зи тири бидонадяш чун рӯзгор
ز تیر بداندیش چون روزگار
Сар омад бидон кӯдаки ширхор
سر آمد بدان کودک شیرخوار
Биёмад шаҳи дайн ба сӯии ҳарам
بیامد شه دین به سوی حرم
Рух аз гиряи пурхӯни дил аз ғами дижам
رخ از گریه پرخون دل از غم دژم
Ҳамаи бонувони ҳарамро бихонад
همه بانوان حرم را بخواند
Абои кӯдакон дар бар худ нишонд
ابا کودکان در بر خود نشاند
Ҳамеи даст бар рӯй ҳар як бсўд
همی دست بر روی هر یک بسود
Ба бадрӯди эшон забони бргшўд
به بدرود ایشان زبان برگشود
Бигуфто ки эй оли хиролоном
بگفتا که ای آل خیرالانام
Шуморо якояки дуруду салом
شما را یکایک درود و سلام
зи дидори ман тӯша гиред боз
ز دیدار من توشه گیرید باز
Ки омад марои гоҳ рафтани фароз
که آمد مرا گاه رفتن فراز
Марои шавқи дидори парвардгор
مرا شوق دیدار پروردگار
зи тани бардаи ором ва аз дили қарор
ز تن برده آرام و از دل قرار
Миёни ман ва ӯ ҳиҷобӣ намонад
میان من و او حجابی نماند
Ба ҷузи ҷон ки бояд ба роҳаш фишонд
به جز جان که باید به راهش فشاند
Кунун май рӯми сӯии майдони кин
کنون میروم سوی میدان کین
Ба меҳмонии поки ҷони офарин
به مهمانی پاک جانآفرین
Пас аз ман худованди баси ёратон
پس از من خداوند بس یارتان
Ба ҳар сахтии андари мадади кори тон
به هر سختی اندر مددکارتان
з ҳар бад ки аз душман ояд ба сар
ز هر بد که از دشمن آید بهسر
Паноҳанда бошед бар додгар
پناهنده باشید بر دادگر
Алӣ ( ъ ) кови пас аз ман шаҳ олам аст
علی (ع) کاو پس از من شه عالم است
Дар ин роҳатони муҳаррам ва ҳамдам аст
در این راهتان محرم و همدم است
Дар ин гуфтугӯ буд шоҳ амам
در این گفتگو بود شاه امم
Ки ногоҳ беруни давид аз ҳарам
که ناگاه بیرون دوید از حرم
Яке моҳрӯи кӯдаки хурдсол
یکی ماهرو کودک خردسال
Ба болоу чеҳру сухан бе мисол
به بالا و چهر و سخن بیمثال
Сакина ( ъ ) з шаҳ дошт фархундаи ном
سکینه (ع) ز شه داشت فرخندهنام
Бадв буд дорои дайни шодком
بدو بود دارای دین شادکام
Дамӣ аз канораши бнгзоштӣ
دمی از کنارش بنگذاشتی
Накӯтар зи ҷон дар буриш доштӣ
نکوتر ز جان در برش داشتی
Забонии хушу нағз гуфтор дошт
زبانی خوش و نغز گفتار داشت
Дили оротар аз хулд дидор дошт
دلآراتر از خلد دیدار داشت
Биёмад бар шоҳ бо ашку оҳ
بیامد بر شاه با اشک و آه
Намӯдаш дар оғӯш бар ҷойгоҳ
نمودش در آغوش بر جایگاه
Задаш бӯса бисёр бар дасту пой
زدش بوسه بسیار بر دست و پای
Бадв гуфт бо дидаи ашки зо ӣ
بدو گفت با دیدهٔ اشکزای
Ки эй хоки пои ту тоҷи серум
که ای خاک پای تو تاج سرم
Сарафрози боби баланди афсарам
سرافراز باب بلند افسرم
Дарини хурдсолии ятем м макун
دراین خردسالی یتیمم مکن
зи ҳиҷрони худ дили ду ним м макун
ز هجران خود دل دو نیمم مکن
Канори худ аз ман магардон тиҳӣ
کنار خود از من مگردان تهی
зи ман мгслони ахтари Фрҳӣ
ز من مگسلان اختر فرهی
Ду фаррухи бародарам дар ин замин
دو فرخ برادرم در این زمین
Ба хӯн хуфташон пайкари нозанин
به خون خفتشان پیکر نازنین
Сипаҳдор ъам ҷаҳони ҷӯ ӣ ман
سپهدار عم جهانجوی من
Ҷудо шуд ба шамшери дасташи зи тан
جدا شد به شمشیر دستش ز تن
зи авлоди ҳошим ҳар онкас ки буд
ز اولاد هاشم هر آنکس که بود
Ҷаҳонашони ҳама гашт ҳастӣ дуруд
جهانشان همه گشت هستی درود
Чу гашти аспри рӯзгори ҳама
چو گشت اسپری روزگار همه
Ту монадӣ ба ҷои ёдгори ҳама
تو ماندی بهجا یادگار همه
Ту низ инчунин дил наҳодӣ ба марг
تو نیز اینچنین دل نهادی به مرگ
Силеҳ набард омадат созу барг
سلیح نبرد آمدت ساز و برگ
Пас аз ту ки дар брФшонди маро ?
پس از تو که در برفشاند مرا؟
Ки сӯии худ аз меҳр хонд маро ?
که سوی خود از مهر خواند مرا؟
Бадв гуфт шоҳ эй накӯи духтарам
بدو گفت شاه ای نکو دخترم
Набошад чу дигар касе ёварам
نباشد چو دیگر کسی یاورم
Ба марг ар нуҳуми тани шигифтии мадор
به مرگ ار نهم تن شگفتی مدار
Ки беёваронро ҳаминаст кор
که بی یاوران را همین است کار
Сакина ( с ) бадв гуфт зор эй падар
سکینه (س) بدو گفت زار ای پدر
Ба Ясриб дигар бораи моро бабр
به یثرب دگر باره ما را ببر
Ки дар сояи турбати Мустафо ( с )
که در سایهٔ تربت مصطفی (ص)
Набинем аз бадсиголони ҷафо
نبینیم از بدسگالان جفا
Шаҳаш гуфт : ҳайҳоти азин орзӯӣ
شهش گفت: هیهات ازین آرزوی
Ки раҳ гар набад баста аз чори сӯй
که ره گر نبد بسته از چار سوی
Наме хостами хешро мубтало
نمیخواستم خویش را مبتلا
намемондам андари замини бало
نمیماندم اندر زمین بلا
Дигар рӯй Ясриб нахоҳед дид
دگر روی یثرب نخواهید دید
Магар ман шавам аз миёни нопадид
مگر من شوم از میان ناپدید
Сакина ( с ) аз он гуфта бигирист зор
سکینه (س) از آن گفته بگریست زار
Фурӯи рехти хӯн аз мижа бар канор
فرو ریخت خون از مژه بر کنار
Шаҳаш гуфт : эй бонӯии бонувон
شهش گفت: ای بانوی بانوان
Мсўзони дилам тока дорам равон
مسوزان دلم تاکه دارم روان
Кунун гоҳи ин зорӣ ва гиря нест
کنون گاه این زاری و گریه نیست
Ба маргами басии зор хоҳӣ гирист
به مرگم بسی زار خواهی گریست
Нигун аз бар зин чу гаштам ба рӯй
نگون از برِ زین چو گشتم به روی
Ба ман ҳар чаҳ хоҳии бзорӣ , бмўӣ
به من هرچه خواهی بزاری، بموی