Нишаст аз бар тахти он зишти кеш
نشست از بر تخت آن زشت کیش
Саронро заҳр дӯда бинишонад пеш
سران را زهر دوده بنشاند پیش
з ҳар дастае низ қавмии фузун
ز هر دسته ای نیز قومی فزون
Ситода ба по аз даруну бурун
ستاده به پا از درون و برون
Сршоаҳро дарӣкии ташти зар
سرشاه را دریکی طشت زر
Ниҳоданд дар пеши он бади гуҳар
نهادند در پیش آن بد گهر
Чу он анҷумани гашти зонгўнаҳи рост
چو آن انجمن گشت زانگونه راست
Асирони оли алӣ ( ъ )ро бхўост
اسیران آل علی (ع) را بخواست
Бибастанд шан дар яке полҳнг
ببستند شان در یکی پالهنگ
Ббрднд чун бардаи гони фаранг
ببردند چون برده گان فرنگ
Чу дид ончунон бонӯии ростин
چو دید آنچنان بانوی راستین
Бапушед рухсора бо остин
بپوشید رخساره با آستین
Миёни канизон ба кунҷӣ нишаст
میان کنیزان به کنجی نشست
Бидидаш вале марди шайтони параст
بدیدش ولی مرد شیطان پرست
Бигуфто : ки ин пари маниши зан ки буд ?
بگفتا: که این پر منش زن که بود؟
Ки бар мо наёвард рои дуруд
که بر ما نیاورد رای درود
Чу номаш бигуфтанд ва ӯро шинохт
چو نامش بگفتند و او را شناخت
Паии сарзаниш , зишти овои фарохат
پی سرزنش، زشت آوا فراخت
Бигуфто : бидон поки яздони дуруд
بگفتا: بدان پاک یزدان درود
Ки аз коратони пардаи бардошт , зуд
که از کارتان پرده برداشت، زود
Ҳама ҳеҷ шуд риюу ранги шумо
همه هیچ شد ریو و رنگ شما
Брстнди мардуми зи нанги шумо
برستند مردم ز ننگ شما
Дили бонӯ аз гуфташ омад ба ҷӯш
دل بانو از گفتش آمد به جوش
зи ҷой андар омад бигуфто : хамӯш
ز جای اندر آمد بگفتا: خموش
Ситоиш бидон пок довар равост
ستایش بدان پاک داور رواست
Ки бар покии мо , каломаши гўост
که بر پاکی ما، کلامش گواست
Ниёӣ маро дод пайғамбарӣ
نیای مرا داد پیغمبری
з бад дошт авлод ӯро барӣ
ز بد داشت اولاد او را بری
Гунаҳкор расво шавад дар ҷаҳон
گنهکار رسوا شود در جهان
Дурӯғаст сармоя ӣ гмрҳон
دروغ است سرمایه ی گمرهان
Туе он , на моием эй бади гуҳар
تویی آن، نه ماییم ای بد گهر
Ки аз хашми яздони надории хабар
که از خشم یزدان نداری خبر
Дигар бора гуфташ бади андеши мард
دگر باره گفتش بد اندیش مرد
Ки дидӣ худо бо шумо худ чаҳ кард ?
که دیدی خدا با شما خود چه کرد؟
Бародарату ёрон ӯро ба сар
برادرت و یاران او را به سر
Чаҳ омад зподош аз додгар ?
چه آمد زپاداش از دادگر؟
Бифармуд бонӯ ки азкрдгор
بفرمود بانو که ازکردگار
Надидам ба ҷузи некуии ҳеҷ кор
ندیدم به جز نیکویی هیچ کار
Худо аз нахуст инчунин дошт хост
خدا از نخست اینچنین داشت خواست
Ки мо кушта гирдем бар роҳи рост
که ما کشته گردیم بر راه راست
Ҳусайн ( ъ ) ронё дода буд огаҳӣ
حسین (ع) رانیا داده بود آگهی
Каз ин куштан ӯро расад Фрҳӣ
کز این کشتن او را رسد فرهی
Бародарами донистаи баҳри бало
برادرم دانسته بهر بلا
Биёмад бузади хаймаи дркрбло
بیامد بزد خیمه درکربلا
Сару молу фарзанду хешу табор
سر و مال و فرزند و خویش و تبار
Фидо карда дар роҳи парвардгор
فدا کرده در راه پروردگار
Туро низ ин роҳ бошад ва ба пеш
تو را نیز این راه باشد و به پیش
Ба зӯдӣ рӯй сӯии бунгоҳи хеш
به زودی روی سوی بنگاه خویش
Чу яздон ба пеш оварад доварӣ
چو یزدان به پیش آورد داوری
Биандеш , то худ чаҳ узр оварӣ
بیندیش، تا خود چه عذر آوری
Барошуфт чун гуфт бонӯи шнФт
برآشفت چون گفت بانو شنفت
Шудаш хашм , бокини деринаи ҷуфт
شدش خشم، باکین دیرینه جفت
Ба дижхими гуфто : ки бо теғи тез
به دژخیم گفتا: که با تیغ تیز
Нишони барсари нтъ ва хунаш бирез
نشان برسر نطع و خونش بریز
Чу диданди ин , хурдсолони шоҳ
چو دیدند این، خردسالان شاه
Ҳам ово кашиданд , афғону оҳ
هم آوا کشیدند، افغان و آه
Гирифтанд бо мӯяи пиромнш
گرفتند با مویه پیرامنش
Заҳри сӯии часбида бар доманаш
زهر سوی چسبیده بر دامنش
Изоишон чу умру ҳрис ин бидид
ازایشان چو عمر و حریث این بدید
Дили сангаш аз ғами зи ҷо бар дамид
