зи Кӯфаи ҳаме то ба шаҳри димишқ
ز کوفه همی تا به شهر دمشق
Шигифтии басӣ аз сари шоҳи ишқ
شگفتی بسی از سر شاه عشق
Аён шуд ба ҳар манзил ва ҳар диёр
عیان شد به هر منزل و هر دیار
Дарин нома гуфтам яке аз ҳазор
دراین نامه گفتم یکی از هزار
Чаҳ бисёр ҷо каз муҳибони шоҳ
چه بسیار جا کز محبان شاه
Надоданд бар лашгари куфри роҳ
ندادند بر لشگر کفر راه
Бибастанд дар , бар сиёҳи шарир
ببستند در، بر سیاه شریر
Бронднд аз хеш бо теғу тир
براندند از خویش با تیغ و تیر
Ман он ҷумларо кӯтаҳи андохтам
من آن جمله را کوته انداختم
Ба пайвастани он нпрдохтм
به پیوستن آن نپرداختم
Шинави ин як эъҷозро аз эмом
شنو این یک اعجاز را از امام
Каз он пас бигӯеми азшҳри шом
کز آن پس بگوییم ازشهر شام
Чунин гуфта пӯри лҳиъаҳ ки ман
چنین گفته پور لهیعه که من
Бидам рӯзии андари ҳарами даври зан
بدم روزی اندر حرم دور زن
Бидидам яке мардаки тираи ранг
بدیدم یکی مردک تیره رنگ
Абри парда ӣ хона ёзида чанг
ابر پرده ی خانه یازیده چنگ
Ҳаме гуфтӣ эй додгари доўро
همی گفتی ای دادگر داورا
Бибахшо гуноҳи фузуни маро
ببخشا گناه فزون مرا
Агар чанд донам ки чунин гуноҳ
اگر چند دانم که چونین گناه
На дархурад бахшоишаст эй илоҳ
نه درخورد بخشایش است ای اله
Нагирам азин остони ман саро
نگیرم ازین آستان من سرا
Агар чанд донам набахше маро
اگر چند دانم نبخشی مرا
Бадв гуфтам эй мард кӯтоҳ кун
بدو گفتم ای مرد کوتاه کن
Битарс аз худои шармӣ аз ин сухан
بترس از خدا شرمی از این سخن
зи бахшоиш ҳақ машав ноумед
ز بخشایش حق مشو ناامید
Диҳад то умедӣ ба оташи навид
دهد تا امیدی به آتش نوید
Агар банда дорад гунаҳ бе шумор
اگر بنده دارد گنه بی شمار
Худо меҳрбонасту омрзгор
خدا مهربان است و آمرزگار
Маро гуфт он мард бо ашку оҳ
مرا گفت آن مرد با اشک و آه
Ки ман хеш донам чаҳ кардам гуноҳ
که من خویش دانم چه کردم گناه
Аз ӣнҷо ба иксўи биё то ки ман
از اینجا به یکسو بیا تا که من
Бигӯям туро аз бади хештан
بگویم تو را از بد خویشتن
Чу рафтем аз онҷо ба кунҷии фароз
چو رفتیم از آنجا به کنجی فراز
Чунин парда бигирифт аз рӯй роз
چنین پرده بگرفت از روی راز
Ки ман зон гуруҳам ки дар роҳи шом
که من زان گروهم که در راه شام
Бирафтем бо оли хабари алоном
برفتیم با آل خبر الانام
Ман ва чанд тан зон сипаҳи нобакор
من و چند تن زان سپه نابکار
Ки будем панҷоҳ тани найзаи дор
که بودیم پنجاه تن نیزه دار
Сари поки шаҳро нигаҳбон бадем
سر پاک شه را نگهبان بدیم
Шабу рӯзи маст ва ғзлхўон бадем
شب و روز مست و غزلخوان بدیم
Ба шаб менамудем сарро ниҳон
به شب می نمودیم سر را نهان
Ба сандӯқӣу хеши баргарди он
