Дар он дам яке гуфт бо он сипоҳ
در آن دم یکی گفت با آن سپاه
Ки насри ҳаромии яли рзмхўоаҳ
که نصر حرامی یل رزمخواه
Сипоҳии броростаҳ бе шумор
سپاهی برآراسته بی شمار
Ҳамаи навҷавонони душмани шикор
همه نوجوانان دشمن شکار
Ки гардад шабонгаҳи чўгитии сиёҳ
که گردد شبانگه چوگیتی سیاه
Шабихун занад бар шумо бо сипоҳ
شبیخون زند بر شما با سپاه
Бигирад асирон ва сарҳо тамом
بگیرد اسیران و سرها تمام
Бихоҳад аз ин қавм , хӯни эмом
بخواهد از این قوم، خون امام
БиФтод дар он сипаҳи ҳамҳама
بیفتاد در آن سپه همهمه
Саронро дил омад пар аз воҳима
سران را دل آمد پر از واهمه
Нишастанд бо якдигари ройзан
نشستند با یکدیگر رایزن
Бигуфтанд : агар шуд дурусти ин сухан
بگفتند: اگر شد درست این سخن
Надоранд мардони мо тоби ҷанг
ندارند مردان ما تاب جنگ
Тани марди хаста , паии бораи ланг
تن مرد خسته، پی باره لنگ
Ба вижаи зи эъҷози ин поки сар
به ویژه ز اعجاز این پاک سر
Саросари пушаймон шудаи зини сафар
سراسر پشیمان شده زین سفر
Сари найзае гар барояд зи гирд
سر نیزه ای گر برآید ز گرد
Намонад ба ҷои зини сипаҳи пнчи мард
نماند به جا زین سپه پنچ مرد
Дар анҷом , ингуна доданд рой
در انجام، اینگونه دادند رای
Ки шабро дар он дайр гиранд ҷой
که شب را در آن دیر گیرند جای
Чу ин рой шуд бар ҳамаи устувор
چو این رای شد بر همه استوار
Намуданд оли алӣ ( ъ )ро савор
نمودند آل علی (ع) را سوار
Бирафтанд наздики он куҳнаи дайр
برفتند نزدیک آن کهنه دیر
Сӯй дайр шуд шимури дун , гармсер
سوی دیر شد شمر دون، گرمسیر
Чу диданди ин мардумони он мақом
چو دیدند این مردمان آن مقام
Яке марди роҳиби баромад ба бом
یکی مرد راهب برآمد به بام
Баровард ово бигуфт : эй сӯ ро
برآورد آوا بگفت: ای سو را
Шуморо бад-ӣн дайр бошад чаҳ кор ?
شما را بدین دیر باشد چه کار؟
Бигуфто бар ӯ шумурдан кин сипоҳ
بگفتا بر او شمردن کاین سپاه
Дар ин дайри ҷӯянди имшаби паноҳ
در این دیر جویند امشب پناه
Бигуфто бадви пермарди кишӣш
بگفتا بدو پیرمرد کشیش
Каёнанд ва бошад шуморо чаҳ кеш ?
کیانند و باشد شما را چه کیش؟
Бигуфто : ки ҳаст аз язиди ин сипоҳ
بگفتا: که هست از یزید این سپاه
Ки имрӯз бошад дар ислом , шоҳ
که امروز باشد در اسلام، شاه
Бад ӯро яке душмани андари Ироқ
بد او را یکی دشمن اندر عراق
Ба ҷангаш намудем мо иттифоқ
به جنگش نمودیم ما اتفاق
Бикуштем ӯро ба шамшеру тир
بکشتیم او را به شمشیر و تیر
Намудем пас аҳл ӯро асир
نمودیم پس اهل او را اسیر
Сарашро кунун бо аёлаши тамом
سرش را کنون با عیالش تمام
Баранд ин асирон ва сарҳо ба дар
برند این اسیران و سرها به در
Сипоҳӣ ба мо карда имшаби камӣн
سپاهی به ما کرده امشب کمین
Ҳама бо синон ва силеҳ гузин
همه با سنان و سلیح گزین
Ки созанд бар мо шабихуни магар
که سازند بر ما شبیخون مگر
Баранд ин асирон ва сарҳо ба дар
برند این اسیران و سرها به در
Надорем чун пой бо он сипоҳ
نداریم چون پای با آن سپاه
Ту моро дар ин дайр май даҳ паноҳ
تو ما را در این دیر می ده پناه
Бигуфто бадви пери равшани равон
بگفتا بدو پیر روشن روان
Ки бо худ биандеш эй паҳлавон
که با خود بیندیش ای پهلوان
Чунин лашгари андари чунин ҷои танг
چنین لشگر اندر چنین جای تنگ
Чигуна тавон кард имшаби диранг ?
