зи баҳрпазира бурун тохтанд

ز بهر پذیره برون تاختند

Ғўи шодмонӣ бар афрохтанд

غو شادمانی بر افراختند

Илмҳо барафроштаи ранги ранг

علم ها برافراشته رنگ رنگ

Баровардаи овои тнбўру чанг

برآورده آوای طنبور و چنگ

Чу он қавмроам кулсум дид

چو آن قوم را ام کلثوم دید

Навой даф ва ноӣ эшон шунид

نوای دف و نای ایشان شنید

Бигуфт эй ҷаҳони довар бе ниёз

بگفت ای جهان داور بی نیاز

Тўоини анҷуманро парокандаи соз

تواین انجمن را پراکنده ساز

Абри кишташон офатӣ баргумор

ابر کشتشان آفتی برگمار

Бар эшон бикун обҳо ногувор

بر ایشان بکن آب ها ناگوار

Касеро барангез аз теғи кин

کسی را برانگیز از تیغ کین

Барандози ин қавмро аз замин

برانداز این قوم را از زمین

Шаҳи нотавон низ ашъор чанд

شه ناتوان نیز اشعار چند

Бихонад эдар онҷо ба бонги баланд

بخواند ایدر آنجا به بانگ بلند

Ҳаме гуфт то чанд ин рӯзгор

همی گفت تا چند این روزگار

Ба некон буд сар ба сари корзор

به نیکان بود سر به سر کارزار

Надонам ки аз гашти чархи баланд

ندانم که از گشت چرخ بلند

Ҳаме то куҷо буд бояд ба банд

همی تا کجا بود باید به بند

Кшоннди моро бар уштури савор

کشانند ما را بر اشتر سوار

Бараҳнаи сару дӯш бар ҳар диёр

برهنه سر و دوش بر هر دیار

Аё уммати зишти кори палид

ایا امت زشت کار پلید

Ба пайғамбари хеши кофари шадид

به پیغمبر خویش کافر شدید

ТФўи бршмои боду кирдоратон

تفو برشما باد و کردارتان

Ки дилтанг шуд Аҳмад ( с ) аз коратон

که دلتنگ شد احمد (ص) از کارتان

Гушӯданд он мардуми зишти бор

گشودند آن مردم زشت بار

Ба по шуд яке дайр дар он диёр

به پا شد یکی دیر در آن دیار

Сршоаҳро бар синони баланд

سرشاه را بر سنان بلند

Ба девори он савмиъа бар заданд

به دیوار آن صومعه بر زدند

Яке марди роҳиби дарони куҳнаи дайр

یکی مرد راهب درآن کهنه دیر

Бадаши ҷойу пайвастаи ҷӯёии хайр

بدش جای و پیوسته جویای خیر

Чу шаб омаду гашти гетии сиёҳ

چو شب آمد و گشت گیتی سیاه

Сархуд бурун кард аз хонақоҳ

سرخود برون کرد از خانقاه

Сари поки шаҳро барон найза дид

سر پاک شه را برآن نیزه دید

Ки аз ваии ҳамеи нур бар ме дамид

که از وی همی نور بر می دمید

Пар аз нур рӯй ҳавои ранги ранг

پر از نور روی هوا رنگ رنگ

Ба по гашта ҳар сӯи ғариву ғрнг

به پا گشته هر سو غریو و غرنگ

Шудаи боз дарҳои ҳафт осмон

شده باز در های هفت آسمان

Сарвашон ба дидори он сарви чмон

سروشان به دیدار آن سرو چمان

Бсўднди пешаши замини адаб

بسودند پیشش زمین ادب

Ба тасбеҳ ва тҳлил багушӯда лаб

به تسبیح و تهلیل بگشوده لب

Ҳаме то саҳари марди яздони параст

همی تا سحر مرد یزدان پرست

зи дидори шаҳи дидаро бар набаст

ز دیدار شه دیده را بر نبست

Чу аз парда ӣ шаби аёни гашти меҳр

چو از پرده ی شب عیان گشت مهر

Замини гашти тобону равшани сипеҳр

زمین گشت تابان و روشن سپهر

Масӣҳӣ бурун омад аз ҷои хеш

مسیحی برون آمد از جای خویش

Надонистӣ аз ғами сару пои хеш

ندانستی از غم سر و پای خویش

Злшгр бипурсед кин сар з кист

زلشگر بپرسید کاین سر ز کیست

Шуморо зи ббриднш ком чист

شما را ز ببریدنش کام چیست

Бигуфтанд кин сибт пайғамбар аст

بگفتند کاین سبط پیغمبر است

Ки ӯро падари номвари ҳидрост

که او را پدر نامور حیدراست

Дар афтод бо довари мо язид

در افتاد با داور ما یزید

Намудем андари Ироқаши шаҳид

نمودیم اندر عراقش شهید

Сарашро барем ин замони сӯии шом

سرش را بریم این زمان سوی شام

Ки ёбем аз шоҳи худ ҷоҳу ном

که یابیم از شاه خود جاه و نام

Масӣҳӣ чу гуфтори эшон шнФт

مسیحی چو گفتار ایشان شنفت

Биёмад ба солор лашгар бигуфт

بیامد به سالار لشگر بگفت

Ки бо ин серум ҳаст як лухти кор

که با این سرم هست یک لخت کار

