Диҳӣ буд обод дар пушти кӯҳ
دهی بود آباد در پشت کوه
Супурданд раҳи сӯии даҳ он гуруҳ
سپردند ره سوی ده آن گروه
Баданд аҳли он даҳ , яҳӯдии тамом
بدند اهل آن ده، یهودی تمام
Бузургаши ғрири бен ҳорӯн ба ном
بزرگش غریر بن هارون به نام
Ба наздики он даҳ сипоҳи ситам
به نزدیک آن ده سپاه ستم
Бимонаданд бо он асирони ғам
بماندند با آن اسیران غم
Шабонгаҳ ки гардун паранд сиёҳ
شبانگه که گردون پرند سیاه
Бапушанд ва берун шуд аз пардаи моҳ
بپوشند و بیرون شد از پرده ماه
Магари шаҳрбонуии ҷуфти эмом
مگر شهربانوی جفت امام
Канизии варо буд ширин ба ном
کنیزی ورا بود شیرین به نام
Рухӣ дошт маҳҷӯбу гуфтори гарм
رخی داشت محجوب و گفتار گرم
Ту гуфтӣ магари офарӣдаи зи шарм
تو گفتی مگر آفریده ز شرم
Маи рӯйиш онгуна тобанда буд
مه رویش آنگونه تابنده بود
Ки ширини армни буриши банда буд
که شیرین ارمن برش بنده بود
Ббхшидаҳи бади бонӯяш бар эмом
ببخشیده بد بانویش بر امام
Варо карда озоди шоҳи аном
ورا کرده آزاد شاه انام
Дарони рӯзи бонӯии гардани фароз
درآن روز بانوی گردن فراز
Яке хлътш дода гавҳари тароз
یکی خلعتش داده گوهر طراز
Гузашта аз он , ёфта он каниз
گذشته از آن، یافته آن کنیز
Збонўӣ бахшанда , бисёр чиз
زبانوی بخشنده، بسیار چیز
Дарини рӯз бо дида ӣ ашкбор
دراین روز با دیده ی اشکبار
Биёмад бар бонӯии сӯгвор
بیامد بر بانوی سوگوار
Бигуфто : ки эй бонӯии ғами насиб
بگفتا: که ای بانوی غم نصیب
Ғами ту марои барда аз ҷон , шикеб
غم تو مرا برده از جان، شکیب
Чу ту духтари шоҳу волои шоҳ
چو تو دختر شاه و والای شاه
Ки ҳукмаши равон буд бар меҳру моҳ
که حکمش روان بود بر مهر و ماه
Дар ин ҷома ӣ куҳнаи пӯшидаи тан
در این جامه ی کهنه پوشیده تن
Сазад хӯн бирезам зи бинандаи ман
سزد خون بریزم ز بیننده من
Чу ёд оварам зон мурассаъи салб
چو یاد آورم زان مرصع سلب
Ки додӣ маро дар занони араб
که دادی مرا در زنان عرب
Шавад хӯн , дилами ҳамчуи лаъли музоб
شود خون، دلم همچو لعل مذاب
Фурӯи резам аз дидаи ёқӯти ноб
فرو ریزم از دیده یاقوت ناب
Аз он зебу зркони замони доштам
از آن زیب و زرکان زمان داشتم
Якеро зи душмани ниҳони доштам
یکی را ز دشمن نهان داشتم
Кунунам бифармоӣ то шаб ба пост
کنونم بفرمای تا شب به پاست
Шавам сӯии ин диж ки наздики мост
شوم سوی این دژ که نزدیک ماست
Барои ту зи он зевару зар ки ҳаст
برای تو ز آن زیور و زر که هست
Яке ҷома ӣ нав биорам ба даст
یکی جامه ی نو بیارم به دست
Чу дастурӣ аш дод бинмуд роҳ
چو دستوری اش داد بنمود راه
Сӯии кӯҳи сари ҳамчуи тобандаи моҳ
سوی کوه سر همچو تابنده ماه
Чу наздики дарвоза ӣ диж расед
چو نزدیک دروازه ی دژ رسید
Нигаҳбони дижро хурӯшӣ кашид
نگهبان دژ را خروشی کشید
Бигуфто : дарбораро бргшоӣ
بگفتا: درباره را برگشای
Ки бошам дамӣ , бози гирдам ба ҷой
که باشم دمی، باز گردم به جای
Ба пушт дар дижи бади он дами ъзир
به پشت در دژ بد آن دم عزیر
Бигуфто : ки эй зан чаҳ хоҳии зхир ?