دل سنگش از غم ز جا بر دمید
Бигуфто : касе бар занон эй амир
بگفتا: کسی بر زنان ای امیر
Нагирад ба вижаи занони асир
نگیرد به ویژه زنان اسیر
Ту доне ки инро чаҳ омад ба сар
تو دانی که این را چه آمد به سر
зи марги бародари зи доғи писар
ز مرگ برادر ز داغ پسر
БпзирФти азуи гмраҳи пари ситез
بپذیرفت ازو گمره پر ستیز
Ба дижхими гуфто ки хунаши марез
به دژخیم گفتا که خونش مریز
Дигар бора бешармӣ оғоз кард
دگر باره بی شرمی آغاز کرد
Ба озори бонӯи сухан , соз кард
به آزار بانو سخن، ساز کرد
Бигуфто : худованди яздони пок
بگفتا: خداوند یزدان پاک
Чу бинмуд пӯри алӣ ( ъ )ро ҳалок
چو بنمود پور علی (ع) را هلاک
Чунон дон ки шуд ком ҳоем раво
چنان دان که شد کام هایم روا
Ҳамаи дард дерина ам шуд даво
همه درد دیرینه ام شد دوا
Раҳои гаштам аз бими ошӯб ӯ
رها گشتم از بیم آشوب او
Ки шоҳии талаб буду ошӯби ҷӯ
که شاهی طلب بود و آشوب جو
Дигарбораи он бонӯии сарфароз
دگرباره آن بانوی سرفراز
Ба посух бадв гуфт : камтар биноз
به پاسخ بدو گفت: کمتر بناز
Ки киштии шаҳиро ки пайғамбараш
که کشتی شهی را که پیغمبرش
Чу ҷон доштӣ рӯзу шаби дарбараш
چو جان داشتی روز و شب دربرش
Дарини карт ар буд доруии дард
دراین کارت ار بود داروی درد
Бдои рӯзгори ту нопоки мард
بدا روزگار تو ناپاک مرد
Яке дард аз ин кор андӯхтӣ
یکی درد از این کار اندوختی
Каз он хешро то абади сӯхтӣ
کز آن خویش را تا ابد سوختی
Бад ахтар бипечед аз гуфт ӯй
بد اختر بپیچید از گفت اوی
зи бонӯи пар аз хашм бартофт рӯй
ز بانو پر از خشم برتافت روی
Нигаҳ кард бар пӯри шоҳи аном
نگه کرد بر پور شاه انام
Бигуфто : ки ин нотавонро чаҳ ном ?
بگفتا: که این ناتوان را چه نام؟
Бигуфтанд : пӯр шаҳ Карбалост
بگفتند: پور شه کربلاست
Алӣ ( ъ ) номаш ва поймол балост
علی(ع) نامش و پایمال بلاست
Бигуфто : ки дар Карбалои он писар
بگفتا: که در کربلا آن پسر
Шунидам ки шуд куштаи пеши падар
شنیدم که شد کشته پیش پدر
Бигуфтанд : ӯ худ алӣ Акбар аст
بگفتند: او خود علی اکبر است
Ки дррўӣу хуи ҳамчу пайғамбар аст
که درروی و خو همچو پیغمبر است
Баровард сар , гуфт шоҳи змн
برآورد سر، گفت شاه زمن
Ки оре бидон шоҳи меҳтари змн
که آری بدان شاه مهتر زمن
Ба яздон ки фардои зи бадхоҳ ӯ
به یزدان که فردا ز بدخواه او
Худованд дайнаст пайкори ҷӯ
خداوند دین است پیکار جو
Чу бишунид гуфтори зини алъбод
چو بشنید گفتار زین العباد
Дилаши пари з хашм омад ибни зиёд
دلش پر ز خشم آمد ابن زیاد
Бигуфто : ки бошад ҳанузат ба тан
بگفتا: که باشد هنوزت به تن
Туоне ки гӯйӣ бад-инсон сухан
توانی که گویی بدینسان سخن
Ҳануз ин сухан ҳо нашуд боварат
هنوز این سخن ها نشد باورت
Ҳавоӣ баррагӣаст худ дар сарат
هوای برگی است خود در سرت
Ба дижхим пас гуфт он бдгҳр
به دژخیم پس گفت آن بدگهر
Ки бурдор аз ин ҷисми бемор , сар
که بردار از این جسم بیمار، سر
Чу гуфтор ӯ бонӯӣ дайн шунид
چو گفتار او بانوی دین شنید
Тани натоонаш ба бар дар кашид
تن ناتوانش به بر در کشید
Бигуфто : магар нест сирии ту ро
بگفتا: مگر نیست سیری تو را
зи хунрезии оли пиғмбро
ز خونریزی آل پیغمبرا
Басии норавои хӯни оли расӯл
بسی ناروا خون آل رسول
Равон кардӣ ва нест ҷонати малул
روان کردی و نیست جانت ملول
Бихоҳӣ агар рехтани хӯн ӯ
بخواهی اگر ریختن خون او
Набахше барӣни ҷони маҳзун ӯ
نبخشی براین جان محزون او
Занонро бикаш пеш аз ин нотавон
زنان را بکش پیش از این ناتوان
Ки муҳаррам надорем ҷузи ин ҷавон
که محرم نداریم جز این جوان
Бишуд нарм аз зориаш сангдил
بشد نرم از زاری اش سنگدل
Гузашти азсри хӯни он тнгдл
گذشت ازسر خون آن تنگدل
Яке чӯб будаш ба дасти он палид
یکی چوب بودش به دست آن پلید
Ҷузи ин чора ӣ хашми худро надид
جز این چاره ی خشم خود را ندید
Ки барзад ба дандону лаби шоҳ ро
که برزد به دندان و لب شاه را
Бёзрди дилҳои огоҳ ро
بیازرد دل های آگاه را