Дамӣ низ ӯро ба ман ме сипор

دمی نیز او را به من می سپار

Барам то биёбам азуи хоста

برم تا بیابم ازو خواسته

Шавад кор дунёем ороста

شود کار دنیایم آراسته

Барам андарин хонааш як замон

برم اندرین خانه اش یک زمان

Биорам сипорам туро бе зиён

بیارم سپارم ترا بی زیان

Бадв посух оварда бӯда анед

بدو پاسخ آورده بوده عنید

Ки ин поки сарро зи баҳри язид

که این پاک سر را ز بهر یزید

?герат ҳаст зар рӯ биовар биёам

گرت هست زر رو بیاور بیام

Ки аз сим ва зар метавон ёфт ком

که از سیم و زر میتوان یافت کام

Чу бишунид ин роҳиби ҳӯшёр

چو بشنید این راهب هوشیار

Биоварад зари сираи даҳ ҳазор

بیاورد زر سره ده هزار

Бадв доду сарро гирифт ӯ ба даст

بدو داد و سر را گرفت او به دست

Биёмад ба ҷой парастиш нишаст

بیامد به جای پرستش نشست

Нахустин бишусташ ба машку гулоб

نخستین بشستش به مشک و گلاب

Равон кард ба рухи зи бинандаи об

روان کرد به رخ ز بیننده آب

Сипас рӯй худ бар рух ӯ бсўд

سپس روی خود بر رخ او بسود

Барон рӯй ва мӯ хонд лухтии дуруд

بران روی و مو خواند لختی درود

Ба зорӣ бигуфт эй бурӣдаи саро

به زاری بگفت ای بریده سرا

Писари духтари поки пиғмбро

پسر دختر پاک پیغمبرا

Дариғо набудам ки дар роҳи ту

دریغا نبودم که در راه تو

Шавам кушта аз теғи бадхоҳи ту

شوم کشته از تیغ بدخواه تو

Валикини ту эй хусрав бе сипоҳ

ولیکن تو ای خسرو بی سپاه

Маро бош назд ниёяти гувоҳ

مرا باش نزد نیایت گواه

Ки додам гувоҳӣ ки пайғамбар аст

که دادم گواهی که پیغمبر است

Варои ҷонишини боби ту ҳайдар аст

ورا جانشین باب تو حیدر است

Чу лухтӣ чунин гуфт сарро бабрад

چو لختی چنین گفت سر را ببرد

Ба дасти сипоҳи бади ахтари супурд

به دست سپاه بد اختر سپرد

Бидод он сари пок ва худ сӯии кӯҳ

بداد آن سر پاک و خود سوی کوه

Бирафт он парастандаи давр аз гуруҳ

برفت آن پرستنده دور از گروه

Даронҷои бгрииди бршоаҳ , зор

درآنجا بگریید برشاه، زار

Ҳаме то ба фирдавс шуд раҳсипор

همی تا به فردوس شد رهسپار

Вазони сӯи сипаҳдори он зари зард

وزان سو سپهدار آن زر زرد

Ба сари кардагони сипаҳ пахш кард

به سر کردگان سپه پخش کرد

Чу некӯ назар кард он бади сгол

چو نیکو نظر کرد آن بد سگال

Шуда он зари ноб яксар суфол

شده آن زر ناب یکسر سفال

Навиштаи барон , бозгашт бидон

نوشته برآن، بازگشت بدان

Ба оташ буд ҷои худро бидон

به آتش بود جای خود را بدان

Бигуфто бидоред инро ба роз

بگفتا بدارید این را به راز

Ки ин мардум аз мо накарданд боз

که این مردم از ما نکردند باز

Аз онҷои бронднди як лухти пеш

از آنجا براندند یک لخت پیش

Тан аз бими ларзони дил аз дарди риш

تن از بیم لرزان دل از درد ریش

Ба ногуҳи яке ҳотиф аз осмон

به ناگه یکی هاتف از آسمان

Баровард ово ки эй мардумон

برآورد آوا که ای مردمان

Умед шафоат набояд дигар

امید شفاعت نباید دگر

Бидоред фардои зи хиролбшр

بدارید فردا ز خیرالبشر

Касоне ки киштанд фарзанд ӯ

کسانی که کشتند فرزند او

Ҳамаи дӯда ӣ поку пайванд ӯ

همه دوده ی پاک و پیوند او

Накарданд бим аз худованди хеш

نکردند بیم از خداوند خویش

Гирифтанд яксар раҳи куфр , пеш

گرفتند یکسر ره کفر، پیش

Равони боди нафрини парвардгор

روان باد نفرین پروردگار

Ба оли зиёди табаи рӯзгор

به آل زیاد تبه روزگار

Ки киштанд фарзанди пиғмбро

که کشتند فرزند پیغمبرا

Худоашон бисӯзад ба дигари саро

خداشان بسوزد به دیگر سرا

Азон бонг яксар намуданд бим

ازان بانگ یکسر نمودند بیم

Шуд аз ҳавли дилҳои лашгар дунем

شد از هول دلهای لشگر دونیم

Шитобон ниҳоданд сари сӯии шом

شتابان نهادند سر سوی شام

Накарданд ҷое тани осони мақом

نکردند جایی تن آسان مقام