Бифармуд бо зайнаб ( ъ ) ғмздаҳ
بفرمود با زینب (ع) غمزده
Ки эй хоҳари зори мотмздаҳ
که ای خواهر زار ماتمزده
Буруни ори он гули изори маро
برون آر آن گل عذار مرا
Ҳамон кӯдаки ширхори маро
همان کودک شیرخوار مرا
Ки шаш ма ба сари барда аз зиндаи ?гий
که شش مه به سر برده از زنده گی
Буд чун ситора ба рухшандаи ?гий
بود چون ستاره به رخشنده گی
Ки байнами дамӣ нозанин равад ро
که بینم دمی نازنین رود را
Ба рӯйиши даҳуми бӯсаи бадрӯд ро
به رویش دهم بوسه بدرود را
Гиронмояро зайнаб аз хаймаи гоҳ
گرانمایه را زینب از خیمه گاه
Бирафт ва биоварад наздики шоҳ
برفت و بیاورد نزدیک شاه
Ҳаме гуфт зор эй шаҳ дайн фурӯз
همی گفت زار ای شه دین فروز
Нахурдааст оби ин гиромии се рӯз
نخورده است آب این گرامی سه روز
Бабр бо худ ӯро сӯии размгоҳ
ببر با خود او را سوی رزمگاه
Барои вай аз лашгар обӣ бихоҳ
برای وی از لشگر آبی بخواه
Магари бахшиши оранд бар хурдӣ аш
مگر بخشش آرند بر خردی اش
Рҳонндш аз дасти тоби аташ
رهانندش از دست تاب عطش
Чунон кун ки сероби бози оре аш
چنان کن که سیراب باز آری اش
Ки ҷонҳои мо сӯхт аз зорӣ аш
که جان های ما سوخت از زاری اش
Шаҳи он нағзи нўбоўаҳро барграфт
شه آن نغز نوباوه را برگرفت
Чу ҷони громиш вар барграфт
چو جان گرامیش ور برگرفت
Бабўсед гулдаста ӣ хеш ро
ببوسید گلدسته ی خویش را
Казу дошт марҳами дили риш ро
کزو داشت مرهم دل ریش را
Ба ганҷи вилояти ҳамон гавҳараш
به گنج ولایت همان گوهرش
Ба ҷо буд ва бигирифт аз хоҳараш
به جا بود و بگرفت از خواهرش
Набӣ ( с ) вори барадаш ба миъроҷи ишқ
نبی (ص) وار بردش به معراج عشق
Бикради он дамаши дарраи алтоҷи ишқ
بکرد آن دمش دره التاج عشق
Дар оғӯши шаҳ рӯй нўоздаҳи пӯр
در آغوش شه روی نوازده پور
Ҳаме тофт чун аз бар чархи ҳўр
همی تافت چون از بر چرخ هور
Падари бад ба арши худои гӯшвор
پدر بد به عرش خدا گوشوار
Писар дар буриши гавҳарии шоҳвор
پسر در برش گوهری شاهوار
Биёмад ба пеши сипоҳи истод
بیامد به پیش سپاه ایستاد
Ба итмоми ҳуҷҷат забон баргушод
به اتمام حجت زبان برگشاد
Ки эй душманони ҷаҳони офарин
که ای دشمنان جهان آفرین
Кашида сар аз ҳукми ҷони офарин
کشیده سر از حکم جان آفرین
Бикуштед ёрону хуишони ман
بکشتید یاران و خویشان من
Гузаштед аз аҳду паймони ман
گذشتید از عهد و پیمان من
Ва ё онкӣ бахшед як ҷуръаи об
و یا آنکه بخشید یک جرعه آب
Ки аз ӯ аташи бардаи якбораи тоб
که از او عطش برده یکباره تاب
Марогар гунаҳкор пиндоштед
مرا گر گنهکار پنداشتید
Ки бар ман чунин бад раво доштед
که بر من چنین بد روا داشتید
Чаҳ кардааст ин кӯдаки бигноаҳ ?
