Наёрам бигӯям чаҳ вайрона Эй
نیارم بگویم چه ویرانه ای
Чаҳ прсўк ҷоеу ғмхонаҳ Эй
چه پرسوک جایی و غمخانه ای
Ситамҳо ки броли Аҳмад ( с ) гузашт
ستم ها که برآل احمد(ص) گذشت
Дарон танги вайрона аз ҳади гузашт
دران تنگ ویرانه از حد گذشت
На фаршӣ дарон хона на бистарӣ
نه فرشی دران خانه نه بستری
На сақфӣ дарон монда ва на дарӣ
نه سقفی دران مانده و نه دری
Набӯд андари он хонаи ҷузи дарду доғ
نبود اندر آن خانه جز درد و داغ
На нон ва на об ва на фаршу чароғ
نه نان و نه آب و نه فرش و چراغ
Руқияи дарони ғами Фзои хонаи мард
رقیه درآن غم فزا خانه مرد
Ба сӯии падар аз ҷаҳони рахти барад
به سوی پدر از جهان رخت برد
Аё чархи вайрона , вайрони шӯй
ایا چرخ ویرانه، ویران شوی
Чаҳ он хона бетоқу айвони шӯй
چه آن خانه بی طاق و ایوان شوی
Ба вайрона ҷо додӣ он шоҳ ро
به ویرانه جا دادی آن شاه را
Казу дории ин ҳафт харгоҳ ро
کزو داری این هفت خرگاه را
Ниҳоди он худованди брхшти сар
نهاد آن خداوند برخشت سر
Ки аз кох ӯ меҳр , як хишти зар
که از کاخ او مهر، یک خشت زر
Бсўди он шаҳаншоҳи брхоки чеҳр
بسود آن شهنشاه برخاک چهر
Ки бар даргааши хоксории сипеҳр
که بر درگهش خاکساری سپهر
Чу бигузашт он шаб ба оли расӯл
چو بگذشت آن شب به آل رسول
Ки карданд дар он харобаи нузул
که کردند در آن خرابه نزول
Намӯд аз бар тоси ворунаи хур
نمود از بر طاس وارونه خور
Чу он сирка бунаанд дар ташти зар
چو آن سرکه بنهند در طشت زر
Паии шодӣ аз қатли султони ишқ
پی شادی از قتل سلطان عشق
Яке маҷлис орост шоҳи димишқ
یکی مجلس آراست شاه دمشق
зи дебои бгстрди фарши сарой
ز دیبا بگسترد فرش سرای
Ду равия нигаҳ дошт мардум ба пой
دو رویه نگه داشت مردم به پای
Зари огӣни яке тоҷи гавҳар нигор
زر آگین یکی تاج گوهر نگار
Ба сар барниҳод он табаи рӯзгор
به سر برنهاد آن تبه روزگار
Ба айвони яке тахти гавҳари нишон
به ایوان یکی تخت گوهر نشان
Ниҳоданд ва худ рафт домани кашон
نهادند و خود رفت دامن کشان
Нишаст аз бртхти зари пари ғурур
نشست از برتخت زر پر غرور
Нишаста сарон низ наздику давр
نشسته سران نیز نزدیک و دور
Бузурги яҳудону бтриқи рӯм
بزرگ یهودان و بطریق روم
Нишаста ба курсии дарон базм шавам
نشسته به کرسی درآن بزم شوم
Ғуломони буриши дастҳо бркмр
غلامان برش دست ها برکمر
Занонаши пас пардаҳо дарназар
زنانش پس پرده ها درنظر
з иксў фиканда бисоти шароб
ز یکسو فکنده بساط شراب
зи иксўии хунёгарон бо рубоб
ز یکسوی خنیاگران با رباب
Нишаста ҳарифони шатранҷи боз
نشسته حریفان شطرنج باز
Абоўии қимор дағал карда соз
اباوی قمار دغل کرده ساز
Бифармуд коранд дар боргоҳ
بفرمود کارند در بارگاه
Асирон ва сарҳои шоҳу сипоҳ
اسیران و سرهای شاه و سپاه
Асирони пайғамбари сарфароз
اسیران پیغمبر سرفراز
Чунон ақди гавҳари баҳами бастаи боз
چنان عقد گوهر بهم بسته باز
Ба як ресмони рўзбоншони кашон
به یک ریسمان روزبانشان کشان
Биоварад дар базми он баданашон
بیاورد در بزم آن بدنشان
Эмомамам бастаи бозу ба банд
امام امم بسته بازو به بند
