиқом
کشیم از بد اندیش تو انتقام
з рӯй ту эй шоҳ шарманда ем
ز روی تو ای شاه شرمنده ایم
Аз ин пас ба фармони ту банда ем
از این پس به فرمان تو بنده ایم
Шаҳи нотавони ҳамчуи абри баҳор
شه ناتوان همچو ابر بهار
зи гуфтори эшон бгрииди зор
ز گفتار ایشان بگریید زار
Бифармуд : эй мардуми кӣнаи вар
بفرمود: ای مردم کینه ور
Ки брФтнаҳ доред бастаи камар
که برفتنه دارید بسته کمر
Шумо бо алӣ ( ъ ) , шери ҷони офарин
شما با علی (ع)، شیر جان آفرین
Бибастед паймон ва онгаҳ зкин
ببستید پیمان و آنگه زکین
Сарашро ба шамшери заҳри обдор
سرش را به شمشیر زهر آبدار
Буридед ташна бар равад бор
بریدید تشنه بر رود بار
Пас онгоҳи пӯраши ҳасан ( ъ ) ро баи рон
پس آنگاه پورش حسن (ع) رابه ران
Задед аз раҳи кӣнаи захмии гарон
زدید از ره کینه زخمی گران
Ба яғмои ббрдиди амвол ӯ
به یغما ببردید اموال او
Бигуфтед пас носазои рӯбарӯ
بگفتید پس ناسزا روبرو
Пас азуӣ дар ҳила кардед боз
پس ازوی در حیله کردید باز
Намудед бо боби ман , кӣна , соз
نمودید با باب من،کینه، ساز
Бад-ӣни сӯ ба меҳмонӣ аш хондед
بدین سو به مهمانی اش خواندید
Чу омад , бдўтиғи кинро надид
چو آمد، بدوتیغ کین را ندید
Бикуштед фарзанду лашгараш ро
بکشتید فرزند و لشگرش را
Ба найза намудед пас сараш ро
به نیزه نمودید پس سرش را
Кунун гоҳи ман гўиё шуд фароз
کنون گاه من گوییا شد فراز
Ки найранг бо ман намоед соз
که نیرنگ با من نمایید ساز
ТФўи бршмои боду паймонатон
تفو برشما باد و پیمانتان
Дротш бисӯзад тану ҷонатон
درآتش بسوزد تن و جانتان
Чу ин гуфта шуд бо дилии пари зхўн
چو این گفته شد با دلی پر زخون
Ббрднди шаҳро ба шаҳри андарун
ببردند شه را به شهر اندرون
Яке марди гчкор , мусаллам ба ном
یکی مرد گچکار، مسلم به نام
Ки бади пайрави оли хиролоном
که بد پیرو آل خیرالانام
Чунин гуфт : кони рӯзи ман бе хабар
چنین گفت: کان روز من بی خبر
Ба кох аморат бидам коргар
به کاخ امارت بدم کارگر