چگونه توان کرد امشب درنگ؟
Ҳамон ба ки оред дарини ҳисор
همان به که آرید دراین حصار
Асирон ва сарҳо ва худ ҳӯшёр
اسیران و سرها و خود هوشیار
Ба пои ҳамин дайр бар пушти зин
به پای همین دیر بر پشت زین
Бимонед омода ӣ ҷангу кин
بمانید آماده ی جنگ و کین
Ки аз ҳар тарафи ҳамлаи оради сипоҳ
که از هر طرف حمله آرد سپاه
Шумо ҳам барояшон бабандед роҳ
شما هم برایشان ببندید راه
Писандид шимури ончӣ аз ваии шнФт
پسندید شمر آنچه از وی شنفت
Биёмад ба наздик ёрон бигуфт
بیامد به نزدیک یاران بگفت
Асирони оли алӣ ( ъ )ро бабрад
اسیران آل علی (ع) را ببرد
Дарони дайр бар дасти роҳиби супурд
درآن دیر بر دست راهب سپرد
Сршоаҳи дайнро ба сандӯқ , дар
سرشاه دین را به صندوق، در
Ба як хона биниҳод ва бар баст дар
به یک خانه بنهاد و بر بست در
Парастандаи беморро бо ҳарам
پرستنده بیمار را با حرم
Нишонед дар ҳуҷрае , муҳтарам
نشانید در حجره ای، محترم
Биоварад аз баҳрашони нону об
بیاورد از بهرشان نان و آب
Худ омад аз бистари хоби хеш
خود آمد از بستر خواب خویش
Чу як лухт бигузашт аз шаб , кишӣш
چو یک لخت بگذشت از شب، کشیش
Бурун омад аз бистари хоби хеш
برون آمد از بستر خواب خویش
Бидон ҳуҷраи конҷои сршоаҳ буд
بدان حجره کانجا سرشاه بود
Наоне аз он хуфтаи гон рух намӯд
نهانی از آن خفته گان رخ نمود
Ки бинад замонии барони поки сар
که بیند زمانی برآن پاک سر
Яке равшанӣ омадаш дар назар
یکی روشنی آمدش در نظر
Чу некӯ нигаҳ кард зон ҳуҷра буд
چو نیکو نگه کرد زان حجره بود
Ҳаросон биёмад бидон сӯии зуд
هراسان بیامد بدان سوی زود
Дар ҳуҷраи бади баста , марди истод
در حجره بد بسته، مرد ایستاد
Сабки дида бар равзан дар ниҳод
سبک دیده بر روزن در نهاد
Чаҳ гӯям дар он ҳуҷраи роҳиб чаҳ дид ?
چه گویم در آن حجره راهب چه دید؟
Ки ҳаргиз наёяд ба гуфт ва шунид
که هرگز نیاید به گفت و شنید
зи сандӯқ , нурӣ бидид ошкор
ز صندوق، نوری بدید آشکار
Ки метофт то арши парвардгор
که می تافت تا عرش پروردگار
Ҳамаи сақфи он ҳуҷра , бшикофта
همه سقف آن حجره، بشکافته
Дар он партави нури ҳақи тофта
در آن پرتو نور حق تافته
Дилу ҳуш аз он мард , бегона шуд
دل و هوش از آن مرد، بیگانه شد
Саропоӣ ӯ маҳви он хона шуд
سراپای او محو آن خانه شد
Ба ногуҳи яке тахт дидӣ зи нур
به ناگه یکی تخت دیدی ز نور
Ба гардиш ба парвози ғулмону ҳур
به گردش به پرواز غلمان و حور
Ҳаме гуфт як тан ки ҳони роҳ , роҳ
همی گفت یک تن که هان راه، راه
Ки ҳавво расад андари ин боргоҳ
که حوا رسد اندر این بارگاه
Дигарсорау ҳоҷару осия
دگر ساره و هاجر و آسیه
Дигар Марями андари либоси сияҳ
دگر مریم اندر لباس سیه
Дигар як сФўрои духти Шуайб
دگر یک صفورای دخت شعیب
Дигар модари Юсуфи поки ҷайб
دگر مادر یوسف پاک جیب
Аз он бонг тарсо билразед сахт
از آن بانگ ترسا بلرزید سخت
Биёмад фурӯди андари он хонаи лухт
بیامد فرود اندر آن خانه لخت
Занӣ чанд аз он тахт бар хостнд
زنی چند از آن تخت بر خاستند
Ба оҳу фиғон мӯя оростанд