بگفتا: که ای زن چه خواهی زخیر؟
Ҳамоно ки ширини фархунда Эй
همانا که شیرین فرخنده ای
Ки бар довари дайни парастанда Эй
که بر داور دین پرستنده ای
Бигуфто : ҳамонам ки гуфтӣ ту низ
بگفتا: همانم که گفتی تو نیز
Гумонам ба шаҳи бандае эй азиз
گمانم به شه بنده ای ای عزیز
Чу бишунид ин , дар ба рӯйиши кушод
چو بشنید این، در به رویش گشاد
Сӯии хони худ барад , хандону шод
سوی خان خود برد، خندان و شاد
Бадв гуфт ширин ки эй роди мард
بدو گفت شیرین که ای راد مرد
зи ном миннат баргӯ огаҳ ки кард ?
ز نام منت برگو آگه که کرد؟
Туро худ чаҳ номасту ойини кадом ?
تو را خود چه نام است و آیین کدام؟
Шносо чаҳ санӣ ба ҳоли эмом ?
شناسا چه سانی به حال امام؟
Бигуфташ : манам меҳтари ин гуруҳ
بگفتش: منم مهتر این گروه
Ки доранд ҷои андари ин сахти кӯҳ
که دارند جا اندر این سخت کوه
Ъзирм буд ному аслами Карим
عزیرم بود نام و اصلم کریم
Аз ин пеш будам ба дайн кулем
از این پیش بودم به دین کلیم
Дар ин шаб чу шуд дидаам гарми хоб
در این شب چو شد دیده ام گرم خواب
Бидидам ду пайғамбари комёб
بدیدم دو پیغمبر کامیاب
Яке буд ҳорӯн ва дигар кулем
یکی بود هارون و دیگر کلیم
Ки буданд аз дарду ғами дили ду ним
که بودند از درد و غم دل دو نیم
Бараҳнаи сару по , чу абри баҳор
برهنه سر و پا، چو ابر بهار
Ба рухсораи гон аз мижаи ашкбор
به رخساره گان از مژه اشکبار
Бигуфтам : ки ин подшоҳони пок
بگفتم: که این پادشاهان پاک
Дили покатон аз чаҳ шуд дарднок ?
دل پاکتان از چه شد دردناک؟
Бигуфтанд : ин гиряу оҳи мо
بگفتند: این گریه و آه ما
Буд дар азои шаҳаншоҳи мо
بود در عزای شهنشاه ما
Бигуфтам кадомаст шоҳи шумо
بگفتم کدام است شاه شما
Ки сӯгаш бар оварда оҳи шумо
که سوگش بر آورده آه شما
Бигуфтанд : шоҳи шаҳидон , ҳусайн ( ъ )
بگفتند: شاه شهیدان، حسین (ع)
Гули боғи пайғамбари оламин
گل باغ پیغمبر عالمین
Муҳамад ( с ) ки мо бандаи гон вай ем
محمد (ص) که ما بنده گان وی ایم
Ба ҷон аз парастандагон вай ем
به جان از پرستندگان وی ایم
Бигуфтам : магари ҷузи шумо кирдигор
بگفتم: مگر جز شما کردگار
Касеро гузидааст дар рӯзгор
کسی را گزیده است در روزگار
Бигуфтанд : ореи расӯли амин
بگفتند: آری رسول امین
Муҳамад , шаҳаншоҳи бтҳои замин
محمد، شهنشاه بطحا زمین
Ки мо ҳар ду ҳастем дар дайн ӯ
که ما هر دو هستیم در دین او
Ндонем ҷузи роҳи ойин ӯ
ندانیم جز راه آیین او
Ту низ ар бихоҳӣ шӯии растгор
تو نیز ار بخواهی شوی رستگار
Бидон шоҳи Аброр имон биор
بدان شاه ابرار ایمان بیار
Бигуфтам : нишони андари ин кор чист ?