به صندوقی و خویش برگرد آن
Нишастем дршодӣу дртрб
نشستیم درشادی و درطرب
Ҳаме бода хӯрдем то ним шаб
همی باده خوردیم تا نیم شب
зи шабҳо шабӣ ман нахурдам шароб
ز شب ها شبی من نخوردم شراب
Чу гаштанди онқўми масту хароб
چو گشتند آنقوم مست و خراب
Бидидам дарии зи осмон боз шуд
بدیدم دری ز آسمان باز شد
Ҳама рӯй гетӣ пуровоз шуд
همه روی گیتی پرآواز شد
Ҳамеи дам ба дами он садо ме фузуд
همی دم به دم آن صدا می فزود
Ту гуфтӣ магари ғурраши раъд буд
تو گفتی مگر غرش رعد بود
Бишуд дрҳўои равшаниҳо падед
بشد درهوا روشنی ها پدید
Ту гуфтӣ магари барқ ҳо ме ҷаҳид
تو گفتی مگر برق ها می جهید
Ба ногоҳ овои марду саманд
به ناگاه آوای مرد و سمند
Ба гӯши омадам аз сипеҳри баланд
به گوش آمدم از سپهر بلند
Бидидам хурушони сипоҳи малик
بدیدم خروشان سپاه ملک
Ба сӯй замин омаданд аз фалак
به سوی زمین آمدند از فلک
Мкоиили барони сипаҳи пешрав
مکاییل برآن سپه پیشرو
Ба ногуҳ дигарбора бархест ғў
به ناگه دگرباره برخاست غو
Яке гуфт инак расӯли амин
یکی گفت اینک رسول امین
Расад аз баланди осмон бар замин
رسد از بلند آسمان بر زمین
Ба ҳамроҳ ӯ одаму ҷбриил
به همراه او آدم و جبرییل
Забеҳасту Нӯҳу Масеҳу халил
ذبیح است و نوح و مسیح و خلیل
Чу Каррӯбӣону расӯлони пок
چو کروبیان و رسولان پاک
Ба сӯй смк омаданд аз смок
به سوی سمک آمدند از سماک
Дар афтод дар тӯда ӣ хоки ҷӯш
در افتاد در توده ی خاک جوش
зи хайли млоики баромади хурӯш
ز خیل ملایک برآمد خروش
зи сандӯқ дар бастаи рӯҳи алмин
ز صندوق در بسته روح المین
Баровард пари хӯни сршоаҳи дайн
برآورد پر خون سرشاه دین
Бабўсед ва бар синааш бар ниҳод
ببوسید و بر سینه اش بر نهاد
Тазалзул бар афлок дар аўФтод
تزلزل بر افلاک در اوفتاد
Ҳамаи қудсёну расӯлони пок
همه قدسیان و رسولان پاک
Фишонданд барсари зғми тираи хок
فشاندند برسر زغم تیره خاک
Бидоданд бӯса бидон поки сар
بدادند بوسه بدان پاک سر
Расӯлону афлокёни мӯя гар
رسولان و افلاکیان مویه گر
Вази онони фузуни шоҳи бтҳои диёр
وز آنان فزون شاه بطحا دیار
Ббўсидш аз дидаҳо ашкбор
ببوسیدش از دیده ها اشکبار
Ҳаме зор гуфт эй ҷигари банди ман
همی زار گفت ای جگر بند من
Ниҳоли барӯманд , фарзанди ман
نهال برومند، فرزند من
Ба домонам эй пӯр , шимури палид
به دامانم ای پور، شمر پلید
Сар аз пайкари чок чокат бурид
سر از پیکر چاک چاکت برید
Бар дида ӣ ман бузад бар синон
بر دیده ی من بزد بر سنان
Сари пари зи хӯнати бдохтри синон
سر پر ز خونت بداختر سنان
Сипас гуфт бо нола ӣ дарднок
سپس گفت با ناله ی دردناک
Ба аФлои каёну расӯлони пок
به افلا کیان و رسولان پاک
Ки байнед эй поки ҷон , анҷуман