چه کرده است این کودک بیگناه؟
Ки аз тишнагии гашт бояд табоҳ
که از تشنگی گشت باید تباه
Се рӯзаст ин гул нахурдааст об
سه روز است این گل نخورده است آب
Ба худ дорад аз тишнагӣ аз тишнагии печи втоб
به خود دارد از تشنگی از تشنگی پیچ وتاب
Бад-ӣни паҳнаи оўрдмши оби хоҳ
بدین پهنه آوردمش آب خواه
Яке сӯй ӯ бингаред эй сипоҳ
یکی سوی او بنگرید ای سپاه
Магар раҳм оред бар ҳол ӯ
مگر رحم آرید بر حال او
Бибинед бар хурдии сол ӯ
ببینید بر خردی سال او
Чашонед ӯро яке ҷуръаи об
چشانید او را یکی جرعه آب
Басӣ гуфт ва азкс наомад ҷавоб
بسی گفت و ازکس نیامد جواب
Умр гуфт : эй лашгар обаш диҳед
عمر گفت: ای لشگر آبش دهید
Бади инсон ки бояд ҷавобаш диҳед
بد انسان که باید جوابش دهید
Табаи гавҳарии ном ӯ ҳармала
تبه گوهری نام او حرمله
Намӯд аз зиҳи кӣнаи тирии яла
نمود از زه کینه تیری یله
Збонги зиҳу ҷаври он бадгумон
زبانگ زه و جور آن بدگمان
Хурӯшии баромади зҳФти осмон
خروشی برآمد زهفت آسمان
Билразед бар хеши арши барин
بلرزید بر خویش عرش برین
Бузади даст бар фарқи рӯҳи аломин
بزد دست بر فرق روح الامین
Аз он тир шуд тираи чашми сипеҳр
از آن تیر شد تیره چشم سپهر
Зондўаҳ шуд зарди рухсори меҳр
زاندوه شد زرد رخسار مهر
Аз он тир шуд чидаи барги гулӣ
از آن تیر شد چیده برگ گلی
Ки бади ҷбриилши камӣни булбулӣ
که بد جبرییلش کمین بلبلی
Гулӯе аз он тир осеб ёфт
گلویی از آن تیر آسیب یافت
Каз осеби он қалби ҳайдари шикофт
کز آسیب آن قلب حیدر شکافت
Бурун шуд чу пайкони зи шасти палид
برون شد چو پیکان ز شست پلید
Ба ҳулқуми нўбоўаҳ ӣ шаҳ расед
به حلقوم نوباوه ی شه رسید
Бузади чок ва аз сӯй дигар биҷуст
بزد چاک و از سوی دیگر بجست
Ба бозуии фаррухи падар бар нишаст
به بازوی فرخ پدر بر نشست
Бибаред аз гӯш ӯ то ба гӯш
ببرید از گوش او تا به گوش
Баровард шҳзодаҳ аз дили хурӯш
برآورد شهزاده از دل خروش
Бипечед бар хеш аз тоби дард
بپیچید بر خویش از تاب درد
Буруни дастҳо роз қундоқа кард
برون دست ها راز قنداقه کرد
Ҳамоил бияфканад бар дӯши боб
حمایل بیفکند بر دوش باب
Шигифтои ҷаҳон чун нагаштӣ хароб ?