بگفتم: نشان اندر این کار چیست؟
Ки доми мари ин хоб аз эълом нест
که دام مر این خواب از اعلام نیست
Бигуфтанд : ҳушат чу омад зхўоб
بگفتند: هوشت چو آمد زخواب
Сбкрў ба дарвоза ӣ дижи шитоб
سبکرو به دروازه ی دژ شتاب
Хуҷаста канизӣаст ширин ба ном
خجسته کنیزی است شیرین به نام
Ки озод гаштааст ӯ , аз эмом
که آزاد گشته است او، از امام
Бияёд бикӯбад дар ин ҳисор
بیاید بکوبد در این حصار
Бар ӯ бргшо дар ба хона биор
بر او برگشا در به خانه بیار
Бикун бо ваии он некуӣ кон сазад
بکن با وی آن نیکویی کان سزد
Ки ӯ аз азал бар ту шуд номзад
که او از ازل بر تو شد نامزد
Сипас соз ӯро ба худ раҳнамоӣ
سپس ساز او را به خود رهنمای
Бабр то бар сибти шери худоӣ
ببر تا بر سبط شیر خدای
Мусулмони шӯи андар бар шаҳриёр
مسلمان شو اندر بر شهریار
Ба ҳар чат ки ӯ гуяд имон биор
به هر چت که او گوید ایمان بیار
Бирав пас ба назд сари поки шоҳ
برو پس به نزد سر پاک شاه
Саломаш кун онгоҳ бо ашку оҳ
سلامش کن آنگاه با اشک و آه
Вази он пас змои гӯй ӯро дуруд
وز آن پس زما گوی او را درود
Ки дар посухат лаб бихоҳад гушӯд
که در پاسخت لب بخواهد گشود
Чу гардид бедори чашмами зи хоб
چو گردید بیدار چشمم ز خواب
Ба дарвоза ӣ диж гирифтам шитоб
به دروازه ی دژ گرفتم شتاب
Ҳамон лаҳзаи бонг ту омад ба гӯш
همان لحظه بانگ تو آمد به گوش
Бабрад аз серуми он садои ақлу ҳуш
ببرد از سرم آن صدا عقل و هوش
Ту акнӯн бирав сӯии бонӯии хеш
تو اکنون برو سوی بانوی خویش
Ба ваии бозгу ҳар ҷет омад ба пеш
به وی بازگو هر جت آمد به پیش
Шунид ин чу ширин аз он кӯҳсор
شنید این چو شیرین از آن کوهسار
Биёмад бар бонӯии сӯгвор
بیامد بر بانوی سوگوار
Бадв гуфт он дӣданиҳо ки дид
بدو گفت آن دیدنی ها که دید
Ҳар онч аз ъзир яҳӯдӣ шунид
هر آنچ از عزیر یهودی شنید
Ҳамаи бонувони ҳарам зон хабар
همه بانوان حرم زان خبر
Таъаҷҷуби кунон гиря карданд сар
تعجب کنان گریه کردند سر
Саҳаргаҳ чу аз кӯҳ бинмуд чеҳр
سحرگه چو از کوه بنمود چهر
Сар бе тани подшоҳи сипеҳр
سر بی تن پادشاه سپهر
Ъзир аз бар кӯҳ чун тунди сайл
عزیر از بر کوه چون تند سیل
Сӯии хайли хунин дилон кард майл
سوی خیل خونین دلان کرد میل
Биёмад бар рўзбонони нахуст
بیامد بر روزبانان نخست
Бигуфто : маро ҳаст аҳдии дуруст
بگفتا: مرا هست عهدی درست
Ки пӯшами тан чанд бенаво
که پوشم تن چند بینوا
Дигар он асирӣ ки байнами раво
دگر آن اسیری که بینم روا
Даҳуми мари шуморо ҳазорӣ дирам
دهم مر شما را هزاری درم
Ки он назри худро ба поён барам
که آن نذر خود را به پایان برم
Гирифтанд аз ӯ дирамҳо сипоҳ
گرفتند از او درم ها سپاه
Ба назд асиронаш доданд роҳ
به نزد اسیرانش دادند راه
Биёмад бар бонувони истод
بیامد بر بانوان ایستاد
Ба ҳаряки яке ҷома ӣ нав бидод
به هریک یکی جامه ی نو بداد
Яке кӣса оварад пари зари ноб
یکی کیسه آورد پر زر ناب
Бршоаҳи бемор ва гуфт : эй ҷаноб
برشاه بیمار و گفت: ای جناب
Мари ин ҳадя аз ин раҳе дар пазир
مر این هدیه از این رهی در پذیر
Ба ойини ислом дасташ бигир
به آیین اسلام دستش بگیر
Шҳншаҳ бадв дод имон ба ёд
شهنشه بدو داد ایمان به یاد
Ба рӯй дилаши дарзи раҳмати кушод
به روی دلش درز رحمت گشاد
Аз онҷо биёмад сиррии пари зи шӯр
از آنجا بیامد سری پر ز شور
Забон дар арнӣ чу Мӯсо ба тавр
زبان در ارنی چو موسی به طور
Ба назд сари шоҳ ва ӯро бидид