که بینید ای پاک جان، انجمن
Чаҳ карданд уммат ба фарзанди ман
چه کردند امت به فرزند من
Хурушону ҷӯшон чу дарёии нил
خروشان و جوشان چو دریای نیل
Чунин гуфт бо Мустафо ( с ) ҷбриил
چنین گفت با مصطفی (ص) جبرییل
Ки дастурӣам бахш эй шаҳриёр
که دستوری ام بخش ای شهریار
Ки гирами ҳам акнӯн заминро маҳор
که گیرم هم اکنون زمین را مهار
Ба як ҷунбиш онро кунам божгўн
به یک جنبش آنرا کنم باژگون
Намонад тании зиндаи зини қавми дун
نماند تنی زنده زین قوم دون
Бдонсон ки кардам азин пештар
بدانسان که کردم ازین پیشتر
Ҳамаи уммати лути зеру зибр
همه امت لوط زیر و زبر
Бигуфто бад-ӣн кайфарам нест рой
بگفتا بدین کیفرم نیست رای
Нуҳуми кори эшон ба дигари сарой
نهم کار ایشان به دیگر سرای
Намӯд он замони шаҳриёри ҳиҷоз
نمود آن زمان شهریار حجاز
Бидон поки сар бо млоики намоз
بدان پاک سر با ملایک نماز
Дрондм ба сӯии замин аз фалак
درآندم به سوی زمین از فلک
Биёмад гуруҳ дигар аз малик
بیامد گروه دگر از ملک
Ба дасти андари даштҳо оташин
به دست اندر دشت ها آتشین
Бигуфтанд бо шоҳи дунёу дайн
بگفتند با شاه دنیا و دین
Ки фармӯдаи моро чунин кирдигор
که فرموده ما را چنین کردگار
Ки сӯзем панҷаи тани найзаи дор
که سوزیم پنجه تن نیزه دار
Туро чист фармон , бифармуд ман
ترا چیست فرمان، بفرمود من
Нагӯям бар амри яздони сухан
نگویم بر امر یزدان سخن
Баборед фармони довар ба ҷой
ببارید فرمان داور به جای
Сарвашон бифармуда ӣ раҳнамоӣ
سروشان بفرموده ی رهنمای
Яке оташ аз ханҷар афрӯхтанд
یکی آتش از خنجر افروختند
Тани он палидон ҳама сӯхтанд
تن آن پلیدان همه سوختند
Яке аз сарвашон ба ман ҳамла кард
یکی از سروشان به من حمله کرد
Бимонадам ман аз бими барҷои сард
بماندم من از بیم برجای سرد
Биҷустам зи дорои даврони амон
بجستم ز دارای دوران امان
Ба ман гуфт он шоҳи охири замон
به من گفت آن شاه آخر زمان
Бирав бар ту нафрини парвардгор
برو بر تو نفرین پروردگار
Пас аз марги бодат ба дӯзахи қарор
پس از مرگ بادت به دوزخ قرار
Ман аз бими ҷони аўФтодми зи пой
من از بیم جان اوفتادم ز پای
Пас аз лухтӣ омад чу ҳушам ба ҷой
پس از لختی آمد چو هوشم به جای
Надидам зёрон ба ҷои ҳечкас
ندیدم زیاران به جا هیچکس
Яке тӯдаи хокистари онҷоу бас
یکی توده خاکستر آنجا و بس
Абои ин гунаҳи комад аз ман падед
ابا این گنه کامد از من پدید
Набошам зи раҳмати чисони ноумед
نباشم ز رحمت چسان ناامید
Чу аҳли ҳарими шаҳаншоҳи ишқ
چو اهل حریم شهنشاه عشق
Расиданди наздики шаҳри димишқ
رسیدند نزدیک شهر دمشق
Бпимўди заҷри бен Қайс аз сипоҳ
بپیمود زجر بن قیس از سپاه
Ба даргоҳи пӯри Муъовияи роҳ
به درگاه پور معاویه راه