شگفتا جهان چون نگشتی خراب؟
Шаҳ аз ноӣ ӯ баркашид он хаданг
شه از نای او برکشید آن خدنگ
Шудаи пару пайконаши ёқӯти ранг
شده پر و پیکانش یاقوت رنگ
Аз он ноӣ хушкида чун новдон
از آن نای خشکیده چون ناودان
Равони гашти хӯн ваон шаҳи ғайби дон
روان گشت خون وان شه غیب دان
Ба гардуни биФшондии он хӯни пок
به گردون بیفشاندی آن خون پاک
Нҳштӣ ки як қатра ояд ба хок
نهشتی که یک قطره آید به خاک
Чу донистӣ ар хӯни он бигноаҳ
چو دانستی ار خون آن بیگناه
Ба хок ояд аз вай наравед гиёҳ
به خاک آید از وی نروید گیاه
Азоб худоӣ расад дар замон
عذاب خدایی رسد در زمان
Бидон қавми бади ахтар аз осмон
بدان قوم بد اختر از آسمان
Шҳншаҳ аз он дард бигирист сахт
شهنشه از آن درد بگریست سخت
Фурӯи рехти хӯн аз мижаи лухти лухт
فرو ریخت خون از مژه لخت لخت
Сипас сар баровард сӯии фароз
سپس سر برآورد سوی فراز
Бигуфто : ки эй довар бе ниёз
بگفتا: که ای داور بی نیاز
Ту доне ки ман зини ситамгари сипоҳ
تو دانی که من زین ستمگر سپاه
Чаҳ дидам дар ин саҳмгини размгоҳ
چه دیدم در این سهمگین رزمگاه
Аз ин сахттар бар ман осон буд
از این سخت تر بر من آسان بود
Чу дрдидаҳ ӣ поки яздон буд
چو دردیده ی پاک یزدان بود
Набошад ба даргоҳат эй зўолмнн
نباشد به درگاهت ای ذوالمنن
Кам аз ноқа ӣ солеҳи ин пӯри ман
کم از ناقه ی صالح این پور من
Ту ин пешкаши рози ман дар пазир
تو این پیشکش راز من در پذیر
Буд хирад агар хурда бар ман мгир
بود خرد اگر خرده بر من مگیر
Ба дасти андаруни доштами ман ҳамин
به دست اندرون داشتم من همین
Ки оўрдмши бархе вопасин
که آوردمش برخی واپسین
Ту афзӯни шумориш агар андак аст
تو افزون شمارش اگر اندک است
Бузургаш бифармоигар кӯдак аст
بزرگش بفرمای گر کودک است
Бирафт ончӣ бар ман зи аъдои ман
برفت آنچه بر من ز اعدای من
Биндўзш аз баҳри фардои ман
بیندوزش از بهر فردای من
Бигуфт ин ва бӯсед рӯй писар
بگفت این و بوسید روی پسر
Писари гашти хандон ба рӯй падар
پسر گشت خندان به روی پدر
Вазин ошёни мурғ рӯҳаш биҷуст
وزین آشیان مرغ روحش بجست
Ба минӯ дар оғӯш Заҳро нишаст
به مینو در آغوش زهرا نشست
Шҳншаҳ аз он ҷой икрон баранд
شهنشه از آن جای یکران براند
Ба назд дигар куштагонаши расонад
به نزد دگر کشتگانش رساند
Фурӯд омад ва хонд бар ваии намоз
فرود آمد و خواند بر وی نماز
Пас аз кори шукрона ӣ бе ниёз
پس از کار شکرانه ی بی نیاز
Яке қабри кучаки абои нӯки теғ
یکی قبر کوچک ابا نوک تیغ
Бикунад ва наҳуфташ ба хок эй дареғ
بکند و نهفتش به خاک ای دریغ
Ҳамоно бдогоаҳи фархундаи шоҳ
همانا بدآگاه فرخنده شاه
Ки ояд ба поён чу разми сипоҳ
که آید به پایان چو رزم سپاه
Тани куштагонро ба сами сутур
تن کشتگان را به سم ستور
Бсоинди он мардуми пари ғурур