به آه و فغان مویه آراستند
Ббрднди як як ба сӯзу гудоз
ببردند یک یک به سوز و گداز
Бидон поки сандӯқ ва он сар , намоз
بدان پاک صندوق و آن سر،نماز
Ба ногуҳи бузади наъра бар ваии сурӯш
به ناگه بزد نعره بر وی سروش
Ки чашми худ эй мард тарсо бапуш
که چشم خود ای مرد ترسا بپوش
Ки инак сари бонувон , Фотима ( с )
که اینک سر بانوان، فاطمه (س)
Расад бо занони расӯлон , ҳама
رسد با زنان رسولان، همه
Аз он бонг шуд хок , пари зилзила
از آن بانگ شد خاک، پر زلزله
БиФтод дар аршёни ғулғула
بیفتاد در عرشیان غلغله
Масӣҳӣ аз он наъра аз по фитод
مسیحی از آن نعره از پا فتاد
Ҳамаш парда бар чашм бино фитод
همش پرده بر چشم بینا فتاد
Валикини ду гӯшаш шунидӣ ки зор
ولیکن دو گوشش شنیدی که زار
Занӣ навҳа мекард бар шаҳриёр
زنی نوحه می کرد بر شهریار
Ҳаме гуфт : эй навгули гулшанам
همی گفت: ای نوگل گلشنم
Чароғи ду бинанда ӣ равшанам
چراغ دو بیننده ی روشنم
Аё кушта ӣ ташна дар назд равад
ایا کشته ی تشنه در نزد رود
зи ман бар ту бодои салому дуруд
ز من بر تو بادا سلام و درود
Фидои ту эй сршўди модарат
فدای تو ای سرشود مادرت
Ки вақт шаҳодат набад бар сарат
که وقت شهادت نبد بر سرت
Ки бибридаи зинсони гулӯии туро ?
که ببریده زینسان گلوی تو را؟
Зхўни лола гаван карда рӯй туро ?
زخون لاله گون کرده روی تو را؟
Бихоҳам ман аз душманони хӯни ту
بخواهم من از دشمنان خون تو
Кунам шоди ин ҷони маҳзуни ту
کنم شاد این جان محزون تو
Чу он нола ӣ зор тарсо шунид
چو آن ناله ی زار ترسا شنید
Ту гуфтӣ зи тани мурғ ҷонаш парид
تو گفتی ز تن مرغ جانش پرید
Замонӣ бидон гӯнаи биҳуш буд
زمانی بدان گونه بیهوش بود
Ки гуфтӣ таниши холӣ аз туаш буд
که گفتی تنش خالی از توش بود
Чу як лухт бигузашту омада ба ҳуш
چو یک لخت بگذشت و آمده به هوش
Аз он хона нишнид дигари хурӯш
از آن خانه نشنید دیگر خروش
Аз он мӯягар анҷуман кас надид
از آن مویه گر انجمن کس ندید
Билразед аз бим чун шохи бед
بلرزید از بیم چون شاخ بید
Шуд аз дидаи бррхи ҳамеи ашки рез
شد از دیده بررخ همی اشک ریز
Дрҳҷраҳ бишикасту сандӯқ , низ
درحجره بشکست و صندوق، نیز
Бурӣдаи сршоаҳи дайнро нахуст
بریده سرشاه دین را نخست
Ба машку гулоб ва ба кофури шаст
به مشک و گلاب و به کافور شست
Биоварад онро ба ҷои намоз
بیاورد آن را به جای نماز
Ниҳод ва нишаст аз буриш бо ниёз
نهاد و نشست از برش با نیاز
Бидидӣ барон рӯй чун офтоб
بدیدی برآن روی چون آفتاب
Ба зории ҳамеи рехт аз дидаи об
به زاری همی ریخت از دیده آب
БдўгФт : к-эии сар , сар кистӣ ?
بدوگفت: کای سر، سر کیستی؟
Ҳамоно масӣҳӣ , вагар нестӣ
همانا مسیحی، و گر نیستی
Чаро муҳаррамони ҳарими сипеҳр
چرا محرمان حریم سپهر
Ба сӯг ту доранд пуроб , чеҳр
به سوگ تو دارند پرآب، چهر
Сарвашон аршат бабўсанд хок
سروشان عرشت ببوسند خاک
Занони русул дар ғамати синаи чок
زنان رسل در غمت سینه چاک
Наегар ту исо ба базми ғамат
نه ای گر تو عیسی به بزم غمت
Чаро дошт Марям ба пои мотамат ?