به نزد سر شاه و او را بدید
На Мӯсои сифати лн тароне шунид
نه موسی صفت لن ترانی شنید
Дурудаш фиристод бо чашм тар
درودش فرستاد با چشم تر
Сипас гуфт : к-эии сибти хиролбшр
سپس گفت: کای سبط خیرالبشر
Туро гуфта Мӯсоу ҳорӯни дуруд
تو را گفته موسی و هارون درود
Лаби шоҳ чун ғунча аз ҳам гушӯд
لب شاه چون غنچه از هم گشود
Бигуфто : дуруди бурун аз шумор
بگفتا: درود برون از شمار
Ба Мӯсоу ҳорӯни зи парвардгор
به موسی و هارون ز پروردگار
Чу аз лаъли шаҳи он суханҳо шнФт
چو از لعل شه آن سخن ها شنفت
Бинолед ва зоред ва онгоҳ гуфт :
بنالید و زارید و آنگاه گفت:
Раҳеро ба ин банда бинмо шҳо
رهی را به این بنده بنما شها
Каз он роҳи гирдами зи ғамҳо раҳо
کز آن راه گردم ز غم ها رها
Аз ин банда розӣ шавад кирдигор
از این بنده راضی شود کردگار
Шавам дар ду гетӣ аз он растгор
شوم در دو گیتی از آن رستگار
Сари шоҳи ушшоқи гуфтои бадв
سر شاه عشاق گفتا بدو
Ки ин покдини марди бгзидаҳи ху
که این پاکدین مرد بگزیده خو
Гирифтӣ чу дайни расӯли амин
گرفتی چو دین رسول امین
зи ту гашти хўшнўди ҷони офарин
ز تو گشت خوشنود جان آفرین
Чўкрдии никуӣ ба оли расӯл
چوکردی نکویی به آل رسول
зи ту гашти хўшнўд , шӯии батул
ز تو گشت خوشنود، شوی بتول
Саломи расӯлони парвардгор
سلام رسولان پروردگار
Ба ман чун расонидӣанда , мадор
به من چون رسانیدی انده، مدار
Ки ман низ хўшнўдми азкори ту
که من نیز خوشنودم ازکار تو
Ба рӯзи ҷазои ёру ғмхўори ту
به روز جزا یار و غمخوار تو
Изоин пас бирав расми деги ёдгир
ازاین پس برو رسم دیگ یادگیر
Ғами дайни хур ва ҳар ғамии боди гир
غم دین خور و هر غمی باد گیر
Ки парвардгорат ба рӯзи шумор
که پروردگارت به روز شمار
зи ёрон мо оварад дар шумор
ز یاران ما آورد در شمار
Чу бишунид он муждаҳо марди пок
چو بشنید آن مژده ها مرد پاک
Ба шукрона биниҳод сӯрат ба хок
به شکرانه بنهاد صورت به خاک
Басӣ зор нолид ва барпоӣ хост
بسی زار نالید و برپای خاست
Бигуфто ба ширин шаҳ дод рост
بگفتا به شیرین شه داد راست
Кигар ёрии мости дрсри ту ро
که گر یاری ماست درسر تو را
Бибояд мароин мард , ҳамсари ту ро
بباید مراین مرد، همسر تو را
Шаҳи нотавони ақд ширин бибаст
شه ناتوان عقد شیرین ببست
Бидодаш бидон марди издонпрст
بدادش بدان مرد یزدانپرست
Мусулмон шуданд он яҳудон , ҳама
مسلمان شدند آن یهودان، همه
зи эъҷози нўбоўаҳ ӣ Фотима ( с )
ز اعجاز نوباوه ی فاطمه (س)
Бидидам ман ин достони дрктоб
بدیدم من این داستان درکتاب
Надонам савобаст ё носавоб
ندانم صواب است یا ناصواب
Бпиўстми онрои зи гуфтори хеш
بپیوستم آنرا ز گفتار خویش
Агар чанд оварда будам зи пеш
اگر چند آورده بودم ز پیش
Ки ин шаҳрбонуии фархундаи фар
که این شهربانوی فرخنده فر
Ба ъошўр пинҳон шуд азҳри назар
به عاشور پنهان شد ازهر نظر
Бар он рафтаи қавмӣ ки шоҳи занон
بر آن رفته قومی که شاه زنان
Набад он сафар бо шаҳи инсу ҷон
نبد آن سفر با شه انس و جان
Аз ин рози огаҳ буд кирдигор
از این راز آگه بود کردگار
Ки ӯ донад оғозу анҷоми кор
که او داند آغاز و انجام کار
Ривоят кунад инчунин бӯи Саид
روایت کند اینچنین بو سعید
Ки бади ҳамраҳи он гуруҳ анед
که بد همره آن گروه عنید
Ки як рӯзи он лашгари тираи рой
که یک روز آن لشگر تیره رای
Ба наздик дерӣ гирифтанд ҷой
به نزدیک دیری گرفتند جای