Ба даст нўндӣ фиристод тез
به دست نوندی فرستاد تیز
Ба Ясриби яке нома бинвишт низ
به یثرب یکی نامه بنوشت نیز
Ба Амр Саидаш бидод огаҳӣ
به عمرو سعیدش بداد آگهی
Ки шуд гетӣ аз оли ҳайдари тиҳӣ
که شد گیتی از آل حیدر تهی
Сипас зода ӣ саъдро пеш хонд
سپس زاده ی سعد را پیش خواند
зи найранги боваии чунин роз намонад
ز نیرنگ باوی چنین راز نماند
Ки маншури райро бидиҳ то дигар
که منشور ری را بده تا دگر
Гуморам дар он неку бадро назар
گمارم در آن نیک و بد را نظر
Умр гуфт он нома аз ин раҳе
عمر گفت آن نامه از این رهی
Бишуд ёва , зон нестам огаҳӣ
بشد یاوه، زآن نیستم آگهی
Бигуфто : чунин нест аз баҳри он
بگفتا: چنین نیست از بهر آن
Ту он зишт маншур кардӣ ниҳон
تو آن زشت منشور کردی نهان
Ки чунат занони Қурайшу ҳиҷоз
که چونت زنان قریش و حجاز
Забони маломати намоянди боз
زبان ملامت نمایند باز
Ту он номаи брхўишсозӣ гувоҳ
تو آن نامه برخویش سازی گواه
Ки худро кунӣ пок аз ин гуноҳ
که خود را کنی پاک از این گناه
Бигӯе ба фатвои ибни зиёд
بگویی به فتوای ابن زیاد
Ба пои гашти андари ҷаҳони ин фасод
به پا گشت اندر جهان این فساد
Бидиҳ бози пас зуди маншури рай
بده باز پس زود منشور ری
Вагарна кунам рӯзи умри ту тай
وگرنه کنم روز عمر تو طی
Умри зода ӣ саъд бигирист зор
عمر زاده ی سعد بگریست زار
Бигуфто чу ман кист бади рӯзгор ?
بگفتا چو من کیست بد روزگار؟
Ниҳодам ба худ бори чандини гуноҳ
نهادم به خود بار چندین گناه
Шудам дар ду гетӣ аз он рӯи сиёҳ
شدم در دو گیتی از آن رو سیاه
Ки шояд бубинам ба худ малики рай
که شاید ببینم به خود ملک ری
Умед маро кардӣ ингуна тай
امید مرا کردی اینگونه طی
Бародар яке дошт ибни зиёд
برادر یکی داشت ابن زیاد
Ки Усмони бадаши номи он пурфасод
که عثمان بدش نام آن پرفساد
Бадв гуфт бекажӣу костӣ
بدو گفت بی کژی و کاستی
Умр гуфт ин аз раҳи ростӣ
عمر گفت این از ره راستی
Барои ту сибти набиро бикушт
برای تو سبط نبی را بکشت
Надорад ба ҷузи бод аз ту ба мушт
ندارد به جز باد از تو به مشت
Худоро бидам розӣ аз ин фасод
خدا را بدم راضی از این فساد
Намонад ба ҷои номи оли зиёд
نماند به جا نام آل زیاد
Ки хоҳад змои хӯни фарзанди хеш
که خواهد زما خون فرزند خویش
Паямбар ки шуд зини азо , синаи риш
پیمبر که شد زین عزا، سینه ریش
Умри зода ӣ саъд аз ин сухан
عمر زاده ی سعد از این سخن
Ба худ кард нафрин дар он анҷуман
به خود کرد نفرین در آن انجمن
Ки бадтар змн кист назд худоӣ ?
که بدتر زمن کیست نزد خدای؟
Чаҳ ояд маро ? тобаи дигари сарой
چه آید مرا؟ تابه دیگر سرای
Марои дайну дунёи абр бод рафт
مرا دین و دنیا ابر باد رفت
Зхўишм ба худ байн чаҳ бедод рафт
زخویشم به خود بین چه بیداد رفت
Змои брхдоўнди бодои сипос
زما برخداوند بادا سپاس
Ки он зишти кирдори ҳақи ношинос
که آن زشت کردار حق ناشناس
Пас аз куштани хусрави нинаво
پس از کشتن خسرو نینوا
Нашуд ком ӯ дар замонаи раво
نشد کام او در زمانه روا
Ба Кӯфа чу оли набии рӯз чанд
به کوفه چو آل نبی روز چند
Бимонаданд дар банди кини мустаманд
بماندند در بند کین مستمند