Намӯда абри найзаи сарҳо баланд
نموده ابر نیزه سرها بلند
Нахустин дарун омад он найзаи дор
نخستین درون آمد آن نیزه دار
Ки брнизаҳ будаш сари шаҳриёр
که برنیزه بودش سر شهریار
Бшири ибни молики яке ном дошт
بشیر ابن مالک یکی نام داشت
Ки шимураш бидон зштрўиӣ гумошт
که شمرش بدان زشترویی گماشت
Дурудӣ фиристод ва гуфт эй амир
درودی فرستاد و گفت ای امیر
Пар аз симу зркни марои боргир
پر از سیم و زرکن مرا بارگیر
Ки ман киштами он Сайиди пари ҳунар
که من کشتم آن سید پر هنر
Казу ба набад каси зи моаму падар
کزو به نبد کس ز مام و پدر
Бузургӣ чу ӯ ноед андари ҷаҳон
بزرگی چو او ناید اندر جهان
Надода хабар низ кори огаҳон
نداده خبر نیز کار آگهان
Бар ошуфт аз мадҳ ӯ он палид
بر آشفت از مدح او آن پلید
Ҷабини азсри хашм дарҳам кашид
جبین ازسر خشم درهم کشید
Бигуфт ар чунин буд ин роди мард
بگفت ار چنین بود این راد مرد
Чаро пас сараш барграфтӣ ба дард
چرا پس سرش برگرفتی به درد
Бигуфто чу дидам дар он коми ту
بگفتا چو دیدم در آن کام تو
Бкштмш то ёбам анъоми ту
بکشتمش تا یابم انعام تو
Бигуфто барон кови чунин кас бикушт
بگفتا بران کاو چنین کس بکشت
Набошад равои ғайри захми дурушт
نباشد روا غیر زخم درشت
Сипас гуфт дижхимро то ба пой
سپس گفت دژخیم را تا به پای
Кашидаш бурун аз миёни сарой
کشیدش برون از میان سرای
Ба ханҷари ду нимаш бикрад аз миён
به خنجر دو نیمش بکرد از میان
Рӯонаши сӯй дӯзах омад равон
روانش سوی دوزخ آمد روان
Чу он бади гуҳари ҷо ба дӯзах гирифт
چو آن بد گهر جا به دوزخ گرفت
Мрони санг дил кард кории шигифт
مرآن سنگ دل کرد کاری شگفت
Бигуфто ки оранди таштии зи зар
بگفتا که آرند طشتی ز زر
Дар он барниҳоданд он поки сар
در آن برنهادند آن پاک سر
Чу бурданди он таштро дар буриш
چو بردند آن طشت را در برش
Азон нур шуд хираи чашму сараш
ازان نور شد خیره چشم و سرش
Бапушед онро ба лухтии ҳарир
بپوشید آنرا به لختی حریر
Пас онгаҳ баровард чун дад , нафир
پس آنگه برآورد چون دد، نفیر
Бигуфто чу будӣ ниёкони ман
بگفتا چو بودی نیاکان من
Бдндӣ дар ин ҷонФзои анҷуман
بدندی در این جانفزا انجمن
Шудӣ равшани азкори ман чашмашон
شدی روشن ازکار من چشمشان
Ба шодӣ бадал омадӣ хашмашон
به شادی بدل آمدی خشمشان
Ки гӯйанд дастати марезади язид
که گویند دستت مریزد یزید
Ки хӯнҳои мо бози ҷустии шадид
که خون های ما باز جستی شدید
Набудам зи оли Умия агар
نبودم ز آل امیه اگر
Биҳиштам шавад хӯни эшон ҳадар
بهشتم شود خون ایشان هدر
Ман аз оли Аҳмад ( с ) ҳамеи хӯни хеш
من از آل احمد (ص) همی خون خویش
Биҷустам ки дар бадар омад ба пеш
بجستم که در بدر آمد به پیش
Банӣ ҳошим аз баҳри малику шаҳӣ
بنی هاشم از بهر ملک و شهی
Фиканданд дар пеши мардуми раҳе
فکندند در پیش مردم رهی
На ҷбрилӣ омад на аз осмон
نه جبریلی آمد نه از آسمان
Хабар дошт аз баҳри ин мардумон
خبر داشت از بهر این مردمان
Пас онгаҳ Асое ки дардаст дошт
پس آنگه عصایی که دردست داشت
Чу намруд бар ҷанги яздони фаррошат
چو نمرود بر جنگ یزدان فراشت