بسایند آن مردم پر غرور
Надорад тани кӯдаки ин туашу тоб
ندارد تن کودک این توش و تاب
Аз оташ ниҳон кард андари туроб
از آتش نهان کرد اندر تراب
Ва ё шармгин буд аз модараш
و یا شرمگین بود از مادرش
Набарди он тани куштаро дар буриш
نبرد آن تن کشته را در برش
Дариғо аз он ахтари тобнок
دریغا از آن اختر تابناک
Ки афканди тиру болаш ба хок
که افکند تیر و بالش به خاک
Дариғо аз он лؤлؤии шоҳвор
دریغا از آن لؤلؤی شاهوار
Ки ёқӯти гавани гашташ аз хӯни изор
که یاقوت گون گشتش از خون عذار
Дариғо аз он нағзи гулбун ки дод
دریغا از آن نغز گلبن که داد
Хазони ситами баргу бориш ба бод
خزان ستم برگ و بارش به باد
Дариғо азони мурғи ҷбрили фар
دریغا ازآن مرغ جبریل فر
Ки бсмл шуд аз новаки чори пар
که بسمل شد از ناوک چار پر
Дариғо аз он бози аршии шикор
دریغا از آن باز عرشی شکار
Ки афканди пари уқобаши зкор
که افکند پر عقابش زکار
Дариғо аз он лаъли нохӯрдаи шер
دریغا از آن لعل ناخورده شیر
Ки сероб кардандаш аз оби тир
که سیراب کردندش از آب تیر
Надонам чаҳ бигузашт брмодрш
ندانم چه بگذشت برمادرش
Чу шаҳ рафт дар хайма бе Асғараш
چو شه رفت در خیمه بی اصغرش
Ман азкори ин кӯдакам дар шигифт
من ازکار این کودکم در شگفت
Бузургаст хирадаш набояд гирифт
بزرگ است خردش نباید گرفت
Малик дар хурӯш омад аз мотамаш
ملک در خروش آمد از ماتمش
Шафақи ҷома дар хӯн кашид аз ғамаш
شفق جامه در خون کشید از غمش
Ғамин гашти ҷони набӣ ( с ) дрбҳшт
غمین گشت جان نبی (ص) دربهشت
Бгрииди бонӯии ҳўрои сиришт
بگریید بانوی حورا سرشت
Шикеб кунод эй расӯли худоӣ
شکیبا کناد ای رسول خدای
Туро кирдигорат ба дигари сарой
تو را کردگارت به دیگر سرای
Зминўи бад-ӣни ахтар дайн фурӯз
زمینو بدین اختر دین فروز
Хурӯши ту дргўшм ояд ҳануз
خروش تو درگوشم آید هنوز
Басӣ омад аз марг ӯ бртўи ранҷ
بسی آمد از مرگ او برتو رنج
Басӣ дид равшани равонати шиканҷ
بسی دید روشن روانت شکنج
Дили нозукат эй шафиъи ҷазо
دل نازکت ای شفیع جزا
Чисон тоб оварад дар ин азо ?
چسان تاب آورد در این عزا؟
Ба он пари баҳои гавҳаракони ишқ
به آن پر بها گوهرکان عشق
Ба он оби хӯрдаи зи пайкони ишқ
به آن آب خورده ز پیکان عشق
Ки ин бандае шаҳ Фромш макун
که این بنده ای شه فرامش مکن
Чароғи диламро ту хомаш макун
چراغ دلم را تو خامش مکن
Бибахшо ба ман тираи ?гийҳои ман
ببخشا به من تیره گی های من
Ҳамон дар гунаҳи хираи ?гийҳои ман
همان در گنه خیره گی های من
Надорад тани ман зи ту он итоб
ندارد تن من ز تو آن عتاب
Шҳо рӯзи маҳшари змни рухи мтоб
شها روز محشر زمن رخ متاب
Маро чун ту шоҳии паноҳам ту бош
مرا چون تو شاهی پناهم تو باش
Ба рӯзи ҷазо изор хоҳам тўбош
به روز جزا عذار خواهم توباش