Сршоаҳро гуфт он нобакор

سرشاه را گفت آن نابکار

Намоянд бар найзае устувор

نمایند بر نیزه ای استوار

Бароранд баргарди бозори вкўӣ

برآرند برگرد بازار وکوی

Ки донанд ин мардуми фитнаи ҷӯй

که دانند این مردم فتنه جوی

Каз оли алӣ ( ъ ) пок шуд рӯзгор

کز آل علی (ع) پاک شد روزگار

Ба пӯр Муъовия шуд рости кор

به پور معاویه شد راست کار

Чу лухтӣ бидоданд дркўФаҳи сайр

چو لختی بدادند درکوفه سیر

Сари поки он қдўаҳ ӣ аҳли хайр

سر پاک آن قدوه ی اهل خیر

Ҷаҳонро ба сари хоки ғам бехтанад

جهان را به سر خاک غم بیختند

Ба шох дарахтяш овехтанд

به شاخ درختیش آویختند

Бар он нахли бен , он сари сарфароз

بر آن نخل بن، آن سر سرفراز

Ҳаме хонд қуръон ба савти ҳиҷоз

همی خواند قرآن به صوت حجاز

Чу он дид ҳорис аз он поки сар

چو آن دید حارث از آن پاک سر

Ки он мардро бади вкидаҳи падар

که آن مرد را بد وکیده پدر

Ба худ гуфт : чун месарояд сухан

به خود گفت: چون می سراید سخن

Сиррӣ чанд гуҳи даври мондаи зи тан ?

سری چند گه دور مانده ز تن؟

Ҳамоно ҷаҳони байни ман тира шуд

همانا جهان بین من تیره شد

Ва ё дев бар ҳуши ман чира шуд

و یا دیو بر هوش من چیره شد

Бадв гуфт шаҳ , даври шӯи зини гумон

بدو گفت شه، دور شو زین گمان

Махон мурдаи онро ки бахшад равон

مخوان مرده آن را که بخشد روان

Намирем ҳаргиз , ки мо зинда ем

نمیریم هرگز، که ما زنده ایم

Ба назд худованд , поянда ем

به نزد خداوند، پاینده ایم

Лақои худовандмон рӯз нест

لقای خداوندمان روز نیست

Ба ҷони бидонадяш фирӯз нест

به جان بداندیش فیروز نیست

Агар ишқ бар найза дорад серум

اگر عشق بر نیزه دارد سرم

Намардум ки бо ёри ҳмбстрм

نمردم که با یار همبسترم

Чу ин вкидаҳи зшаҳи ин шнФт

چو این وکیده زشه این شنفت

Шигифтяш афзӯда шуд бар шигифт

شگفتیش افزوده شد بر شگفت

Бидонаст кони нағмаҳо аз куҷои сет

بدانست کان نغمه ها از کجا ست

Тану ҷони мардони зи мардум , ҷудост

تن و جان مردان ز مردم، جداست

Бгрииди як лухт ва бо хеш гуфт :

بگریید یک لخت و با خویش گفت:

Ки имрӯзами ин роз бояд наҳуфт

که امروزم این راز باید نهفت

Магар чун шаб ояд бабандам камар

مگر چون شب آید ببندم کمر

Бичинам зи нахли вилояти самар

بچینم ز نخل ولایت ثمر

Бдздм аз ин мардуми тираи бахт

بدزدم از این مردم تیره بخت

Ман ин мива ӣ ишқро зини дарахт

من این میوه ی عشق را زین درخت

Ки дигари нкўшнди брхўорӣ аш

که دیگر نکوشند برخواری اش

Насозанд ингуна бозорӣ аш

نسازند اینگونه بازاری اش

Ба ногуҳи лаби шоҳ чун гули шкФт

به ناگه لب شاه چون گل شکفت

Бадви посух аз роз пӯшида гуфт

بدو پاسخ از راز پوشیده گفت

Ки бигузар аз ин ком эй никхўоаҳ

که بگذر از این کام ای نیکخواه

Бҳл то ки ин мардуми дайни табоҳ

بهل تا که این مردم دین تباه

Кунанд ончӣ хоҳанд бо ман зкин

کنند آنچه خواهند با من زکین

Ки зудаст додари ҷони офарин

که زود است دادار جان آفرین

Аз эшон кашад интиқоми маро

از ایشان کشد انتقام مرا

Ба ҷое расонади мақоми маро

به جایی رساند مقام مرا

Ки касро набошад бидон дастрас

که کس را نباشد بدان دسترس

Худо донад ва ман , дигар ҳечкас

خدا داند و من، دگر هیچکس

Дило магзар аз мива ӣ ин ниҳол

دلا مگذر از میوه ی این نهال

Ҳаме то биболад , бзор ва бинол

همی تا ببالد، بزار و بنال

Дарахти ҷаҳонро намӯд ошкор

درخت جهان را نمود آشکار

Худо то чунин миваи орад ба бор

خدا تا چنین میوه آرد به بار

Аз он боғи куну макони офарид

از آن باغ کون و مکان آفرید

Ки ин мива ӣ нағз ояд падед

که این میوه ی نغز آید پدید

Паямбар ( с ) аз он ком , ширин кунад

پیمبر (ص) از آن کام، شیرین کند

Зхўнши алӣ ( ъ ) , чеҳра рангин кунад

زخونش علی (ع)، چهره رنگین کند

Чунин миваро чун кунад ошкор

چنین میوه را چون کند آشکار

Ҷаҳони довари поки рӯзи шумор

جهان داور پاک روز شمار

Наад дар тибқи доғи Фотима ( с )

نهد در طبق داغ فاطمه (س)

Бигирад сабк , аршро қоима

بگیرد سبک، عرش را قائمه

Бигӯед ки эй поки ҷони офарин

بگوید که ای پاک جان آفرین

Ба ин мива ӣ боғи хулди барин

به این میوه ی باغ خلد برین

Бибахшо гунаҳи дӯстони маро

ببخشا گنه دوستان مرا

з душман бикаш интиқоми варо

ز دشمن بکش انتقام ورا

Бадв бахшад эзади гуноҳи ҳама

بدو بخشد ایزد گناه همه

Ки ҷуз ӯ набошад паноҳи ҳама

که جز او نباشد پناه همه

Аё доғдли модари шаҳриёр

ایا داغدل مادر شهریار

Сарафрози бонӯии рӯзи шумор

سرافراز بانوی روز شمار

Ба он мива ӣ навраси боғи ту

به آن میوه ی نورس باغ تو

Ки шуд тоза аз марг ӯ доғи ту

که شد تازه از مرگ او داغ تو

Ки хоҳии зи яздони гуноҳи маро

که خواهی ز یزدان گناه مرا

Кунӣ сурх , рӯй сиёҳи маро

کنی سرخ، روی سیاه مرا

Чу рӯз дигар тофт аз чархи ҳўр

چو روز دگر تافت از چرخ هور

з рӯй ҳавои тирагии гашти давр

ز روی هوا تیرگی گشت دور

Ба масҷиди равони гашти пӯри зиёд

به مسجد روان گشت پور زیاد

Паии рафъи бади номии он фасод

پی رفع بد نامی آن فساد