چرا داشت مریم به پا ماتمت؟
Гумонами ту онӣ ки парвардгор
گمانم تو آنی که پروردگار
Ба Инҷили гаштати ситоиш нигор
به انجیل گشتت ستایش نگار
Ба онкас ки додат чунин обрӯӣ
به آنکس که دادت چنین آبروی
Ту бо ман яке номи худро бигӯӣ
تو با من یکی نام خود را بگوی
Ба гуфтан даромад сари шаҳриёр
به گفتن درآمد سر شهریار
БдўгФт : к-эии роҳиби ҳӯшёр
بدوگفت: کای راهب هوشیار
Манам онкӣ душман намӯд аз қафо
منم آنکه دشمن نمود از قفا
Сари тоҷдорами зи пайкари ҷудо
سر تاجدارم ز پیکر جدا
Манам онкӣ киштанд аҳрӣманон
منم آنکه کشتند اهریمنان
Марои ташна бо теғу тиру синон
مرا تشنه با تیغ و تیر و سنان
Ман онам ки душмани пас аз куштанам
من آنم که دشمن پس از کشتنم
Зкини суд бо сами асбони танам
زکین سود با سم اسبان تنم
БдўгФти роҳиб ки фармои ном
بدوگفت راهب که فرمای نام
Ҳам аз ҷад ва бобат бигӯ ҳам зимом
هم از جد و بابت بگو هم زمام
Шаҳаш гуфт : номами ҳусайн ( ъ )у ниё
شهش گفت: نامم حسین (ع) و نیا
Буд Мустафо ( с ) хотами анбиё
بود مصطفی (ص) خاتم انبیا
Падари ҳайдар ( ъ )у ҳошимии гавҳарам
پدر حیدر (ع) و هاشمی گوهرم
Бародари ҳасан ( ъ ) Фотима ( с ) модарам
برادر حسن (ع) فاطمه (س) مادرم
Ба ҳар ду ҷаҳонам худо карда шоҳ
به هر دو جهانم خدا کرده شاه
Ба Ясриби заминам буд тахтгоҳ
به یثرب زمینم بود تختگاه
Чу он пермарди он сухан ҳо шунид
چو آن پیرمرد آن سخن ها شنید
Бузади дасту зуннорро бар дарид
بزد دست و زنار را بر درید
Кашид аз ҷигари нола ӣ дарднок
کشید از جگر ناله ی دردناک
Бгрииду барсари фурӯи рехти хок
بگریید و برسر فرو ریخت خاک
Дар он дайр буданд ҳафтод мард
در آن دیر بودند هفتاد مرد
Мурӣдону шогирди он роди мард
مریدان و شاگرد آن راد مرد
Намуданд баргарди пери анҷуман
نمودند برگرد پیر انجمن
Пажӯҳиш намуданд зон мўтмн
پژوهش نمودند زان موتمن
Бадишон бигуфт ончӣ ки шаб бидид
بدیشان بگفت آنچه که شب بدید
Дигар он суханҳо ки аз шаҳ шунид
دگر آن سخن ها که از شه شنید
Буриданд зуннори он мардумон
بریدند زنار آن مردمان
Кашиданд дар мотами шаҳи фиғон
کشیدند در ماتم شه فغان
Бирафтанд бо вай бар шоҳи дайн
برفتند با وی بر شاه دین
Паноҳи ҷаҳони сидолсоҷдин
پناه جهان سیدالساجدین
Фитоданд дар пои он шаҳриёр
فتادند در پای آن شهریار
Намуданд ислому дайни ихтиёр
نمودند اسلام و دین اختیار
Бигуфтанд пас к-эии шаҳаншоҳи дайн
بگفتند پس کای شهنشاه دین
Бидиҳ изни пайкор бо мушрикин
بده اذن پیکار با مشرکین
Ки имшаб бар эшон шабихун занем
که امشب بر ایشان شبیخون زنیم
Ба роҳати ҳамаи ҷома дрхўн занем
به راهت همه جامه درخون زنیم
Шаҳаншоҳ фармуд : манимо шитоб
شهنشاه فرمود: منما شتاب
Ки зуд аст гирдем мо комёб
که زود است گردیم ما کامیاب
براردи худованд аз эшон дамор
برآرد خداوند از ایشان دمار
Диҳад ҷои дротш ба рӯзи шумор
دهد جا درآتش به روز شمار
Саҳаргаҳ чу бархест бонги хурӯш
سحرگه چو برخاست بانگ خروش
Бирафтанд аз он дайр бо сад фусӯс
برفتند از آن دیر با صد فسوس
Шунидам бадингуна аз ноқилон
شنیدم بدینگونه از ناقلان
Каз онҷо бирафтанд зии ъсқлон
کز آنجا برفتند زی عسقلان