Гуҳ шодмонӣаст неи рӯзи панд
گه شادمانی است نی روز پند
Забонро ин гуфтугӯҳо бабанд
زبان را این گفتگوها ببند
Сипас гуфт он мард бе обрӯӣ
سپس گفت آن مرد بی آبروی
Ки банданд озин ба бозору кӯй
که بندند آذین به بازار و کوی
Ҳамаи мардуми шаҳри беруни раванд
همه مردم شهر بیرون روند
Сипоҳи ситамро пазира шаванд
سپاه ستم را پذیره شوند
Ба шаҳр андарун шуд равони хоста
به شهر اندرون شد روان خواسته
Ҳамаи кӯй ва бар зан шуд ороста
همه کوی و بر زن شد آراسته
Сари бом ҳо пуршуд азмрду зан
سر بام ها پرشد ازمرد و زن
Ҷавонони ғзлхўону тнбўри зан
جوانان غزلخوان و طنبور زن
Яке нимаи мардуми зи бурноу пер
یکی نیمه مردم ز برنا و پیر
Бпўшидаҳи тан дар либоси ҳарир
بپوشیده تن در لباس حریر
Сад ва бист роят бар афрохтанд
صد و بیست رایت بر افراختند
зи баҳрпазира бурун тохтанд
ز بهر پذیره برون تاختند
Ббрднд бо хеши хунёгарон
ببردند با خویش خنیاگران
зи бонги дуҳули гӯш ҳо шуд гарон
ز بانگ دهل گوش ها شد گران
Дўрўиаҳ кашиданд бар роҳи саф
دورویه کشیدند بر راه صف
Баровардаи овои не ва раваду даф
برآورده آوا نی و رود و دف
Ба ногуҳи баромади ғўи гови дам
به ناگه برآمد غو گاو دم
Расиданди сарҳоу аҳли ҳарам
رسیدند سرها و اهل حرم
Ба бе пардаи маҳмили ҳарими расӯл
به بی پرده محمل حریم رسول
Нишаста ҳамаи ашкбору малул
نشسته همه اشکبار و ملول
Ҳамаи кӯдакони мӯи парешону зор
همه کودکان مو پریشان و زار
Бараҳна ба пушти шутурҳо савор
برهنه به پشت شترها سوار
Шаҳи чорумини сидолсоҷдин
شه چارمین سیدالساجدین
Бидиданд он қавми нопокдин
بدیدند آن قوم ناپاکدین
Сршоаҳу ёронаши андари синон
سرشاه و یارانش اندر سنان
Занони ҳарамро Аннан бар Аннан
زنان حرم را عنان بر عنان
Чу оли расӯли аминро чунин
چو آل رسول امین را چنین
Ба занҷир бар бастаи зору ҳазин
به زنجیر بر بسته زار و حزین
Ҳамаи бастаи дарбанд ва занҷирҳо
همه بسته دربند و زنجیرها
з шодӣ кашиданд такбирҳо
ز شادی کشیدند تکبیرها
Ба ногоҳ гӯяндае дар ҳаво
به ناگاه گوینده ای در هوا
Ба тозӣ забон баркашиданд ин наво
به تازی زبان برکشیدند این نوا
Ки эй сибти пайғамбари комёб
که ای سبط پیغمبر کامیاب
Сар туаст корндши азхўни хизоб
سر توست کارندش ازخون خضاب
Нарафта ба пайғамбари некбахт
نرفته به پیغمبر نیکبخت
Чу имрӯзи рӯзии ғами ангезу сахт
چو امروز روزی غم انگیز و سخت
Чунон донам имрӯз ӯ кушта шуд
چنان دانم امروز او کشته شد
Ба хӯни ту риши вай оғишта шуд
به خون تو ریش وی آغشته شد
Паямбар бишуд куштаи имрӯзи фош
پیمبر بشد کشته امروز فاش
зи қатли ту аз уммат бе вафоаш
ز قتل تو از امت بی وفاش
зи хушҳолии аллоҳ Акбар зананд
ز خوشحالی الله اکبر زنند
Ҳамон ба зи ғами даст барсар зананд
همان به ز غم دست برسر زنند
Ки шуд куштаи аллоҳи Акбар кунун
که شد کشته الله اکبر کنون
Ки шуд пайкари ту зхўни лългўн
که شد پیکر تو زخون لعلگون
Ба шимур палидам кулсум гуфт
به شمر پلید ام کلثوم گفت
Чу он шӯру ғавғои мардуми шнФт
چو آن شور و غوغای مردم شنفت
Ки эй шимури як раҳ ба мардии гароӣ
که ای شمر یک ره به مردی گرای
Биандеш аз пурсиши он сарой
بیندیش از پرسش آن سرای
Бигӯ то сари шоҳу ёрони шоҳ
بگو تا سر شاه و یاران شاه
Ки наздики оранд бо мо ба роҳ
که نزدیک آرند با ما به راه
Баранд аз дигар роҳ кин мардумон
برند از دگر راه کاین مردمان
На бенанд бар рӯй мо ҳар замон
نه بینند بر روی ما هر زمان
Напазируфт он хоҳиш аз духти шоҳ
نپذیرفت آن خواهش از دخت شاه
Ки будаш дили азкини ҳайдари сиёҳ
که بودش دل ازکین حیدر سیاه
Бирав пар зчин карду бркошт рӯй
برو پر زچین کرد و برکاشت روی
зи бади гавҳарони мардумии худ мҷўӣ
ز بد گوهران مردمی خود مجوی
Ба лашгар бигуфто ки бо ин занон
به لشگر بگفتا که با این زنان
Ббоист сарҳо равад ҳамАннан
ببایست سرها رود همعنان
ТФўи бод бар рӯй он бади нажод
تفو باد بر روی آن بد نژاد
Ки чун ваии ситамгари зи модари нажод
که چون وی ستمگر ز مادر نژاد
Як достон гуфта саҳли ибни саъд
یک داستان گفته سهل ابن سعد
Шинав то зании нола монанди раъд
شنو تا زنی ناله مانند رعد